I SA/Gd 1143/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi E. E. i M. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO, Kolegium): - uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. z dnia 17 lutego 2017 r. w przedmiocie wymiaru E. i M. E. podatku od nieruchomości za 2017 rok, - ustaliło wysokość podatku od nieruchomości na 2017 rok w kwocie 686,- zł. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż decyzją z dnia 17 lutego 2017 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 rok Wójt Gminy S. ustalił dla M. i E. E. podatek od nieruchomości za 2017 rok w kwocie 1.058,00 zł. W ww. decyzji opodatkowano podatkiem od nieruchomości budynek o pow. 75,30 m2 stawką jak dla budynków wybudowanych na terenie przeznaczonym na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (letniskowych) - (7,62 zł/m2) oraz grunt o pow. 1031,00 m2 stawką jak dla gruntów przeznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy na cele rekreacyjne (letniskowe) - (0,47 zł/m2). W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 13 grudnia 2016 r., z których wynika, że grunt o pow. 0,1031 ha (działka nr [...]) oznaczony jest jako B - tereny mieszkaniowe, zaś przedmiotowy budynek sklasyfikowany został - Wg Klasyfikacji Środków Trwałych - budynek mieszkalny; Wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - budynek mieszkalny jednorodzinny; Główna funkcja - dom letniskowy. Przed zmianą w 2013 roku ( zawiadomienie o zmianie danych z 19 grudnia 2013 roku) grunt był oznaczony jako Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. W aktach sprawy znajduje się również informacja w sprawie podatku od nieruchomości na 2017 rok złożona przez podatników w dniu 21 października 2016 r., w której do opodatkowania wykazali oni - "grunty pozostałe" - 1031,00 m2 oraz "budynki mieszkalne" - 75,30 m2. Podniosło SKO w uzasadnieniu, że zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podstawą opodatkowania gruntów i budynków są każdorazowo informacje wynikające z ewidencji gruntów i budynków, dotyczące rodzajowej klasyfikacji danego gruntu oraz funkcji budynku. Jak potwierdza orzecznictwo sądowe przy opodatkowywaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów, a nie to, co faktycznie znajduje się na gruncie, albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 17 kwietnia 2013 r., I SA/Kr 200/13, LEX nr 1325214, wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 marca 2013 r., I SA/Gl 685/12, LEX nr 1305360, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2012 r., I SA/Wr 11/3/12, LEX nr 1248212, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., U FSK 40/11, LEX nr 1244336). Na konieczność uwzględniania przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dodanym od 1 stycznia 2001 r. ustawą z dnia 13 października 2000 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 95, poz. 1041), nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości, prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości, danych z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej, ustanowiona w art. 122 Ordynacji podatkowej, nakłada na organy podatkowe obowiązek ustalenia tych faktów, które określa ustawa podatkowa (czyli tych, które są istotne z uwagi na treść stosowanej normy, zostały opisane w jej hipotezie). Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 842/05 stwierdza się, że w świetle art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Bardzo zbliżony pogląd wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 1332/05 oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r. sygn. akt III SA 3016/03. Skoro w przedmiotowej sprawie w ewidencji gruntów w dacie wydania przez Wójta Gminy S. skarżonej decyzji działka nr [...] została sklasyfikowana jako "B" - "teren mieszkaniowy", to zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (zwanej dalej "ustawą") oraz § 1 pkt 9 lit. c uchwały Rady Gminy S. z dnia 23 listopada 2016 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości i unormowania innych spraw dotyczących tego podatku w Gminie S. należało przyjąć dla niej stawkę jak dla gruntów pozostałych (0,30 zł/m2), a nie jak dla gruntu przeznaczonego na cele rekreacyjne(letniskowe) (0,47 zł/m2). Odnosząc się natomiast do kwestii opodatkowania budynku, to SKO wskazało, iż przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przesądza, że o kwalifikacji (dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości) konkretnego obiektu budowlanego do kategorii budynków mieszkalnych decydują funkcje tego budynku wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe oznacza, że co do zasady o sposobie kwalifikacji budynku, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania budynku, ile jego funkcja (przeznaczenie) wskazane w ewidencji budynków. Analizowany na gruncie rozpatrywanej sprawy dokument stanowiący ewidencję budynku, zawiera w swojej treści informacje o zakwalifikowaniu danego obiektu stosownie do funkcjonujących w prawie administracyjnym klasyfikacji obiektów budowlanych, w tym także budynków. Klasyfikacja ta zawiera trzy pozycje: Wg Klasyfikacji Środków Trwałych - budynek mieszkalny; Wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - budynek mieszkalny jednorodzinny; Głowna funkcja - dom letniskowy. W ocenie Kolegium zasadnicze znaczenie dla przypisania konkretnemu budynkowi określonej funkcji na gruncie podatku od nieruchomości ma funkcja określona jako "główna" w ewidencji budynków. Wniosek taki znajduje oparcie w cytowanym wyżej art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który przy wymiarze podatku odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Ta z kolei na potrzeby ewidencji budowlanej określa przedmiotowy budek jako "letniskowy". Wyjaśnić należy, że pozostałe ewidencje, tj. środków trwałych oraz Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych nie są klasyfikacjami prowadzonymi według zasad ewidencji gruntów i budynków. Zarówno KŚT, jak i PKOB prowadzone są na podstawie art. 40 ustawy z 1994 r. o statystyce publicznej i to na potrzeby tego celu klasyfikuje się zawarte w niej obiekty budowlane. Akty te nie stanowią przepisów prawa podatkowego i nie mogą był wykorzystywane do ustalania wymiaru podatków. Aktem takim jest jedynie rozporządzenie z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stosownie do którego wpis funkcji głównej budynku to "budynek letniskowy". Należy podkreślić, że nie obowiązuje już § 65 przywołanego rozporządzenia, który w przeszłości w sposób enumeratywny wskazywał rodzaje budynków, do których każdy tego rodzaju obiekt mógł zostać zakwalifikowany. Nie było w nim kategorii budynków letniskowych, co skłaniało do wniosku, że tego rodzaju obiekt należy zaliczyć do mieszkalnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12, CBOSA). Pogląd ten zdezaktualizował się po uchyleniu § 65 rozporządzenia, który był podstawą jego przyjęcia. Aktualnie, jeżeli organ prowadzący ewidencję budynków, jako jego funkcję główną - kierując się dokumentacją budowlaną - wskaże funkcję letniskową, to na gruncie prawa od tego rodzaju obiektu naliczyć należy podatek od nieruchomości. Zatem uznać należy, że w takiej sytuacji nie można tego budynku zaliczyć do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Analogiczny pogląd wypowiedział WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 14 kwietnia 2015 r. I SA/Gd 276/15, CBOSA. Wskazać również należy, zdaniem SKO, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, grunty oraz budynki lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy zawiera delegację ustawową przekazując radzie gminy prawo do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zastrzegając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. I tak, w pkt 2 powołanego przepisu określono stawki maksymalne dla budynków lub ich części różnicując je jednocześnie w zależności od rodzaju budynku - dla budynków mieszkalnych (lit. a) lub pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (lit. e). Mając na uwadze powyższe, należy odnieść się do uchwały Rady Gminy S. z dnia 23 listopada 2016 r. nr [...]. Zgodnie z § 1 pkt 1 ww. uchwały wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych wynosi 0,70 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej, natomiast od budynków wybudowanych na działkach przeznaczonych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, letniskowe - 7,62 zł za 1 m2 (§ 1 pkt 5 a) powierzchni użytkowej. W niniejszej sprawie Kolegium stwierdza, iż przesłanka określona w § 1 pkt 5 a w/w uchwały nie ma zastosowania. Zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów działka skarżących poprzednio posiadała oznaczenie Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy natomiast obecnie jest to działka B - tereny mieszkaniowe. Jednak zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie przesądzają o opodatkowaniu (działki, decydujące są w niniejszej sprawie zapisy ewidencji gruntów. W rozpatrywanej sprawie budynek skarżących nie jest budynkiem mieszkalnym, jak uzasadniono powyżej (opodatkowanie podatkiem od nieruchomości stawką przewidzianą za budynki mieszkalne będzie możliwe, jedynie w sytuacji, gdy w ewidencji gruntów i budynków budynek zostanie oznaczony jako posiadający główną funkcje - mieszkalny), nie spełnia także definicji budynku wybudowanego na działce przeznaczonej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, letniskowe. W związku z tym Kolegium, zgodnie z zasadą określoną w art. 2a Ordynacji podatkowej in dubio pro tributario stwierdza, iż budynek znajdujący się na działce skarżących powinien zostać zakwalifikowany jako pozostały i obciążony stawkę 5,00 zł/m2 (§ 1 ust. 5 b) uchwały Rady Gminy S.). Mając powyższe na uwadze w przedmiotowej sprawie należało opodatkować grunt oraz budynek znajdujący się na gruncie w sposób następujący: - grunt o pow. 1031,00 m2 x 0,30 zł/m2 = 309,30 zł, - budynek o pow. 75,30 m2 x 5,00 zł/m2 = 376,50 zł. Po zaokrągleniu wysokość podatku od nieruchomości wynosi 686,00 zł. Z tych względów Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy S. i orzekło - ustalając podatek od nieruchomości na 2017 rok, stosownie do klasyfikacji gruntu i budynku wynikającego z ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu wskazało SKO, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie zostali pozbawieni swojego prawa własności. Jak wynika z badania ewidencji gruntów oraz ksiąg wieczystych skarżący figurują jako właściciele działki nr [...]. Natomiast zmiany w ewidencji gruntów zostały dokonane na podstawie dokumentów Skarżących min. zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku letniskowego ze zbiornikiem na ścieki sanitarne z 10 kwietnia 2014 roku (także decyzja z 17 września 2003 roku nr [...] dotyczyła zatwierdzenia skarżącym projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę domku letniskowego kat. III). Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnieśli E. i M. E. zarzucając jej niewyjaśnienie istotnych spraw, mających wpływ na wysokość podatku od ich nieruchomości i wnieśli o uchylenie decyzji w całości. Skarżący podnieśli, że są właścicielami nieruchomości gruntowej B - tereny mieszkaniowe a zatem nie mogą płacić podatków od czegoś czego nie posiadają tj. budynku letniskowego. Podkreślili, że Kolegium nie zauważyło, że od dnia 19 grudnia 2013 r. w ewidencji gruntów i budynków grunt (działka nr [...]) oznaczona jest jako "B" tereny mieszkaniowe, zaś budynek ma przypisane: "funkcje mieszkalne", które wykazano na podstawie całościowej dokumentacji budowlanej (operatu). Art. 48 k.c. stwierdza jednoznacznie, że do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania i dzielą los prawny nieruchomości. Budynek nie stanowi odrębnej nieruchomości. Nie jest to własność budynkowa i nie należy się nad nią rozwodzić, gdyż nie jest osobną nieruchomością do opodatkowania tylko częścią składową gruntu. Funkcja to nie jest przeznaczenie. Definicja funkcji brzmi: "przyporządkowanie, które każdemu elementowi zbioru X przyporządkowuje dokładnie jeden element zbioru Y itd....". W przypadku nieruchomości zabudowanej przez właściciela budynkiem mieszkalnym w wypisie z rejestru gruntów w polu opis użytków jest wpisane : tereny mieszkaniowe, a w polu oznaczenia użytków i konturów klasyfikacyjnych - B. Na podstawie powyższych danych w księdze wieczystej ujawnieniu podlegają sposób korzystania z nieruchomości: tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem - B. Nadal jest główna funkcja mieszkalna "mj2"- budynek mieszkalny o dwóch kondygnacjach oraz dopisana jest druga funkcja główna : "dom letniskowy". Podkreślono również, że organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania zmian zapisów na ich nieruchomości, a tym bardziej do przesyłania jakichkolwiek dokumentów w dniu 7 grudnia 2016 r.. Nie jest właścicielem nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy dla określenia stawki opodatkowania budynku będącego przedmiotem opodatkowania, zapisy w ewidencji gruntów i budynków są podstawą ustalenia charakteru tego budynku (mieszkalny czy pozostały). Organy podatkowe uznały, że wyłączną podstawę dla dokonania tej kwalifikacji stanowi ewidencja gruntów i budynków i w oparciu o dane z niej wynikające zastosowały w odniesieniu do budynku skarżących stawkę podatku przewidzianą dla budynków innych niż mieszkalne. Skarżący natomiast zdają się wywodzić, że decydujące znaczenie mają wpisy dotyczące gruntu albowiem budynek nie stanowi odrębnej nieruchomości, jest częścią składową gruntu. Oceniając stanowiska stron postępowania, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Powyższa ustawa różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części. W art. 5 ust 1 pkt 2 określono górne granice stawek dla budynków mieszkalnych (lit. a), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (lit. b), budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym (lit. c), budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń (lit. d) i budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (lit. e). Z przedstawionej regulacji wynika, że za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków mieszkalnych lub ich części - 0,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. uchwalone przez radę gminy stawki nie mogą przekroczyć rocznie od tzw. budynków pozostałych lub ich części - 7,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że maksymalna stawka ustawowa od "pozostałych budynków" jest 10 razy wyższa od stawki mającej zastosowanie do budynków mieszkalnych. W związku z tym zrozumiałe jest, że ustalenie, iż dany budynek należy zaliczyć do budynków mieszkalnych, a więc opodatkowanych preferencyjnie, jest bardzo ważne dla ochrony interesu podatnika. Kwalifikacja budynków do określonej kategorii w celu ustalenia właściwej stawki opodatkowania wywołuje wiele kontrowersji zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie. Wyżej powołana ustawa podatkowa nie zawiera definicji wymienionych rodzajów budynków. Wskazać także należy na art. 5 ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, że przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tutejszy Sąd co do zasady podziela stanowisko organów podatkowych, że podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Go 45/16, LEX nr 2029180; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1436/15, LEX nr 1947650; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 686/15, LEX nr 1813875) czy wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 października 2017 r., sygn.. akt II FSK 1438/17), gdzie Sąd ten podniósł, że "dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Organy nie powinny - abstrahując od zapisów ewidencji gruntów i budynków -ustalać rzeczywistą funkcję budynku letniskowego. Organy nie mają prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania, tylko powinny odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków". Wskazał również, że jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12, "art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zwrot należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów". Stanowisko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekający w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w pełni podziela. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło stan faktyczny w sprawie i prawidłowo zastosowało przepisy prawa. Przy czym należy podnieść, że skarżący zamieszkali w G. swoich racji dopatrują się w przepisach prawa cywilnego, które w postępowaniu podatkowym nie mają zastosowania, albowiem kwestia opodatkowania gruntów i budynków podatkiem od nieruchomości została uregulowana w ustawie z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.), m.in. we wskazanych wyżej art. 2 i 5. Rozpoznając zatem sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za niezasadną. Oznacza to, że przedstawione przez skarżącą zarzuty i argumenty nie doprowadziły do skutecznego zakwestionowania, na obecnym etapie, zaskarżonej decyzji i uzasadniały orzeczenie oddalające skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.. DSz