I SA/Lu 550/11
Адміністративні суди2011-11-25
Номер справи
I SA/Lu 550/11
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Дата рішення
2011-11-25
Тип
Postanowienie WSA w Lublinie
Судді
Małgorzata Fita
Резолютивна частина
Odrzucono skargę
Текст рішення
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku rolnego i podatku leśnego za 2011 r. postanawia : - odrzucić skargę.
UZASADNIENIE
W dniu 29 lipca 2011 r. adwokat B. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia łącznego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku rolnego i podatku leśnego za 2011 r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 września 2011 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: wskazanie adresów uczestników postępowania – J. T., T. T. i S. N., oraz złożenie 3 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu dnia 29 września 2011 r. (zwrotne poświadczenie odbioru k. - 11).
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w zakreślonym terminie nadesłał: pismo, w którym podał adresy dwóch uczestników postępowania tj. J. T. oraz T.T., wyjaśniając jednocześnie, że żądanie wskazania adresów wszystkich uczestników postępowania "komplikuje rzeczywistość", gdyż skarżący ze wsi O. wyjechał przed 1950 rokiem i nie zna pozostałych uczestników postępowania, do wskazania adresów, których został wezwany. Wskazał, że złożył do Sądu żądane odpisy skargi z 29 lipca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa.
Każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (art. 46 § 1 pkt 1 ppsa), gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze sygnaturę (art. 46 § 2 ppsa). Ilekroć w ustawie mowa jest o stronie rozumie się przez to również uczestnika postępowania (art. 12 ppsa).
Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 ppsa).
W rozpatrywanej sprawie skarżący będący fachowym pełnomocnikiem, został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: wskazanie adresów wszystkich uczestników postępowania stosownie do powołanego wyżej art. 46 § 2 w związku z art. 12 ppsa oraz do złożenia odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem na podstawie art. 47 § 1 ppsa. Wezwanie wraz z pouczeniem o skutkach nieusunięcia wskazanych braków skargi, stosownie do treści art. art. 58 § 1 pkt 3 ppsa zostało skarżącemu doręczone 29 września 2011 r.
W zakreślonym terminie skarżący uzupełnił prawidłowo tylko jeden spośród braków formalnych skargi, do których był wzywany tj. nadesłał wskazaną ilość odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Pozostały brak tj. wskazanie adresów wszystkich uczestników postępowania, pomimo upływu zakreślonego terminu nie został usunięty.
Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa, należało orzec jak w sentencji.