I FZ 457/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Maria Dożynkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 października 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 651/09 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 czerwca 2009 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 6 października 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 651/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez B. K. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 30 czerwca 2009 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o jej wstrzymanie, bowiem zapłata kwoty 14441 zł z odsetkami grozi mu nieodwracalną utratą mieszkania. Zdaniem WSA strona wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie jej znacznej szkody lub spowodować nieodwracalne skutki. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł zażalenie na to postanowienie, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przez błędne przyjęcie, że skarżący wykazał, iż zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji oraz że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Organ podkreślił, że zaskarżoną decyzją zmienił wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, co oznaczało określenie w nowej wysokości kwoty do odliczenia w następnym okresie z 5939 zł na 14441 zł. Kwota ta nie podlega egzekucji, więc nie jest możliwe wyrządzenie jakiejkolwiek szkody poprzez jej wykonanie. Ponadto określona przez podatnika w deklaracji kwota zwrotu na rachunek bankowy nie została mu zwrócona, więc nie zachodzi obowiązek jej zwrotu na konto urzędu skarbowego w związku ze zmianą wysokości nadwyżki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do Sądu ze względu na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). W niniejszej sprawie strona domagała się ochrony tymczasowej w odniesieniu do ostatecznej decyzji organu podatkowego drugiej instancji, w której utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą kwotę różnicy podatku do rozliczenia w następnym okresie rozliczeniowym w wysokości 14441 zł w miejsce deklarowanej przez skarżącego kwoty do przeniesienia na następny miesiąc 5939 zł. Oznacza to, że organy podatkowe orzekając o sposobie rozliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w innej wysokości niż wskazana przez podatnika w deklaracji VAT-7 za styczeń 2003 r., nie nakazywały mu zapłacenia (uiszczenia, przekazania) jakiejkolwiek kwoty na rzecz organów, przez co uszczuplony miałby być majątek podatnika. Przedmiotem rozstrzygnięć organów podatkowych nie była bowiem należna do fizycznego (materialnego) przeniesienia kwota pieniężna. W tej sytuacji niezrozumiała jest obawa podatnika, że wykonanie tej decyzji będzie polegało na zapłacie kwoty 14441 zł z odsetkami, co groziłoby nieodwracalną utratą mieszkania. Należy przy tym wskazać, że ogólnie sformułowane subiektywne przekonanie skarżącego w tej kwestii nie zostało poparte żadnymi konkretnymi argumentami. Brak jest zatem możliwości przyjęcia, że strona uprawdopodobniła okoliczności przemawiające jej zdaniem za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego ani okoliczności wynikające z materiału zgromadzonego w aktach tej sprawy (w tym z treści zaskarżonej decyzji), ani wniosek skarżącego nie dawały podstaw do stwierdzenia, że spełnione są przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji zresztą w żaden sposób nie wyjaśnił zastosowanej podstawy prawnej co do charakteru "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków". Zważywszy bowiem na lakoniczne i niekonkretne twierdzenie WSA o tym, że określona w decyzji kwota zobowiązania przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy, a wyegzekwowanie tej kwoty może nastąpić tylko poprzez sprzedaż mieszkania, nie wiadomo w czym WSA upatrywał znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wyjaśniono ani jakie są możliwości finansowe wnioskodawcy brane przez ten Sąd pod uwagę, ani jaki wpływ orzeczenie o sposobie rozliczenia kwoty 14441 zł nadwyżki podatku mogłoby mieć na konieczność sprzedaży mieszkania. Trudno w ogóle uznać, aby kwestia sposobu zarachowania nadwyżki podatku w kolejnym okresie rozliczeniowym sprowadzała niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W świetle powyższych rozważań za zasadny należało uznać podniesiony w zażaleniu organu zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji nie zawiera takich argumentów, które w sposób logiczny świadczyłyby o zasadności opartego na uznaniu Sądu rozstrzygnięcia. Ocenę o braku zasadności tego rozstrzygnięcia determinują również wskazane wyżej okoliczności wynikające z akt sprawy oraz podniesione w zażaleniu Dyrektora Izby Skarbowej, których Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.