II FZ 673/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia U.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3695/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi U.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE U.R. wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 września 2016r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2016 r. Skarżącego wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została uznana za doręczoną w dniu 3 stycznia 2017.r, zarządzeniem z 19 stycznia 2017 r., w trybie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej zwanej: "P.p.s.a."). W związku z powyższym termin do wniesienia wpisu od skargi upływał w dniu 10 stycznia 2017 r. Skarżący uiścił należny w sprawie wpis sądowy dopiero w dniu 10 lutego 2017r. W dniu 13 lutego 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika Skarżącego zawierające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W piśmie z 28 lutego 2017 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez wskazanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie jako dwukrotnie awizowana, została uznana za skutecznie doręczoną 21 marca 2017 r. Również w dniu 21 marca 2017 r. wydano zarządzenie, którym pozostawiono wniosek Skarżącego bez rozpoznania. Postanowieniem z 11 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił zażalenie skarżącego na powyższe zarządzenie, stwierdzając, że zarządzenie z 28 lutego 2017 r. zostało doręczone 21 marca 2017 r. w trybie art. 73 P.p.s.a., a nie jak wynika z badanego zarządzenia 24 stycznia 2017 r. W dacie jego wydania nie było zatem podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednakże, skoro Strona nie uzupełniła jego braków formalnych w wymaganym terminie, czyli do 28 marca 2017r., należało na podstawie art. 49 § 2 i art. 87 § 1 P.p.s.a. pozostawić wniosek Skarżącego bez rozpoznania. Na postanowienie WSA w Warszawie z 11 maja 2017 r. Strona wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując że do 8 lutego 2017 r. przebywała za granicą, natomiast pisma z marca do niej nie dotarły. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II FZ 457/17, oddalił zażalenie Strony jako niezasadne wskazując, że ww. przesyłka nie została podjęta z placówki pocztowej, co obciąża Stronę która była o takiej możliwości prawidłowo zawiadomiona. Postanowieniem z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3695/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, wskazując, że skoro wymagany wpis sądowy od skargi został uiszczony przez Skarżącego w dniu 10 lutego 2017r., czyli po terminie wyznaczonym w zarządzeniu doręczonym 3 stycznia 2017 r. to należy uznać, że skarga jako nieopłacona w terminie podlega odrzuceniu. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Jak stanowi art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z kolei art. 220 § 3 P.p.s.a. określa konsekwencje procesowe nieopłacenia m.in. skargi, stanowiąc, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd administracyjny pierwszej instancji trafnie zinterpretował okoliczności procesowe niniejszej sprawy, uznając, że w sprawie ziściła się przewidziana w art. 220 § 3 P.p.s.a. przesłanka odrzucenia skargi. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w sprawie zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone Skarżącemu. W konsekwencji należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 4 stycznia 2017 r. Termin ten upłynął zaś z dniem 10 stycznia 2017 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Z dokumentów księgowych WSA w Warszawie wynika, iż wymagany wpis sądowy od skargi został uiszczony przez Skarżącego w dniu 10 lutego 2017r., czyli po terminie wyznaczonym w zarządzeniu doręczonym 3 stycznia 2017 r. W tym stanie rzeczy jako zgodne z prawem ocenić należy zaskarżone postanowienie, w którym WSA w Warszawie stwierdził, że wpis został uiszczony już po terminie, i na tej podstawie skargę odrzucił. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.