II SA/Wa 939/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uchyla zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postanowienie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwanego dalej: "Prezesem IPN") z dnia [...] stycznia 2019 r. o numerze [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. – złożonym drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP – K. P. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwanego dalej: "IPN") o wydanie decyzji potwierdzającej, że nie był pracownikiem, funkcjonariuszem ani żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa i nie zachowały się w archiwum IPN dokumenty wytworzone przez niego bądź przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego informatora bądź pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. W dniu [...] stycznia 2018 r. IPN przesłał Skarżącemu drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP pismo Naczelnika Wydziału Udostępniania IPN z dnia [...] stycznia 2018 r., którym poinformowano, że Archiwum IPN realizuje wniosek z dnia [...] grudnia 2017 r. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. wniosek Skarżącego został przekazany celem dalszej realizacji z Archiwum IPN do Dyrektora Biura Prawnego IPN wraz z informacją, że postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. wyznaczono nowy termin wydania decyzji – do dnia 18 maja 2018 r. Wiadomością elektroniczną z dnia 9 kwietnia 2018 r. przesłaną Skarżącemu na adres poczty elektronicznej [...], pracownik Biura Prawnego IPN zwrócił się do Skarżącego o wskazanie adresu korespondencyjnego, informując jednocześnie, iż prośba ta jest spowodowana "problemami technicznymi występującymi w IPN dotyczącymi korespondencji przekazywanej systemem epuap". Skarżący udzielił odpowiedzi w wiadomości elektronicznej z dnia 9 kwietnia 2018 r. informując, że mieszka w B., jednakże nie zawsze przebywa w miejscu zamieszkania, w związku z czym, pocztę do niego można kierować na adres jego żony M. P.: ul. [...], [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Prezes IPN odmówił potwierdzenia, że Skarżący spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 690 ze zm.). Korespondencja obejmująca powyższą decyzję została przesłana na adres do korespondencji "M. P. ul. [...]., [...]" i odebrana w dniu 16 sierpnia 2018 r. przez M. Z. z dopiskiem "córka". W dniu 16 grudnia 2018 r. Skarżący przesłał do IPN wiadomość elektroniczną, w której wskazał, że "zwykle posługuję się platformą ePUAP do kontaktów z urzędami, jednakże z IPN nie jest to możliwe, dlatego przesyłam mój wniosek w formacie PDF z prośbą o ponowne, wnikliwe rozpatrzenie". W załączonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 16 grudnia 2018 r. Skarżący zwrócił się jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia podnosząc, że uchybił terminowi bez swojej winy. Wyjaśnił przy tym, że decyzję odebrała jego żona, podczas gdy on był osadzony w Zakładzie Karnym w [...]. Dopiero w dniu [...] grudnia 2018 r. Skarżący "natrafił w otrzymanych w drugim tygodniu grudnia listach" na decyzję Prezesa IPN z dnia [...] sierpnia 2018 r. Pismem z dnia 18 grudnia 2018 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 16 grudnia 2018 r. poprzez jego podpisanie – w terminie 14 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Po uzupełnieniu braku formalnego wniosku, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Prezes IPN odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że z treści dokumentacji dołączonej do emaila z dnia 16 grudnia 2018 r. wynika, że Skarżący w okresie od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] października 2018 r. był pozbawiony wolności i przebywał w Zakładzie Karnym w [...] (co potwierdza świadectwo zwolnienia z dnia [...] października 2018 r.), jednakże zarówno w momencie doręczenia "pełnomocnikowi do doręczeń" decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r., jak również w okresie, w którym strona mogła złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. w okresie od dnia [...] sierpnia 2018 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r. Skarżący nie przebywał już w Zakładzie Karnym, a tym samym mógł korzystać z przysługujących mu uprawnień. Ponadto Prezes IPN podkreślił, że Skarżący nie dotrzymał terminu wynikającego z art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), bowiem z wnioskiem o przywrócenie należało wystąpić do dnia [...] października 2018 r. W piśmie z dnia 17 stycznia 2019 r. Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa IPN z dnia [...] stycznia 2019 r. Wskazał, iż jego stan zdrowia sprawia, że nie zawsze jest w stanie dotrzymywać terminów. W jego ocenie, organ wyznaczał mu 7-dniowe terminy, podczas gdy dla osób zamieszkałych za granicą wynoszą one "ustawowo" 30 dni. Skarżący powtórzył również argumentację prezentowaną w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na skargę Prezes IPN wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując sprawę w ramach swoich kompetencji, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem Prezes IPN prowadząc postępowanie administracyjne dopuścił się istotnych naruszeń przepisów prawa procesowego, które w konsekwencji doprowadziły do wydania zaskarżonego postanowienia w wadliwie przyjętym stanie faktycznym. Rozważania w sprawie rozpocząć należy od przypomnienia formy, w jakiej Skarżący zainicjował postępowanie przed Prezesem IPN, bowiem determinuje ona ocenę prawidłowości działania organu w jego następnych fazach. Jak wynika z akt administracyjnych, wniosek z dnia [...] grudnia 2017 r. został złożony drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP. Nie może zatem ulegać wątpliwości, iż w tak wszczętym postępowaniu zastosowanie znalazł przepis art. 39(1) § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli strona złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej – doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną. W doktrynie jednolicie wskakuje się, iż posłużenie się przez ustawodawcę kategorycznym sformułowaniem "następuje" prowadzi do wniosku, że spełnienie warunku z art. 39(1) § 1 pkt 1 k.p.a. obliguje do uruchomienia doręczenia elektronicznego, zaś doręczenie w trybie tradycyjnym nie może wówczas mieć miejsca. Zatem złożenie podania do elektronicznej skrzynki podawczej automatycznie powoduje, że wszelkie doręczenia będą dokonywane w formie elektronicznej. Ustawodawca nie wymaga w tym zakresie żadnych dodatkowych oświadczeń strony, w szczególności jej wyraźnej zgody. Jest ona objęta domniemaniem wynikającym z samego faktu złożenia podania w ten sposób. Domniemana zgoda na doręczenie elektroniczne może być bowiem w każdym czasie cofnięta (vide: Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; publ. WK 2019; https://sip.lex.pl). Jednocześnie, na gruncie regulacji zawartej w § 1d omawianego przepisu, zgodnie z którą, jeżeli strona lub inny uczestnik postepowania zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego, wskazuje się tak w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie, że cofnięcie (odwołanie) wyrażonej uprzednio zgody lub odmowa zgody na doręczanie musi być wyraźne, bowiem braku zgody nie można domniemywać (vide: Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego; publ. LEX/el. 2019; https://sip.lex.pl). Stronie takiej będzie można doręczać pismo w formie "tradycyjnej" dopiero wtedy, gdy zrezygnuje ona z doręczania jej pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jak to zastrzega przy tym Piotr Marek Przybysz w Komentarzu aktualizowanym do k.p.a., podmioty wskazane w art. 39(2) nie mogą zrezygnować z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli jednak organ pomimo zgody strony na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej równolegle doręczy pismo w formie papierowej, to takie postępowanie organu stanowi naruszenie prawa (vide: Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany; publ. LEX/el. 2019; https://sip.lex.pl; por. także wyroki NSA: z dnia 7 czerwca 2017 r. o sygn. akt II GSK 1444/17; z dnia 21 czerwca 2017 r. o sygn. akt II OSK 2629/15; postanowienie NSA z dnia 21 marca 2014 r. o sygn. akt I OSK 477/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo pamiętać trzeba, iż stosowanie do przepisu art. 63 § 4 k.p.a. zdanie drugie, w przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. Jednocześnie w myśl art. 63 § 5 k.p.a., urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego zawiera: (1) informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji elektronicznej; (2) pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 39(1) § 1d. Z kolei zgodnie z art. 46 § 3 k.p.a., w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć należało, iż w aktach administracyjnych brak jest potwierdzenia, o którym mowa w art. 63 § 4 k.p.a., co powoduje, że nie można przyjąć by Skarżący został pouczony o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Mimo tego, w dniu 9 kwietnia 2018 r. Skarżącemu przesłana została – na "zwykły" adres poczty elektronicznej ([...]) – informacja o "problemach technicznych" występujących w IPN, a dotyczących "korespondencji przekazywanej systemem epuap" wraz z prośbą o wskazanie adresu korespondencyjnego. Dostrzec przy tym należy, że organ w żaden sposób nie wyjaśnia na czym polegają "problemy techniczne" i czy mają one charakter przejściowy. Natomiast bezsprzeczne w sprawie jest to, że Prezes IPN nie podejmuje w dalszym postępowaniu prób doręczeń zgodnych z art. 39(1) § 1 k.p.a. Zasadnym staje się zatem odwołanie do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r. o sygn. akt II OSK 2629/15, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i poczytuje jako własne, zgodnie z którym, organ może dokonać doręczenia w sposób "tradycyjny" (za pośrednictwem poczty) dopiero wówczas, gdyby podjął nieskuteczną próbę doręczenia drogą elektroniczną, bądź napotkał na trudne do usunięcia problemy, które uniemożliwiały mu dostarczenie korespondencji w ten sposób (np. awaria systemu informatycznego, brak możliwości technicznych). O ile zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy dopuścić można było przesłanie Skarżącemu informacji o problemach technicznych z doręczaniem pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w dacie ich wystąpienia (wiadomość pracownika IPN z dnia [...] kwietnia 2018 r.), to nie można było zaaprobować sytuacji, by organ nie podjął choćby próby doręczenia w takiej formie decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r., a jednocześnie nie usprawiedliwił tego stanu w sytuacji, gdy Skarżący nie złożył w toku postępowania wyraźnego oświadczenia o rezygnacji z doręczania mu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 39(1) § 1d k.p.a.). W ocenie Sądu, nawet bowiem problemy techniczne, jakie organ napotkał w określonym czasie, nie mogą zastępować rezygnacji strony z komunikacji elektronicznej niejako "na przyszłość", lecz winny być każdorazowo potwierdzone próbą doręczenia w trybie przewidzianym w art. 39(1) § 1 k.p.a. W konsekwencji uznać należało, że Prezes IPN odstępując od dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej bez wyraźnego oświadczenia Skarżącego o rezygnacji z tej formy, jak również bez wykazania przyczyn, z jakich nie podjął próby doręczania pism w omawianej formie na kolejnych etapach postępowania, przy jednoczesnym braku dowodów na wywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 63 § 4 i § 5 k.p.a., naruszył przepisy art. 39(1) § 1 i § 1d k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Sąd stwierdził również, iż zwracając się do Skarżącego w wiadomości elektronicznej z dnia 9 kwietnia 2018 r. o wskazanie "adresu korespondencyjnego", a następnie dokonując na ten adres doręczeń ze wskazaniem imienia i nazwiska M. P., jako pełnomocnika do doręczeń, Prezes IPN dopuścił się obrazy przepisu art. 40 § 4 k.p.a. Zgodnie z nim, strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej, innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Niezależnie bowiem od tego, iż jak to wyżej wskazano, organ obowiązany był dokonywać doręczeń w niniejszej sprawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co wyłączało omawiany obowiązek strony, to brak było w ogóle podstaw do wzywania Skarżącego do wskazania pełnomocnika do doręczeń czy też "adresu korespondencyjnego". W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, iż omawiany przepis stanowi wyjątek od swobodnego oznaczenia adresu do korespondencji, na który należy dokonywać doręczeń w formie "tradycyjnej". Nie jest przy tym kwestionowane, że w przepisie tym chodzi wyłącznie o strony, które stale przebywają poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej (por. Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; publ. WK 2019; https://sip.lex.pl; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 lipca 2008 r. o sygn. akt II SA/Gd 311/08). Tymczasem w realiach kontrolowanej sprawy Skarżący wskazał, że "mieszka w B.", co nie stanowiło podstawy do zastosowania regulacji art. 40 § 4 k.p.a., niezależnie od zasadniczego powodu wywołanego formą, w jakiej doręczenia winny następować. W końcu nie można było nie dostrzec, że Prezes IPN dokonywał doręczeń w postępowaniu na adres M. P.: ul. [...], [...], który został wskazany w "zwykłej" wiadomości elektronicznej przesłanej do IPN z adresu poczty elektronicznej [...] w dniu 9 kwietnia 2018 r. Zatem stwierdzić należało, iż w aktach sprawy brak jest oświadczenia podpisanego przez Skarżącego o ustanowieniu pełnomocnika do doręczeń, czy też o wskazaniu adresu do korespondencji. Stanowisko to nabiera tym bardziej znaczenia w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy, gdy weźmie się pod uwagę okoliczność, że Prezes IPN uznał, że wniosek Skarżącego z dnia 16 grudnia 2018 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, przesłany w analogiczny sposób, tj. za pośrednictwem poczty elektronicznej, obarczony był brakiem formalnym, co doprowadziło do wystosowania do Skarżącego wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. pod rygorem jego pozostawienia bez rozpoznania. W ocenie Sądu nie można zatem zaaprobować stanu, w którym organ wybiórczo korzysta z unormowań k.p.a., z jednej strony wzywając stronę do uzupełnienia braku formalnego pisma, a jednocześnie dokonuje doręczeń w sprawie na adres, który nie został wskazany w sposób zgodny z tożsamymi wymogami formalnymi. Stwierdzone powyżej uchybienia doprowadziły do nieprawidłowego przyjęcia przez Prezesa IPN, że Skarżącemu doręczono decyzję z dnia [...] sierpnia 2018 r. w dacie jej odbioru pod adresem wskazanym w "zwykłej" wiadomości elektronicznej, nieopatrzonej co najmniej podpisem kwalifikowanym. Oznacza to w konsekwencji, iż organ nie ustalił tego, w jakiej dacie Skarżący faktycznie otrzymał decyzję, a tym samym w jakiej dacie weszła ona do obrotu prawnego. Tej ostatniej okoliczności Sąd zresztą nie podważa, bowiem nie jest sporne, że Skarżący w istocie zapoznał się z decyzją, skoro wywiódł od niej środek odwoławczy, co musi prowadzić do przyjęcia, że decyzja Prezesa IPN z dnia [...] sierpnia 2018 r. weszła do obrotu prawnego i związała strony postępowania (art. 110 k.p.a.). Natomiast istotne dla kontroli zaskarżonego postanowienia było przede wszystkim to, w jakiej dacie Skarżący zapoznał się z decyzją, a tym samym, od kiedy rozpoczął swój bieg termin jej zaskarżenia w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustalenie tego przez organ miało zatem zasadnicze znaczenie zarówno dla oceny uchybienia terminu, jak również dla ziszczenia się przesłanek jego przywrócenia. Sąd doszedł zatem do przekonania, że ocena merytoryczna wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia na decyzję Prezesa IPN z dnia [...] sierpnia 2018 r. była co najmniej przedwczesna, bowiem organ nie ustalił tego, od kiedy należy liczyć termin do jego złożenia. Niemniej jednak godzi się zdaniem Sądu przyjąć, że stwierdzone uchybienia natury procesowej powinny były zostać wzięte przez organ pod rozwagę przy ustalaniu przesłanek określonych w art. 58 § 1 k.p.a., bowiem miały one niewątpliwie wpływ na staranność Skarżącego, tym bardziej, że akta administracyjne sprawy dowodzą, iż nie dopuszczał się on zwłoki w kierowaniu korespondencji za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, co świadczy o należytej staranności w dbaniu o własne sprawy. Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ weźmie pod uwagę powyższe wskazania i wyda właściwe rozstrzygnięcie w sprawie, pamiętając przy tym o obowiązku dokonywania doręczeń w przewidzianej prawem formie. Już tylko na marginesie dodać można, że w doktrynie przyjmuje się, iż ocena tego, czy strona dochowała terminu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 § 2 k.p.a.), a w szczególności czy przeszkoda ustała w dniu, w którym w mniemaniu zainteresowanego ustała przyczyna uchybienia, należy do organu administracji publicznej, który może odmówić przywrócenia terminu z powodu spóźnienia wniosku (vide: Kodeks postępowania administracyjnego; Komentarz; A. Wróbel, M. Jaśkowska; 6. Wydanie; Wolters Kluwer; Warszawa 2016; s. 379). W konsekwencji, jeśli Prezes IPN sam stwierdza w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia, że wniosek Skarżącego był spóźniony, to dokonywanie jego merytorycznej oceny już tylko z tych względów uznać należało za zbędne, a przez to również nieprawidłowe. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie, o czym orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.