I GSK 1549/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. NSA Anna Apollo (spr.) Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 4751/15 w sprawie ze skargi G.R., P.R., S.B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych płatności 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 4751/15 uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia S. B., G. R. i małoletniemu P. R. reprezentowanemu przez matkę G. R. (dalej określanym jako spadkobiercy) kwoty nienależnie pobranych płatności. Za podstawę rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujący stan sprawy. W dniu [...] maja 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...] ustalił W. R. (dalej określanemu jako beneficjent) kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w łącznej wysokości 3.197,00 zł. w ramach PROW 2004-2006. Pismem z [...] grudnia 2011 r. beneficjent zwrócił się z prośbą o rozłożenie na raty spłaty tej należności. Prezes ARiMR decyzją z [...] grudnia 2011 r. nr [...] orzekł o rozłożeniu na 47 rat spłatę należności ustalając, iż beneficjent zobowiązany będzie do spłaty zadłużenia w 47 ratach, płatnych miesięcznie, każda w wysokości 100 zł od dnia 31 stycznia 2012 r. do dnia 30 listopada 2015 r. (ostatnia rata w kwocie 52, 46 zł). Beneficjent podjął spłatę zadłużenia dokonując wpłat zgodnie z harmonogramem załączonym do ww. decyzji. Jednakże [...] września 2013 r. zmarł, nie spłacając całej należności. Pismem z [...] marca 2015 r. spadkobiercy złożyli wniosek o umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności wraz z oświadczeniem o stanie majątkowym. Decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...] Prezes ARiMR orzekł o odmowie umorzenia należności, co do której decyzjami Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Sierpcu z [...] maja 2015 r. nr [...] oraz nr [...] orzeczono o solidarnej odpowiedzialności spadkobierców po zmarłym beneficjencie z tytułu nienależnie pobranych płatności przez spadkodawcę ustalonych decyzją nr [...] z [...] maja 2010 r. Pismem z [...] lipca 2015 r. spadkobiercy wnieśli odwołanie od ww. decyzji. Decyzją z [...] października 2015 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uznał bowiem, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 54 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 549, z późn. zm.), zgodnie z którym w należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą zadecydować o zaprzestaniu odzyskiwania oraz § 3 ust. 1 pkt 4, pkt 5 oraz pkt 6, § 4 ust. 1, § 6 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2010 r. nr 258, poz. 1747), Sąd pierwszej instancji uchylając to rozstrzygnięcie organu odwoławczego zarzucił mu, że lakonicznie w zaskarżonej decyzji wskazał, iż ,,Przesłanki wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1-4 , 6 rozporządzenia RM z dnia 21 grudnia 2010 r. nie zachodzą w niniejszej sprawie." Szerszy wywód odnośnie zastosowania przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia poczynił dopiero w piśmie z [...] stycznia 2017 r. wskazując , że "w światle prawa spadkobiercy nie są odpowiedzialni z tytułu cudzych zobowiązań, lecz ciąży na nich obowiązek uregulowania należności." Pogląd ten wsparto wyrokami Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 5 listopada 2015 r., III AVa 540/15, Lex 1927417, a także WSA w Bydgoszczy z dnia 3 lutego 2016 r. , II SA/Bc 1227/15 i WSA w Olsztynie z dnia 26 maja 2015 r., I SA/Ol 231/15, Lex 1759415. In fine piśmie nadto wskazano, że "powyższe orzecznictwo kształtowało się na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, analogicznie jednak należałoby prowadzić postępowanie w przypadku wniosku o umorzenie , rozłożenie na raty lub odroczenie spłaty ustalonej kwoty nienależnie pobranych płatności na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r." W ocenie sądu pierwszej instancji stanowisko zawarte w piśmie procesowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2017 r. nie sanuje braku argumentacji stwierdzonej w zaskarżonej decyzji w obszarze zastosowania § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 21 grudnia 2010 r. Wobec tego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną wniósł Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 296, z późn. zm.) — dalej jako "K.p.a." poprzez uchylenie decyzji ze względu na "brak szerszego rozważenia przesłanki umorzenia należności w trybie § 3 ust. 1 pkt 2 (rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r.), co uniemożliwiło sądowi kontrolę poglądu zawartego" w decyzji, podczas gdy w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a.; należy zatem uznać, że naruszenie przepisów art. 145 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do uchylenia prawidłowej decyzji; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej przez jego niewłaściwe zastosowanie (błąd subsumcji) i przyjęcie, że "istnieje realna możliwość" umorzenia należności na podstawie tego przepisu, ponieważ o umorzenie wystąpili spadkobiercy powołujący się na brak majątku spadkowego, pomimo, że przepis § 3 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów dotyczy tylko sytuacji, kiedy dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego bardzo niskiej wartości, a w sprawie nie wydano decyzji o odpowiedzialności spadkobierców, na podstawie art. 100 w związku z art. 97 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.). W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i po rozpoznaniu skargi jej oddalenie, na podstawie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Argumenty na poparcie zasadności zarzutów przytoczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Nadto należy wskazać, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie przez wnoszącego ten środek prawny naruszenia prawa materialnego. W przypadku zaś zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Skarżący kasacyjnie skorzystał z obu podstaw, jakie wymienione zostały w treści art. 174 P.p.s.a., przedstawiając zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i zarzuty procesowe. Z kolei rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, co do zasady poprzedzać winno rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego, gdyż ocena prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego powinna być oparta na zbudowanej prawidłowo, pod względem proceduralnym, podstawie faktycznej rozstrzygnięcia. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. wyjaśnić należy, że w judykaturze, od początku funkcjonowania dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego, zwraca się uwagę na to, iż art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podobnie jak art. 151 P.p.s.a., są tzw. przepisami wynikowymi, a ich naruszenie jest zawsze następstwem złamania innych norm prawnych, co oznacza, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" czy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzuty złamania tych regulacji, bezwzględnie zobowiązana jest bezpośrednio powiązać takie zarzuty z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym jej zdaniem, uchybił sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 814/14 publ. CBOSA i powołane tam orzecznictwo). Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. pozwala sądowi pierwszej instancji na uchylenie decyzji, o ile zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: wystąpi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (inne, aniżeli dające podstawę do wznowienia postępowania), a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zaś wpływ ten musiał być istotny. Nie każde zatem naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji, ale naruszenie charakteryzujące się istotnością wpływu na wynik sprawy. O naruszeniu takim można mówić wówczas, że gdyby ono nie zaistniało, mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie w sprawie. Chcąc podważyć zastosowanie tego przepisu przez sąd pierwszej instancji, w skardze kasacyjnej dla zwalczenia poglądu o istnieniu przesłanek do jego zastosowania należałoby wykazać, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, lub też, że jakkolwiek przepisy te zostały naruszone, to nie mogło mieć to istotnego wpływu na wynik sprawy. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. skarżący kasacyjnie powiązał z naruszeniem przez sąd pierwszej instancji art. 107 § 1 i 3 K.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przepis art. 107 K.p.a. na podstawie art. 140 K.p.a. znajduje przy tym zastosowanie również w stosunku do decyzji organów II instancji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu pierwszej instancji, w lakonicznym uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy jedynie jednym zdaniem skwitował odmowę zastosowania § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 31 grudnia 2010 r., w sytuacji, gdy realna możliwość jego zastosowania istniała. I ta wada decyzji uzasadniała, jego zdaniem uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaś przedstawienie stanowiska organu w tej materii w piśmie procesowym z [...] stycznia 2017 r. nie sanowało tego braku. Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy wątek stosowania § 3 ust 1 pkt 2 rozporządzenia winien znaleźć należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, co umożliwi sądowi kontrolę przyjętego rozumowania. Jednocześnie sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, w czym upatrywał "realną możliwość" zastosowania powołanej regulacji. Z kolei zdaniem skarżącego kasacyjnie, uzasadnienie braku spełnienia przesłanek, w szczególności z przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia jest wystarczające, ponieważ z akt sprawy dotyczących umorzenia wynika, że w sprawie przepis ten nie może znaleźć zastosowania, bowiem zostały wydane decyzje o solidarnej odpowiedzialności spadkobierców. Brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wszystkich ustaleń faktycznych sprawia, że Naczelny Sąd Administracyjny w toku postępowania kasacyjnego nie może dokonywać przyznanych mu uprawnień kontrolnych. Obowiązkiem sądu pierwszej instancji jest dokonanie kompleksowej i precyzyjnej analizy całości sprawy, umożliwiającej rzeczywistą i efektywną kontrolę Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach nadzoru judykacyjnego sprawowanego w trybie postępowania kasacyjnego. W przeciwnym razie Naczelny Sąd Administracyjny, w sprzeczności z powierzonymi mu kompetencjami, a w szczególności w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania, zmuszony byłby dokonywać samodzielnej oceny działalności organów administracji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywód zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia istotnych - z punktu widzenia merytorycznej oceny sprawy - kwestii prawnych i faktycznych. W szczególności nie wyjaśnia, w jaki sposób sąd pierwszej instancji odczytał normę § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, w czym upatrywał, w jakich faktach, "realną możliwość" jej zastosowania. W konsekwencji nie wykazuje także, co trafnie podniósł skarżący kasacyjnie, istotności naruszenia przez organ odwoławczy przepisów procesowych, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Chociaż niewątpliwie uzasadnienie decyzji organu odwoławczego w tej kwestii powinno być obszerniejsze. Tak, aby w pełni realizowało zasadę przekonywania wyrażoną w art.11 K.pa. Trafnie także skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę na fakt ustalony w skarżonej decyzji, iż spadkodawca, o którym mowa w przepisie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów nie żyje, a źródłem odpowiedzialności jego spadkobierców są decyzje przenoszące na nich odpowiedzialność za dług spadkowy. Co w konsekwencji powoduje, że odpowiadają oni za dług swoim majątkiem, ewentualnie z ograniczeniem wynikającym z postanowienia o nabyciu spadku (nabycie z dobrodziejstwem inwentarza). Sąd do tej kwestii się nie odniósł. Tymczasem te fakty wskazywałyby na brak podstaw do zastosowania wspomnianego już § 3 ust.1 pkt 2 rozporządzenia. Sąd pierwszej instancji winien był w sposób wnikliwy i rzetelny zbadać, czy organy zgromadziły wszechstronny i wyczerpujący materiał dowodowy. Zwłaszcza, że nie każde niedostatki uzasadnienia zaskarżonej decyzji skutkują jej uchyleniem. Tymczasem nie sposób zrekonstruować do końca toku rozumowania, który legł u podstaw sformułowanej oceny o niezgodności z prawem zakwestionowanego aktu. Uchybienie to, jako istotna wadliwość natury procesowej, nie pozwala jednak odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie. Aby ustalić, czy przyjęty przez sąd sposób rozumienia określonych przepisów prawa wykazuje znamiona tak pojmowanego błędu trzeba najpierw odtworzyć w pełni jego wypowiedź (ustalić jej sens i konsekwencje dla oceny rozpatrywanego stanu faktycznego). W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynione przez sąd administracyjny pierwszej instancji, powierzchowne ustalenia co do faktów sprawy, miały istotny wpływ na jej wynik (treść podjętego rozstrzygnięcia). Ich analiza, a właściwie jej brak, dowodzi zarazem, że wydając kwestionowany wyrok, sąd ten uchylił się od wyczerpującego i szczegółowego rozpatrzenia sprawy i w konsekwencji nie wykazał zaistnienia wyżej opisanych przesłanek zastosowania art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. Wobec powyższego za zasadny należało uznać zarzut opisany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów poprzez jego błędne zastosowanie, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej należy podkreślić, że sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów, dokonuje jedynie oceny zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. W tym stanie sprawy, stosownie do przepisu art. 185 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji dokona wykładni § 3 ust. 1 pkt 2 rozrządzenia Rady Ministrów, a następnie rozważy, czy ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalał organowi na wniosek, że przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, ewentualnie rozważy, czy nie zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, jeśli przyjmę co do zasady, że jednak przepis ten mógłby być zastosowany. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpił w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Uznał bowiem, że skarżący nie powinien ponosić odpowiedzialności za wynik postępowania kasacyjnego w sytuacji, gdy uchyleniu podlegał wyrok WSA uwzględniający skargi z powodów innych niż w nich wskazane.