I SA/Kr 1240/08

SENTENCJA Dnia 11 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lipca 2008 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za wrzesień 2007 roku p o s t a n a w i a : odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] września 2008 roku, doręczonym skarżącemu w dniu [...] września 2008 roku, został on wezwany pod rygorem odrzucenia wniesionej skargi do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez wskazanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego zarządzenia, wartości przedmiotu zaskarżenia. Do tej pory przedmiotowe zarządzenie nie zostało jednak wykonane. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa – skarga, której, pomimo wezwania, nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych, podlega odrzuceniu przez sąd. Na podstawie natomiast art. 58 § 3 wskazanego aktu prawnego Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Ponadto w świetle art. 215Art. 215. § 1. §1 omawianej ustawy w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji (czyli również w skardze) należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Na podstawie natomiast § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221 poz. 2193 ze zm) wpis stosunkowy (taki, który zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia) pobiera się, kiedy przedmiotem skargi są należności pieniężne, objęte zaskarżonym aktem. Dotyczy to zatem również sytuacji, gdy skarżone są decyzje w przedmiocie odmowy zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Brak podania wartości przedmiotu zaskarżenia w tej sytuacji stanowi zatem brak formalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt. 3) ppsa. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) oraz § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji.