I OSK 533/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) del.NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 895/08 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od uposażeń i innych należności pieniężnych oraz zwrot kwoty odliczonej odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od W. P. na rzecz Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 895/08, po rozpoznaniu skargi W.P., uchylił zaskarżoną decyzję Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] września 2008 r., nr[...] oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...]lipca 2008 r. nr [...], wydane w przedmiocie odsetek od sum uposażeń i innych należności pieniężnych oraz zwrotu kwoty odliczonej odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją nr [...]z dnia 21 lipca 2008 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. odmówił skarżącemu W. P. wypłacenia odsetek ustawowych od uposażeń i innych należności pieniężnych za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. oraz orzekł o braku obowiązku wyrównania uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. o zaliczone na poczet tego uposażenia kwoty odpraw i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w łącznej wysokości 23.392,06 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że nie pozostawał w zwłoce, gdyż roszczenia o wypłatę świadczeń pieniężnych przez Wojewódzki Sztab Wojskowy w S. stały się wymagalne w dniu przystąpienia skarżącego do wykonywania obowiązków służbowych po wcześniejszym uprawomocnieniu się decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...]z dnia [...]marca 2006 r. stwierdzającej nieważność decyzji nr [...]z dnia [...] grudnia 2002 r. Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w sprawie wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Nadto Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. podniósł, że skarżącemu przez okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r. Wojskowe Biuro Emerytalne wypłacało uposażenie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2004 r. Dalej organ podniósł, że skapitalizowane odsetki od uposażeń uzyskały w dniu ich wypłaty byt niezależny i jako świadczenie o charakterze okresowym przedawniły się z upływem trzech lat od daty ich powstania. Bieg terminu przedawnienia przerwany został w dniu doręczenia organowi administracyjnemu wniosku z dnia 9 lipca 2008 r. W odniesieniu do żądania wnioskodawcy wyrównania uposażenia o kwotę 23.392,06 zł organ podniósł, że wypłacona odprawa z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy okazały się świadczeniami nienależnymi, gdyż przysługują one wyłącznie żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, a skarżący nie został ostatecznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2003 r. i w tej sytuacji wyrównanie uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. odbyło się z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wypłaconych w maju 2003 r. w związku z nieskutecznym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Natomiast żaden przepis nie przewiduje prawa do zachowania przez żołnierza zawodowego otrzymanych wcześniej świadczeń z tytułu zwolnienia żołnierza z zawodowej służby w czasie późniejszego stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu. Dowódca P. Okręgu Wojskowego (POW) decyzją z dnia [...] września 2008 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając, że wydane one zostały z naruszeniem prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 75 ust. 3 oraz art. 103 ustawy o służbie wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylając wydane w sprawie decyzje stwierdził, że skarga jest zasadna, albowiem odmowa wypłacenia skarżącemu zaległego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami oraz ustawowymi odsetkami nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Jak podniesiono w uzasadnieniu zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych określone zostały w art. 71-104 ustawy o służbie wojskowej. W myśl przepisów zawartych w art. 71 ust. 1 oraz art. 76 ust. 1 i 4 ww. ustawy żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w tej ustawie, przy czym prawo do uposażenia żołnierza powstaje z dniem rozpoczęcia pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. W wyniku wydania przez Dowódcę Wojsk Lądowych decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy P. Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. skarżący powrócił do służby. Skutki tej decyzji odnośnie uprawnień związanych z pełnieniem służby są w sprawie bezsporne jedynie w zakresie uznania, że skarżącemu przysługiwało uprawnienie do otrzymania zaległego uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. Natomiast istota sporu sprowadza się do kwestii ustalenia terminu wymagalności zaległego uposażenia, a także oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa z należności z tytułu zaległego uposażenia można było dokonać potrącenia kwoty świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku z wadliwym (jak się okazało później) zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. Sąd podkreślił, że decyzja dotknięta wadliwością, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności. Stwierdzenie to (o charakterze deklaratoryjnym) ma moc wsteczną – eliminuje skutki prawne wadliwej decyzji, tak jakby w ogóle nie została podjęta. Stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oznacza, iż wypowiedzenie nie było skuteczne, a więc i skutecznie nie został on zwolniony, co jest równoznaczne z pełnieniem przez niego po 1 czerwca 2003 r. przez cały czas służby. Zatem zdaniem Sądu pierwszej instancji należy uznać, że została spełniona przesłanka wymagana do wypłaty zaległego uposażenia i innych należności wynikająca z art. 71 ust. 1 omawianej ustawy. Dla ustalenia czy nastąpiło opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego zasadnicze znaczenie ma data wymagalności świadczenia. Zgodnie z art. 81 ustawy o służbie wojskowej uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują. Z kolei w przepisie art. 75 ust. 3 tejże ustawy jest mowa o tym, że w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73 żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność stały się wymagalne. Ponieważ decyzji dotyczącej wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w znaczeniu prawnym nie było już od daty jej wydania, to tym samym należności z tytułu uposażenia i dodatków za okres od 1 czerwca 2003 r. do 30 kwietnia 2006 r. stały się wymagalne w terminach określonych w art. 81 omawianej ustawy. Obowiązek płacenia odsetek jako świadczenia o charakterze akcesoryjnym powstał zatem od dnia wymagalności zobowiązania głównego. Z tego względu sąd nie podzielił poglądu zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji, że roszczenie o zapłatę odsetek za zwłokę w wypłacie uposażenia stało się wymagalne dopiero po przystąpieniu przez skarżącego do pełnienia obowiązków służbowych. Sąd nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, że odmowa wypłaty skarżącemu części uposażenia znajduje uzasadnienie wobec skutecznego potrącenia z tej należności świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku z wadliwym (jak się okazało później) zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. Instytucja potrącenia, zawarta w przepisach art. 498-500 Kodeksu cywilnego, dotyczy wzajemnie wymagalnych wierzytelności, a przedmiotowa sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej, regulującej władcze stosunki administracyjne. Ponadto potrącenie z uposażenia żołnierza reguluje art. 103 ustawy o służbie wojskowej, który stanowi, że potrąceń z uposażenia żołnierza zawodowego dokonuje się w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, czyli w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zaś przepis art. 87 § 1 pkt 2 tego Kodeksu wymaga posiadania tytułu wykonawczego w celu potrącenia z wynagrodzenia sum egzekwowanych na pokrycie innych należności niż świadczenia alimentacyjne, o ile pracownik nie wyrazi pisemnej zgody na potrącenie (art. 91 § 1 Kodeksu pracy). Dochodzenie zwrotu nienależnego świadczenia wymaga zatem, w razie negatywnego stanowiska bezpodstawnie wzbogaconego, uzyskania odpowiednio wyroku sądu powszechnego, jedynie tytuł wykonawczy w postaci prawomocnego wyroku sądowego mógł stanowić przy braku zgody skarżącego podstawę do dokonania odpowiedniego potrącenia z jego uposażenia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) uchylił wydane w sprawie decyzje. Od powyższego wyroku Dowódca P. Okręgu Wojskowego wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), przez przyjęcie, iż odsetki ustawowe należą się od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r., oraz art. 94 ust. 1 i 2 ustawy, przez przyjęcie, iż organ wojskowy nie mógł uwzględnić uprzednio wypłaconej kwoty odprawy. Mając powyższe na uwadze organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że należy podzielić stanowisko Sądu, iż data wymagalności świadczenia pieniężnego ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia, czy nastąpiło opóźnienie w jego spełnieniu, a w konsekwencji, czy należne są odsetki z tytułu opóźnienia w wypłacie. W tym kontekście sprawy odwołano się do stanowiska zajmowanego wcześniej przez Sąd, że decyzja dotknięta wadliwością, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą, dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego przez stwierdzenie nieważności. W sprawie niniejszej uposażenie powoda nie stało się wymagalne ani w dniu 1 czerwca 2003 r., ani w żadnym kolejnym miesiącu, gdyż w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w sprawie wypowiedzenia chor. szt. W. P. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Decyzja ta korzystała z domniemania prawidłowości i miała moc obowiązującą. Skarżący w czasie obowiązywania tej decyzji był zwolniony z zawodowej służby wojskowej i otrzymywał świadczenia emerytalne. Dlatego nie można przyjąć, iż organ wojskowy pozostawał w zwłoce w wypłacie uposażenia, pomimo tego, że decyzja stwierdzająca nieważność wywarła skutki ex tunc. Chwilą wymagalności należności związanych ze stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. Dowódcy P. Okręgu Wojskowego jest dzień, gdy decyzja z dnia [...] marca 2006 r. Dowódcy Wojsk Lądowych stwierdzająca nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. stała się ostateczna. Ponadto podniesiono, polemizując ze stanowiskiem Sądu, że wypłacona odprawa z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy okazały się świadczeniami nienależnymi, gdyż przysługują one wyłącznie żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, a skarżący nie został ostatecznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 maja 2003 r. i w tej sytuacji wyrównanie uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. odbyło się z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wypłaconych w maju 2003 r. w związku z nieskutecznym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Żaden przepis nie przewiduje prawa do zachowania przez żołnierza zawodowego otrzymanych wcześniej świadczeń z tytułu zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej w razie późniejszego stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu. W. P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Skarżący W. P. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na skutek decyzji Dowódcy P. Okręgu Wojskowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Stosunek ten został reaktywowany po stwierdzeniu nieważności powyższej decyzji przez Dowódcę Wojsk Lądowych (decyzja z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]). Po uprawomocnieniu się tej decyzji W. P. przystąpił ponownie do wykonywania obowiązków służbowych i wypłacono mu uposażenie za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r., przy czym w związku z nieskutecznym zwolnieniem skarżącego ze służby wyrównanie uposażenia za wskazany okres odbyło się z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, które zostały mu wypłacone w maju 2003 r. Postępowanie administracyjne przeprowadzone na żądanie W. P. przez organy wojskowe i zakończone zaskarżoną do Sądu decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S. z dnia [...] lipca 2008 r. dotyczyło wniosku wypłatę odsetek ustawowych od uposażeń i innych należności pieniężnych za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. i wypłatę wyrównania uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. o kwoty odpraw i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Uchylając odmowne decyzje w powyższym względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny Bydgoszczy dokonał wykładni i zastosował przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) w sposób, który słusznie został zakwestionowany przez wnoszący skargę kasacyjną organ. Podzielając stanowisko Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B., że brak jest uzasadnienia dla stwierdzenia, że żądanie W. P. dotyczące odsetek ustawowych za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r., winno być uwzględnione, nawiązać trzeba do przedstawionych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy rozważań związanych ze skutkami stwierdzenia nieważności decyzji. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, decyzja stwierdzająca nieważność danego rozstrzygnięcia jest aktem o charakterze deklaratoryjnym, działającym wstecz (ex tunc) i eliminującym skutki prawne wadliwej decyzji, tak jakby w ogóle nie została podjęta. Jednakże trzeba również mieć na względzie, ze decyzja stwierdzająca nieważność nie stanowi wyłącznie deklaracji stanu istniejącego wcześniej, lecz tworzy również elementy nowego stanu prawnego, wywiera skutki w obrocie prawnym. Są to elementy konstytutywne decyzji nieważnościowej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie V, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 737-738; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, Wydanie II, s. 1000-1002). Decyzja nieważna wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności. Dopiero od dnia doręczenia stronom decyzji stwierdzającej nieważność ustaje okres obowiązywania decyzji dotkniętej nieważnością i obowiązywania domniemania jej legalności. Jednakże należy mieć na względzie okoliczność, że nie wszystkie skutki wywołane przez decyzję nieważną są odwracalne, co dotyczy chociażby upływu czasu, mającego istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej wywołała skutek prawny w postaci rozwiązania stosunku służbowego. W efekcie skarżący został przeniesiony do rezerwy, a więc uzyskał status, z którym wiąże się prawo do odprawy i po spełnieniu odpowiednich przesłanek prawo do emerytury wojskowej, który można ogólnie określić jako status przeniesionego do rezerwy. Oczywistym jest, że w tym samym czasie skarżący nie mógł mieć statusu żołnierza zawodowego, jak i statusu przeniesionego do rezerwy. Zatem dopóki w obrocie prawnym pozostawała decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej, dopóki co do zasady nie mogło powstać roszczenie o zapłatę uposażenia za okres, który nastąpił po rozwiązaniu stosunku służbowego i uzyskania statusu przeniesionego do rezerwy. W tym czasie w stosunku do skarżącego aktualizowały się bowiem inne uprawnienia wynikające z instytucji prawnych uruchamianych po rozwiązaniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wobec tego w tym okresie zachodziła przedmiotowa niemożność świadczeń z tytułu stosunku zawodowej służby wojskowej, zatem nie można było przyjąć, aby doszło w tym czasie do zwłoki w wypłacie uposażenia. Wprawdzie decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej wywołała skutek wsteczny w zakresie stosunku zawodowej służby wojskowej, jednakże w zakresie prawa do uposażenia za okres od dnia rozwiązania stosunku służbowego nie mogła odwrócić skutku upływu czasu w zakresie prawa do tych świadczeń. W czasie pozostawania w obrocie prawnym decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej nie istniał miedzy stronami administracyjnoprawny stosunek obligacyjny. Dopiero stwierdzenie nieważności tej decyzji spowodować mogło powstanie roszczenia o zapłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, jako skutku prawnego decyzji stwierdzającej nieważność decyzji. W tej sytuacji, skoro w rozpoznawanej sprawie uznane przez organ i zaspokojone roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc, powstać mogło dopiero po ostatecznym stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej, to brak jest podstaw by przyjąć, że zostały spełnione przesłanki do prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 powołanej ustawy, to jest za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący miał status przeniesionego do rezerwy, bowiem "zaległe" uposażenia nie były wymagalne w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca. Skoro wymagalność "zaległego" uposażenia wypłaconego skarżącemu jest skutkiem decyzji stwierdzającej nieważność wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej, to odmiennie niż wyżej przedstawione stanowisko w kwestii odsetek, jakie zajął w sprawie Sąd pierwszej instancji jest błędne. Również w zakresie drugiego zarzutu skargi kasacyjnej podzielić należało pogląd w niej prezentowany. Także w odniesieniu do tej kwestii nawiązać trzeba do skutków decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie wypowiedzenia W. P. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Jak podniesiono wcześniej stwierdzenie nieważności decyzji jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą. Decyzja stwierdzająca nieważność uchyla skutki prawne, jakie powstały od daty doręczenia nieważnej decyzji. Decyzja o zwolnieniu W. P. z zawodowej służby wojskowej została wyeliminowana z obrotu prawnego, a stosunek służbowy został reaktywowany. Powstała więc pod względem skutków prawnych sytuacja taka, jakby zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie było, nie było więc również w konsekwencji podstaw do wypłaty w maju 2003 r. odprawy z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Zarówno bowiem odprawa (art. 94 ustawy pragmatycznej), jak i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (art. 95 pkt 2 ustawy) przysługują wyłącznie żołnierzowi zwolnionemu ze służby wojskowej. W tej sytuacji wypłacenie uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wypłaconych w maju 2003 r. i dokonana zaskarżoną decyzją odmowa zwrotu W. P. odliczonej od uposażenia z tego tytułu kwoty, zaskarżoną decyzją została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy niesłusznie zakwestionowana. W takim bowiem przypadku, jeśli zaistniał w sprawie, dokonane przez organ zaliczenie wypłaconych w maju 2003 r. należności na poczet uposażenia za okres od dnia 1 czerwca 2003 r. do 30 kwietnia 2006 r. nie nastąpiło w drodze potrącenia, o którym mowa w art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wobec tego, że w sprawie wystąpiły stwierdzone wyżej naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę w oparciu o art. 151 tej ustawy, rozstrzygając o kosztach postępowania na mocy art. 203 pkt 2 P.p.s.a.