III SA/Gl 344/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Adam Nita (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. E. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. (zwany dalej również Organem II instancji lub Organem odwoławczym) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w C. (w dalszej części uzasadnienia określanego również jako Organ I instancji) z [...] r. nr [...]. Na mocy tego nieostatecznego rozstrzygnięcia Organu I instancji odmówiono M.E. (definiowanemu dalej jako Podatnik, Strona lub Skarżący) przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Organu I instancji z [...] r., nr [...]. W tym ostatecznym orzeczeniu Naczelnika Urzędu Celnego określono Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za kwiecień 2009 r. Podstawą prawną postanowienia Dyrektora Izby Celnej był art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art. 162 § 1, 2 i 4, art. 163 § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – określana dalej jako O.p.). W uzasadnieniu postanowienia ostatecznego przywołano następujący, nie budzący wątpliwości stan faktyczny sprawy. Na mocy decyzji z [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z [...] r., nr [...]. Stosowny wniosek w tym względzie złożył Skarżący, uzasadniając go wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt C-418/14. Pismo to, inicjujące postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego było datowane na 12 października 2016 r., a wniesiono je 13 października tego samego roku. Organ podatkowy swoją odmowę zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej oparł na upływie terminu procesowego. Jak bowiem wykazano we wspomnianej decyzji z [...] r., w myśl art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 §1 pkt 11 O.p. jest dopuszczalne tylko na żądanie strony, wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jako że sentencja orzeczenia TS UE z 2 czerwca 2016r., sygn. akt C-418/14 została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 8 sierpnia 2016 r., ostatnim dniem na skuteczne wniesienie wniosku o wznowienie postępowania był 8 września 2016 r. Tymczasem Strona swoje żądanie wznowienia postępowania skierowała do organu dopiero 13 października 2016 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu. Podatnik nie odwoływał się od tej decyzji, natomiast w piśmie datowanym na 8 listopada 2016 r., wniesionym do Organu I instancji 9 listopada 2016 r., wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego z [...] r. W odpowiedzi na ten wniosek, Naczelnik Urzędu Celnego odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (postanowienie z [...] r., nr [...]). Stało się tak, ponieważ Strona wskazała że informację o wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt C-414/14 uzyskała z Internetu w dniu 10, może 11 października 2016 r. i niezwłocznie złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Tym samym, w przekonaniu Naczelnika Urzędu Celnego, siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upłynął z dniem 18 października 2016 r. Ponadto, wspomniany organ podatkowy stwierdził, że Podatnik nie wykazał, aby uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia o wznowienie postępowania było przez niego niezawinione. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Skarżący wniósł na nie zażalenie. Kierując do Organu odwoławczego wspomniany środek zaskarżenia, Podatnik zarzucił postanowieniu Organu I instancji naruszenie art. 162 § 1 i 2 O.p. W jego przekonaniu nastąpiło to poprzez błędne przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie terminu zakreślonego w przepisach ustawy oraz poprzez błędne przyjęcie, że nie wykazano (nie uprawdopodobniono) braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym, Strona wystąpiła o zmianę postanowienia Organu I instancji i przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego. Uzasadniając swoje stanowisko, Podatnik podkreślił że składając swój wniosek o wznowienie postępowania podatkowego (miało to miejsce 13 października 2016 r.) nie wiedział, że upłynął już termin do sformułowania tego żądania. Świadomość upływu wspomnianej daty powziął zaś z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] r., mocą której odmówiono mu wznowienia postępowania podatkowego (orzeczenie to zostało doręczone Stronie 2 listopada 2016 r.). Tym samym, w przekonaniu Skarżącego, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg 2 listopada 2016 r. (w dniu doręczenia decyzji o odmowie wznowienia postępowania), a nie - jak przyjął Organ I instancji - 11 października 2016 r. To zaś oznacza, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ustawowym terminie, tj. w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Dodatkowo, Skarżący wyartykułował, że jeżeli termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg 11 października 2016 r., to organ podatkowy wniosek o wznowienie postępowania winien potraktować, jako zawierający w sobie żądanie przywrócenia terminu do jego wniesienia, ewentualnie wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia poprzez złożenie stosownego oświadczenia (wskazanie, czy wnosi o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania). Organ I instancji takich czynności nie dokonał, co – w przekonaniu Podatnika - należy uznać za sprzeczne z zasadami wyrażonymi w, jak to ujęto, art. 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei, wyjaśniając kwestie braku swojej winy w nieterminowym złożeniu wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, Podatnik wskazał, że na co dzień nie śledzi orzecznictwa TS UE, a o orzeczeniu z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt C-414/14 przypadkowo dowiedział się z Internetu 10 lub 11 października 2016 r. Niezwłocznie po tym złożył on wniosek o wznowienie postępowania, nie mając świadomości, że w dacie jego złożenia upłynął już termin zakreślony przepisami prawa. W przekonaniu Skarżącego, świadczy to o zachowaniu należytej staranności w jego działaniu. Dodatkowo, Strona podkreśliła, że jako osoba fizyczna nie przegląda na bieżąco orzecznictwa TS UE, a w związku z tym w zasadzie niemożliwe jest dotrzymanie przez nią bardzo krótkiego terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. Dzieje się tak tym bardziej, że żaden z organów krajowych nie publikuje oficjalnej informacji o orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Organ odwoławczy nie podzielił tego zapatrywania i utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego, mocą którego odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W jego przekonaniu, przyczyna uchybienia terminowi ustała najpóźniej 11 października 2016 r. W konsekwencji, podanie o przywrócenie terminu należało wnieść najpóźniej 18 października 2016 r. Zgodnie bowiem z art. 162 § 2 O.p., przestrzeń czasu do wystąpienia o przywrócenie terminu procesowego wynosi 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, niewiedza o wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest przesłanką uzasadniającą brak winy Strony w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Orzeczenia TS UE są bowiem publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Każdy mógł się więc zapoznać z tym rozstrzygnięciem (szeroko zresztą komentowanym w prasie i w Internecie) i nie było żadnych przeszkód w terminowym wystąpieniu o wznowienie postępowania. O powszechnej świadomości wydania przez Trybunał wyroku w sprawie C – 418/14 świadczy zaś ilość złożonych przez podatników wniosków o wznowienie postępowania podatkowego. Wspomniane postanowienie ostateczne Organu odwoławczego nie zyskało aprobaty Strony. W swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Podatnik zarzucił mu bowiem naruszenie art. 162 § 1 i § 2 O.p. - poprzez błędne przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu złożono po upływie terminu zakreślonego przepisami ustawy, jak również poprzez błędne przyjęcie, że nie wykazano (nie uprawdopodobniono) braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z tego względu, Skarżący wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej poprzez zmianę postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z [...] r., nr [...] - poprzez przywrócenie Podatnikowi terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z [...] r., nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za kwiecień 2009 r.; ewentualnie o 2) uchylenie zaskarzonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej jak również postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z [...] r., nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko, Skarżący powórzył argumenty wcześniej już formułowane w odwołaniu od nieostatecznego postanowienia Organu I instancji. Wspomniany podmiot wskazał bowiem, że o złożeniu przez siebie po terminie wniosku o wznowienie postępowania dowiedział się dopiero 2 listopada 2016 r. (dzień doręczenia mu decyzji o odmowie wznowienia postepowania podatkowego). W zwiazku z tym, siedmiodniowy termin do zlożenia wniosku o przywrócenie terminu procesowego rozpoczął swój bieg we wspomnianej dacie, a Strona występujac ze stosownym wnioskiem zachowała ten termin. Podatnik raz jeszcze wyartykułował też, że jeżeli termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg 11 października 2016 r., to organ podatkowy wniosek o wznowienie postępowania winien potraktować, jako zawierający w sobie żądanie przywrócenia terminu do jego wniesienia, ewentualnie wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia poprzez złożenie stosownego oświadczenia (wskazanie, czy wnosi o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania). Organ I instancji takich czynności nie dokonał, co – w przekonaniu Podatnika - należy uznać za sprzeczne z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego (zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej). Wreszcie, Skarżący powtórzył wcześniejszą argumentację potwierdzająca jego należytą staranność w działaniu oraz brak winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Wskazał on na niemożność bieżącego zaznajamiania się przez niego jako osobę fizyczną z orzecznictwem TS UE oraz brak publikowania przez organy krajowe oficjalnych informacji o takich wyrokach. W odpowiedzi na to pismo procesowe, Organ odwoławczy (w tym momencie postępowania sądowoadministracyjnego, przez wzgląd na reformę administracji podatkowej był to już Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając zaś swoje stanowisko, Organ II instancji powtórzył argument, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu procesowego upłynął 18 października 2016 r. (siedem dni od dowiedzenia się o wyroku TSUE). Strona formułując swój wniosek po tej dacie nie zachowała więc wspomnianego terminu procesowego . Ponadto, w przekonaniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie uprawdopodobniła ona braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Okoliczności artykułowane przez Skarżącego, związane z brakiem wiadomości o wydaniu wyroku przez Trybunał nie świadczą bowiem o braku winy Podatnika w niezachowaniu terminu procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie są niesporne, jasne i zostały prawidłowo wyartykułowane przez administrację podatkową w uzasadnieniu postanowień wydanych przez organy obydwu instancji. Tym samym, różnice pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego sprowadzają się do odmiennej oceny stanu faktycznego zaistniałego w sprawie. Dotyczą ona dwóch spornych okoliczności: zachowania przez Skarżącego siedmiodniowego terminu do wystąpienia o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz uprawdopodobnienia braku winy tego podmiotu w uchybieniu wspomnianemu terminowi. W przekonaniu Sądu obydwie wspomniane kwestie zostały prawidłowo wyjaśnione przez organy podatkowe obydwu instancji, a argumentacja wskazana w uzasadnieniach rozstrzygnięć Naczelnika Urzędu Celnego oraz Dyrektora Izby Celnej świadczy o trafności rozstrzygnięć obydwu tych organów podatkowych. Z tych względów, zaskarżone postanowienie ostateczne należało uznać za zgodne z prawem i dlatego skargę oddalono. Nie ulega wątpliwości, że termin określony w art. 241 § 2 pkt 2 O.p. ma charakter procesowy. We wspomnianym przepisie wyznaczono bowiem miesięczny przedział czasu, w którym strona dążąca do wznowienia postępowania podatkowego z powodu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny lub przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej powinna złożyć wniosek o zainicjowanie procedury mającej na celu wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej z uwagi na kwalifikowane wady postępowania podatkowego, zakończonego tym ostatecznym rozstrzygnięciem. W konsekwencji, z woli ustawodawcy możliwe jest przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Dokonanie tego zależy jednak od spełnienia przesłanek wskazanych w art. 162 § 1 i 2 O.p. W myśl tych przepisów, zainteresowany wnosząc o przywrócenie terminu powinien uprawdopodobnić, że uchybienie mu nastąpiło bez jego winy, a stosowny wniosek należy złożyć w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, dopełniając jednocześnie czynność, dla której był określony termin procesowy. Ponadto, w myśl art. 162 § 3 O.p. nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu do złożenia podania o przywrócenie terminu. We wspomnianej regulacji normatywnej ustawodawca wyznaczył prawne granice rozpoznania przedmiotowej sprawy. Do nich należy odnieść stan faktyczny urzeczywistniony przez Skarżącego oraz sformułowane przez niego argumenty. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Podatnika w jego piśmie procesowym inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne, trzeba podkreślić, że wbrew temu co twierdzi ten podmiot, nie uprawdopodobnił on braku swojej winy w naruszeniu terminu procesowego. Dodatkowo, wniosek Strony o przywrócenie terminu został złożony już po zakończeniu odcinka czasu wskazanego w art. 162 § 2 O.p. W przekonaniu Skarżącego, o braku jego winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego świadczy to, że jako osoba fizyczna nie ma możliwości bieżącego zaznajamiania się z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a organy krajowe nie publikują oficjalnych informacji o takich wyrokach. Nie sposób jednak zgodzić się z tym poglądem. Do kompetencji TS UE należy kontrola legalności aktów prawnych Unii Europejskiej, czuwanie nad poszanowaniem przez państwa członkowskie obowiązków wynikających z traktatów oraz dokonywanie obowiązującej wykładni prawa Unii Europejskiej w ramach udzielania odpowiedzi na pytania prejudycjalne zadawane przez sądy krajowe. W przypadku zaś, gdy orzeczenie Trybunału dotyczące wykładni prawa wspólnotowego ma wpływ na treść wydanej decyzji podatkowej, zachodzi potrzeba wznowienia postępowania podatkowego w celu zharmonizowania rozstrzygnięcia podjętego w sprawie podatkowej z danym orzeczeniem (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska (red.) Ordynacja podatkowa. Komentarz praktyczny, Gdańsk 2017, s. 1167). Dostrzegając wpływ orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na prawo krajowe, na rozstrzygnięcia polskich organów podatkowych oraz sądów administracyjnych należy mieć na względzie to, że wyroki wspomnianego organu sądowego nie są owiane mgłą tajemnicy. Podlegają one natomiast publikacji w oficjalnym źródle promulgacyjnym – w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, dostępnym w Internecie. W tym miejscu każdy może się z nimi zaznajomić, również w polskiej wersji językowej. Sytuacja jest więc do pewnego stopnia podobna do ogłaszania polskich aktów prawnych w Dzienniku Ustaw, czy w Monitorze Polskim. Także te źródła poznania prawa są powszechnie dostępne i trudno usprawiedliwiać swoje niestosowanie się do prawnych wymogów statusem osoby fizycznej i nieświadomością istnienia określonej ustawy, czy innego aktu prawnego. Okoliczności te należy wyartykułować, ponieważ wskazany w treści art. 162 § 1 O.p., uprawdopodobniony przez zainteresowanego brak winy w uchybieniu terminowi rozumiany jest jako sytuacja, w której wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet za pomocą największego w danych warunkach wysiłku (por. R. Hauser, B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 657). W tym kontekście, sygnalizowana wcześniej, powszechna dostępność (również w języku polskim) orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie może jawić się jako przeszkoda w zachowaniu terminu, niemożliwa do przezwyciężenia nawet wtedy, gdy strona postępowania podatkowego podejmuje w tym celu największy możliwy w danych okolicznościach trud. Dlatego właśnie Sąd, dokonując pod względem ich wiarygodności, weryfikacji twierdzeń Strony podnoszącej brak swojej winy w naruszeniu terminu (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1289/10), nie może nieświadomości publikacji wyroku TSUE klasyfikować jako uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Oczywiście, Skarżący ma prawo uważać, że zbyt krótki jest miesięczny przedział czasu do wystąpienia o wznowienie postępowania podatkowego z przyczyny określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., zakreślony w art. 241 § 2 pkt 2 tej samej ustawy. Ze względów, o których była już mowa, okoliczność ta nie może być jednak rozpatrywana czy to przez administrację podatkową, czy to przez Sąd w nawiązaniu do sformułowanego w art. 162 § 1 O.p., wymogu uprawdopodobnienia przez zainteresowanego braku winy w uchybieniu terminowi. Jedynej, korzystnej dla Podatnika zmiany w tym względzie mógłby bowiem dokonać ustawodawca, modyfikując Ordynację podatkową i wydłużając wspomniany okres. Tak długo jednak, jak rozwiązania takiego nie ma, nie sposób uznać racji Strony. Treść wspomnianego art. 162 § 1 O.p. w równym stopniu wiąże bowiem organy podatkowe, jak i sądy administracyjne, które nie mogą nie przestrzegać obowiązującego prawa. W przekonaniu Sądu, nie sposób także podzielić innego zapatrywania Skarżącego – poglądu, że organ podatkowy wniosek o wznowienie postępowania winien potraktować, jako zawierający w sobie żądanie przywrócenia terminu do jego wniesienia i ewentualnie wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia poprzez złożenie stosownego oświadczenia (wskazanie, czy wnosi o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania). Dzieje się tak, ponieważ wyłącznie na wniosek dokonywane jest wznowienie postępowania podatkowego z przyczyny, o której mowa w art. art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i w tym samym trybie inicjuje się czynności procesowe mające na celu przywrócenie naruszonego terminu procesowego. Skoro Skarżący, składając swój wniosek w dniu 13 października 2016 r. jasno wyartykułował w nim, że wnosi o wznowienie postępowania podatkowego, brak jest podstaw ku temu, aby pismo to klasyfikować w inny sposób i dopatrywać się w nim odmiennej treści – doszukiwać się woli przywrócenia naruszonego terminu procesowego. Zdaniem Sądu, takie oczekiwanie wykracza poza ramy inkwizycyjnego postępowania podatkowego, determinowanego zasadami określonymi w art. 120 – 129 O.p. Z pewnością nie narusza zaś zasady zaufania, czy prawdy obiektywnej (materialnej). Strona postępowania, inicjując tę procedurę powinna bowiem wskazać, czego się domaga (por. art. 168 § 2 O.p.). Jeżeli jej żądanie jest jasne, nie sposób oczekiwać od organu, aby odczytywał je w odmienny sposób niż wyrażony w piśmie procesowym. Takie oczekiwanie zdecydowanie wykracza poza ramy zasad postępowania podatkowego, tym bardziej, że w myśl art. 169 O.p. wyłącznie istnienie braków formalnych lub tzw. braków fiskalnych podania obliguje organ podatkowy do wezwania wnoszącego podanie do ich usunięcia w terminie siedmiu dni. Na koniec, należy odnieść się do zarzutu Strony, artykułującej zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu procesowego. Jak wiadomo, w myśl wcześniej już powoływanego art. 162 § 2 O.p. biegnie on od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Tymczasem, jak wskazał sam Skarżący, o wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dającym asumpt do sformułowania żądania wznowienia postępowania podatkowego, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z 8 sierpnia 2016 r., dowiedział się on 10 lub 11 października 2016 r. W tej sytuacji, przyjmując nawet, że Podatnik uprawdopodobnił brak swojej winy w naruszeniu terminu procesowego, należałoby stanąć na stanowisku, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie naruszonego terminu do żądania wznowienia postępowania podatkowego upłynął 18 października 2016 r. W dniu 11 października 2016 r. ustał bowiem "stan niewiedzy" Strony o orzeczeniu TSUE – w niemającej podstaw w zaistniałym stanie faktycznym, ale najkorzystniejszej dla Skarżącego "wersji" rozumienia zaszłych w sprawie zdarzeń należałoby przyjąć, że w tym punkcie czasu ustała przyczyna uchybienia terminowi procesowemu. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu podmiot ten skierował do Organu I instancji dopiero 9 listopada 2016 r. Zważywszy na okoliczność, że nie jest prawnie możliwe przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie naruszonego terminu procesowego, a w dodatku, Podatnik nie formułował nawet takiego żądania, także przez wzgląd na upływ czasu nie sposób więc uznać racji Skarżącego sformułowanych w jego piśmie procesowym, inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne. Moment złożenia przez niego wniosku o przywrócenie terminu przypadł bowiem na późniejszy czas niż – w najbardziej korzystnym dla Podatnika sposobie postrzegania stanu faktycznego sprawy - siedem dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Skoro zaś, jak sam wyjawił, o wyroku opublikowanym 8 sierpnia 2016 r. dowiedział się on 10 lub 11 października tego samego roku, to niemożliwe jest także podzielenie przez Sąd zapatrywania Strony podnoszącej, że ustanie przyczyny uchybienia terminowi miało miejsce dopiero 2 listopada 2016 r. (dzień doręczenia decyzji o odmowie wznowienia postępowania). Nawet bowiem, gdyby założyć, że nieświadomość opublikowania wyroku TSUE uprawdopodabnia brak winy Skarżącego w naruszeniu terminu procesowego, to przecież ustanie przyczyny uchybienia temu punktowi czasu nie może nastąpić dwukrotnie – 11 października 2016 r. oraz 2 listopada tego samego roku. Skoro, w najbardziej "przyjaznej" dla Skarżącego, choć nie mającej żadnych podstaw, opcji postrzegania zaistniałego stanu faktycznego, "stan nieświadomości" – powód uchybienia terminowi ustąpił 11 października 2016 r., to brak jest uzasadnienia dla przyjmowania innej jego daty – 2 listopada 2016 r. Z wszystkich przedstawionych względów, Sąd oddalił skargę działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – ze zm.).