II SA/Wa 493/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie skorygowania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a., w związku z pkt 1 ppkt 2 upoważnienia Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2018 r., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o odmowie zmiany - w trybie art. 154 § 1 i § 2 K.p.a. - decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] w sprawie odmowy skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalno - rentowych, w części dotyczącej określenia wysokości dodatku specjalnego przez określenie nowej wysokości dodatku specjalnego, przysługującego J.D. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: J.D. – kapitan w stanie spoczynku – w dniu [...] marca 2016 r. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o zmianę ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] w sprawie odmowy skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalno - rentowych, w części dotyczącej określenia wysokości dodatku specjalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 listopada 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 342/18 zobowiązał Ministra Obrony Narodowej do rozpatrzenia ww. wniosku z dnia [...] marca 2016 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Minister Obrony Narodowej rozpatrując powyższy wniosek decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił zmiany w trybie art. 154 § 1 i § 2 K.p.a. - decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] w sprawie odmowy skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalno-rentowych, w części dotyczącej określenia wysokości dodatku specjalnego przez określenie nowej wysokości dodatku specjalnego, przysługującego J.D. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że istotą pism wnoszonych przez J.D. jest ustalenie daty jego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku specjalnego za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, wchodzącego w skład uposażenia, stanowiącego z kolei podstawę obliczenia należnej emerytury wojskowej. Według J.D. z zawodowej służby wojskowej został on zwolniony w styczniu 1991 r., a wysokość dodatku specjalnego w tym miesiącu wynosiła 550.000,00 ówczesnych zł. Z kolei z ustaleń poczynionych przez organy wojskowe, co zostało poddane kontroli sądowej i korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) wynika, że zwolnienie J.D. z zawodowej służby wojskowej nastąpiło w dniu [...] marca 1991 r. wskutek wykonania rozkazu Szefa Departamentu Kadr MON z dnia [...] stycznia 1991 r. nr [...] wydanego w następstwie ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W marcu 1991 r. J.D. otrzymał dodatek specjalny w kwocie 345.400,00 ówczesnych zł i taka kwota dodatku specjalnego została też przyjęta do obliczenia wysokości należnej emerytury wojskowej. Z uwagi na powyższe Komendant Wyższej Szkoły [...] w [...] wystawił zaświadczenie o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalno-rentowych, w którym stwierdził, że ostatnie uposażenie wypłacono ww. za marzec 1991 r., a jednym ze składników uposażenia był dodatek specjalny we wskazanej wysokości. J.D. w dniu [...] października 1999 r. złożył wniosek o sprostowanie ww. zaświadczenia przez przyjęcie dodatku specjalnego w kwocie jaką otrzymał w styczniu 1991 r. Dyrektor Departamentu Ekonomicznego MON decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. odmówił uwzględnienia tego wniosku, a Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję z dnia [...] lutego 2000 r. J.D. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 9 października 2000 r. skargę odrzucił. Dalej organ wyjaśnił, że trybu zmiany decyzji określonego w art. 154 § 1 i 2 K.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Istota tego postępowania sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tym przepisie, tzn. czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem dotychczasowej decyzji. Przy czym, tryb określony w art. 154 K.p.a. może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne, natomiast ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne. Minister podniósł więc, że wysokości dodatku specjalnego, przysługującego J.D. w ostatnim miesiącu służby wojskowej, nie jest decyzją uznaniową, lecz decyzją związaną, której treść determinowana była przez treść wówczas obowiązującej ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy oraz przepisów wykonawczych, określających wysokość dodatku specjalnego dla żołnierzy zawodowych. Jednocześnie organ podkreślił, że ustawodawca nie pozostawił organom orzekającym w przedmiocie dodatku specjalnego jakiegokolwiek marginesu swobody uznania. Wysokości dodatku specjalnego dla żołnierza zawodowego nie można było ustalić w oparciu o przesłanki o charakterze słusznościowym, do których zaliczyć należy interes społeczny lub słuszny interes strony. Minister wyjaśnił dalej, że uwzględnienie interesu strony należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ, działając w granicach uznania administracyjnego, przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony. Nie mieści się jednak w takim pojęciu interesu strony orzekanie w sposób sprzeczny z przepisami prawa. Zatem Minister nie może zmienić decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] w taki sposób, aby wskutek jej zmiany uległa zmianie wysokości dodatku specjalnego określona w zaświadczeniu o wysokości uposażenia oraz innych należności pieniężnych dla celów emerytalno-rentowych. Decyzja będąca przedmiotem postępowania jest bowiem decyzją o charakterze związanym, nie może ona być przedmiotem żądania opartego o art. 154 K.p.a., ponieważ może się on odnosić wyłącznie do decyzji ostatecznych, w których żadna ze stron nie nabyła prawa, a które mają charakter uznaniowy. W złożonym wniosku z dnia [...] marca 2019 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy J.D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz skorygowanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, oraz dodatku specjalnego wypłaconego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej. Skarżący zarzucił, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności bez zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu oraz na podstawie fałszywych ustaleń poczynionych przez nieokreślone organy wojskowe. Podniósł też, że w jego ocenie, nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, ponieważ rozkaz personalny Szefa Departamentu Kadr MON z dnia [...] stycznia 1991 r. nr [...] jest wadliwy, tzn. przenosi go do rezerwy, choć ze względu na ustaloną przez wojskową komisję lekarską niezdolność do pełnienia zawodowej służby woskowej powinien być przeniesiony w stan spoczynku, rozkaz ten nie został wykonany. Skarżący dodał też, że kwota niższego dodatku specjalnego, przyjęta do obliczenia wysokości należnej emerytury wojskowej, została wzięta z zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego sporządzonego przez Wyższą Szkołę [...] w [...] tj. z zaświadczenia, które on kwestionuje od dnia [...] sierpnia 1999 r. Skarżący podkreślił, że na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymał dodatek specjalny w kwocie 550,000,00 ówczesnych zł, czego dowodem jest wyciąg z list uposażeń miesięcznych brutto uzyskany z Archiwum Wojskowego w [...]. Skarżący nadmienił też, że ustalenia poczynione przez organy wojskowe nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej, ponieważ nigdy nie były przedmiotem kontroli sądowej. J.D. opisał również szczegółowo we wniosku jego dotychczasowe starania o zmianę daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w celu uzyskania awansu na stopień kapitana przed zwolnieniem ze służby. Minister Obrony Narodowej, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu decyzji przytoczył ustalenia poczynione w decyzji z dnia [...] lutego 2019 r., wyjaśniając dodatkowo za doktryną, że dla wzruszenia decyzji w trybie art. 154 K.p.a., wymagane jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: 1) decyzja posiada walor ostateczności, 2) strona nie nabyła prawa na podstawie decyzji, 3) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Wobec powyższego Minister stwierdził, że decyzja z dnia [...] lutego 2000 r. posiada walor ostateczności, co nie jest sporne. Odnosząc się do kolejnej przesłanki Minister podkreślił, że J.D. w związku z wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] w sprawie odmowy skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalno-rentowych, w części dotyczącej określenia wysokości dodatku specjalnego, nabył uprawnienia wynikające z tego rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do ostatniej przesłanki wynikającej z art. 154 § 1 K.p.a. organ podniósł, że ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 K.p.a. Organ przypomniał nadto, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 K.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu omawianego przepisu musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Postępowanie administracyjne, prowadzone z wniosku J.D., w tej części zmierzało zatem do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Oceniając, czy w niniejszej sprawie występuje słuszny interes strony, wzięto pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez niego szkodzie, lecz rozważono obiektywne okoliczności. Analiza ta doprowadziła do wniosku, że w sprawie nie została spełniona również trzecia przesłanka z art. 154 § 1 K.p.a. W ocenie Ministra, nie ma zatem podstaw do wzruszenia wymienionego rozstrzygnięcia tegoż organu w trybie nadzwyczajnym, wskazanym w żądaniu strony, ponieważ nie wystąpiły łącznie przesłanki enumeratywnie wskazane w treści art. 154 K.p.a. Brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek determinuje podjęcie negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.D. zarzucił organowi: – naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 154 § 1 i § 2 K.p.a., polegające na przekroczeniu granicy uznania administracyjnego, "że strona nie może skutecznie domagać się w tym trybie zmiany decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] w sprawie odmowy skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalno-rentowych, w części dotyczącej określenia wysokości dodatku specjalnego", co miało istotny wpływ na wynik sprawy; – naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7 - 12, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie podjęcia ciągu czynności procesowych mających na celu zgromadzenie pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej oraz wysokości dodatku specjalnego wypłaconego za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c P.p.s.a., 2. uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., 3. dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dowodów uzupełniających z dokumentów: a) zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego dla [...] J.D. z dnia [...] marca1991 r., b) wyciągu z list uposażeń miesięcznych brutto żołnierza zawodowego J.D. z dnia [...] kwietnia 2015 r., c) wyciągu z rozkazu personalnego Szefa Departamentu Kadr MON z dnia [...] stycznia 1991 r. Nr [...] dotyczącego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, w celu wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących daty zwolnienia z tej służby oraz wysokości dodatku specjalnego wypłaconego za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, a w konsekwencji czy zostały spełnione przesłanki do zmiany decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...], 4. zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do wydania, w terminie określonym przez Sąd, decyzji uwzględniającej wniosek skarżącego z dnia [...] października 1999 r. o spowodowanie skorygowana zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w jego ocenie zaskarżona decyzja Ministra została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego (art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.)., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polega na przekroczeniu granicy uznania administracyjnego, poprzez przyjęcie że nie wystąpiły przesłanki do wzruszenia decyzji w trybie art. 154 K.p.a. Ponadto, w ocenie skarżącego, wydając decyzję organ naruszył przepisy postępowania ((art.145 § 1 pkt lit c P.p.s.a.) poprzez niedopełnienie obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz działania w sprawie wnikliwie i szybko. Skarżący zarzucił, że organy obu instancji zaniechały przeprowadzenia samodzielnej oceny prawidłowości ustalonej daty zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej oraz wysokości dodatku specjalnego wypłaconego za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej i w konsekwencji błędnie przyjęły, że "ustalenia poczynione przez organy wojskowe" są prawidłowe, stąd też skarga jest konieczna i uzasadniona. Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: (1) decyzje administracyjne, (2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, (5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, (6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, (7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, (8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, (9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 2a P.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sądy administracyjne nie są natomiast właściwe do rozpoznania spraw, w których przewidziana jest inna droga sądowa. W niniejszej sprawie J.D. przedmiotem skargi uczynił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o odmowie zmiany - w trybie art. 154 § 1 i § 2 K.p.a. - decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] w sprawie odmowy skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalno - rentowych, w części dotyczącej określenia wysokości dodatku specjalnego przysługującego J.D. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Sądowi wiadomo jest z urzędu, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 października 2000 r. sygn. akt II SA 841/00 odrzucił skargę J.D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] o odmowie skorygowania zaświadczenia dla celów emerytalno - rentowych uznając, że rozstrzygnięcia te dotyczyły ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo i na wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego żołnierza zawodowego. Dlatego też na mocy art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 10, poz. 36 ze zm.) od decyzji tych przysługiwało odwołanie do sądu powszechnego. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2004 r., sygn. akt II SA 1421/03 rozpatrując skargę na decyzje wydane w trybie nadzorczym wobec rozstrzygnięcia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. i poprzedzającego rozstrzygnięcia Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r., przyjął, że były to akty z zakresu zaopatrzenia emerytalnego żołnierza zawodowego. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 800/10 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 702/09 oddalający skargę J.D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] września 2007 r., wydaną w trybie art. 154 § 1 i 2 K.p.a. w stosunku do decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] i odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 K.p.a. przyjmując, że zaskarżone decyzje odnosiły się do rozstrzygnięć podjętych w sprawie wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego żołnierza zawodowego. Z przywołanych postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skarg nie wynika skutek w postaci powagi rzeczy osądzonej. W myśl art. 171 P.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Postanowienie o odrzuceniu skargi nie jest wyrokiem. Jednak ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego o ubezpieczeniowym charakterze decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] jest wiążąca. Zgodnie bowiem z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a., w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt V CKN 1110/00, LEX nr 74492; wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 152/07, LEX nr 468722). Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej postanowieniu z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 800/10 jednoznacznie stwierdził, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na decyzję wydaną w trybie art. 154 K.p.a. w stosunku do decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] z uwagi na to, że są to rozstrzygnięcia z zakresu zaopatrzenia emerytalnego żołnierza zawodowego. Postępowanie w sprawach ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych regulują natomiast przepisy działu IV ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 586 ze zm.). Zgodnie z art. 31 ust. 1 tej ustawy, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w drodze decyzji wojskowy organ emerytalny. W myśl zaś art. 31 ust. 4, od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. W przepisie art. 32 ust. 1 ww. ustawy wymienione zostały przypadki w których decyzja organu emerytalnego ustalająca prawo do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ulega uchyleniu lub zmianie na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu. W myśl zaś art. 32 ust. 7 uchylenie lub zmiana decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji organu emerytalnego. Przy czym, przepisy art. 31 ust. 2 i 3a-5 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że od decyzji o uchyleniu lub zmianie decyzji ustalającej prawo do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia przysługuje odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 32 ust. 7 zd. 2 w zw. z art. 31 ust. 4). Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], o odmowie zmiany - w trybie art. 154 § 1 i § 2 K.p.a. - decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...] w sprawie odmowy skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalno – rentowych należy zatem zakwalifikować do decyzji przewidzianych w art. 32 ust. 7 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. W rezultacie przyjąć trzeba, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. W takiej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.