I OZ 928/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 903/12 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi R.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 2011r. [...] orzekającą o ustaleniu wysokości zobowiązania R.Z. jako dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa znak [...]z 19.05.2010 r. świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej A. Z. na kwotę 6 000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami w łącznej kwocie 6 486,70 zł i zobowiązującą go do zwrotu jako dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia spłaty w terminie do dnia 17 grudnia 2011 r. – w części dotyczącej terminu spłaty – 17 grudnia 2011 r. i w pozostałej części utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy. R.Z. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek ten nie został odrębnie uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 903/12 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia odwołując się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej : P.p.s.a.) podał, że sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy też samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Brak bowiem uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, R.Z. nie uzasadnił w żaden sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i z tego względu na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.Z. W obszernym uzasadnieniu stwierdził, że jest w złej sytuacji materialnej, nie posiada żadnych oszczędności oraz zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą. Wskazał na zły stan zdrowia, który uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy jest on osobą bez prawa do zasiłku. Podkreślił, że w jego ocenie decyzja organu pierwszej instancji jest nieprawidłowa i z tego względu wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przenosić na Sąd pierwszej instancji obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z kolei, konkretyzacja przesłanek wstrzymania wykonania decyzji dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie może być uznana za skuteczną (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 48/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wbrew stanowisku autora zażalenia argumentem przemawiającym za wstrzymaniem, nie jest także potencjalna nielegalność zaskarżonej decyzji. W ramach badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może bowiem dokonać oceny jej legalności, gdyż byłoby to przedwczesne (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r. I FZ 525/06– Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym, skoro wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w tej sprawie nie zawierał uzasadnienia, to Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Ubocznie wyjaśnić należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na tym etapie, nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia kolejnego (poprawnego) wniosku w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.