I SA/Gd 1041/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi N. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie: art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) – w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako "O.p.", art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2018, poz. 167 ze zm.) – dalej jako "u.p.c." po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez pana N.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" N.K. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego z dnia [...] 2018 r., w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego, zarejestrowanego w systemie kontroli eksportu ECS pod numerem [...] z dnia 5 stycznia 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 5 stycznia 2017 r. "B" sp. z o. o. działając z upoważnienia jednorazowego N.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" N.K. (dalej określanego: Eksporter) objęła procedurą wywozu towar w postaci naczepy ciężarowej [...] według zgłoszenia wywozowego nr [...]. W związku z faktem, że w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 4 kwietnia 2017 r. nie potwierdzono wyprowadzenia przedmiotowego towaru poza obszar celny Unii Europejskiej (UE), zwrócono się w dniu 23 marca 2018 r., poprzez system kontroli eksportu ECS, do pełnomocnika Eksportera z prośbą o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Wobec braku odpowiedzi, organ pierwszej instancji powiadomił Eksportera, że w niniejszej sprawie wydana zostanie niekorzystna dla zgłaszającego decyzja, dotycząca unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego. Powyższe powiadomienie zostało doręczone w dniu 30 kwietnia 2018 r. W dniu 29 maja 2018 r. Eksporter dostarczył do organu pierwszej instancji dokumenty, które w jego ocenie, jako dowody alternatywne, potwierdzały wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar UE. Były to kopie dokumentów: CMR, "SALLUM LINES", potwierdzenia dokonania przelewu Western Union z dnia 7 lipca 2016 r. oraz faktury nr [...]. W wyniku analizy powyższych dokumentów organ pierwszej instancji stwierdził, iż nie mogą stanowić dowodów alternatywnych, potwierdzających wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszaru Unii Europejskiej i w konsekwencji decyzją z dnia [...] 2018 r., unieważnił z urzędu zgłoszenie celne, zarejestrowane w systemie kontroli eksportu ECS pod numerem [...] z dnia 5 stycznia 2017 r. Od powyższej decyzji Eksporter złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ze względu na spełnienie ustawowych przesłanek tj. przedstawienie wraz ze zgłoszeniem celnym wszelkich dokumentów potwierdzających wywóz przedmiotowego towaru. W toku prowadzonego postępowania, organ odwoławczy w korespondencji z dnia 9 sierpnia 2018 r. oraz z dnia 6 września 2018 r. wezwał Eksportera do nadesłania dokumentacji potwierdzającej wywóz przedmiotowego towaru, wyjaśniając jednocześnie powody, dla których zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wyczerpuje przesłanek, o których mowa w art. 335 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE.L 2015 Nr 343, str. 558) – dalej jako "RW", precyzującego, które dokumenty mogą zostać uznane, jako dowody alternatywne świadczące o tym, że towar opuścił obszar celny UE. W odpowiedzi Eksporter przedłożył kopię dowodu KP z dnia 1 grudnia 2016 r., potwierdzającą wpłatę zaliczki przez Eksportera do kasy swojego przedsiębiorstwa w wysokości 500 EUR oraz faksowe kopie dowodu tożsamości odbiorcy towaru i pisma sporządzonego w języku angielskim, z którego wynikało, że otrzymał towar. Zważywszy, że dowody te również nie dokumentowały faktu wyprowadzenia przedmiotowego towaru poza obszar celny UE, Eksporter ostatecznie zawnioskował o przedłużenie terminu załatwienia sprawy, z uwagi na możliwość otrzymania dokumentów potwierdzających zakup przedmiotowego towaru przez zagranicznego odbiorcę. Zawiadomieniami z dnia 20 grudnia 2018 r. wyznaczono Eksporterowi siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem rozstrzygnięcia oraz wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 stycznia 2019 r., który przedłużono do dnia 22 marca 2019 r. Eksporter nie nadesłał żadnych nowych dokumentów w sprawie ani nie skorzystał z ustawowego uprawnienia do wypowiedzenia się w sprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał się na przepisy art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE. L Nr 343 z dnia 20 grudnia 2015 r.) oraz treść art. 335 ust.4 Rozporządzenia wykonawczego. Dyrektor podał, że z akt sprawy wynika, że w odniesieniu do towaru w postaci naczepy ciężarowej [...] objętego procedurą wywozu, według zgłoszenia wywozowego nr [...] 5 stycznia 2017 r. nie potwierdzono, w wyznaczonym terminie tj. do dnia 4 kwietnia 2017 r. wyprowadzenia poza obszar celny Unii Europejskiej (UE). Organ wskazał, że przedłożone przez Eksportera kopie: faktur, dowodu zapłaty, dokumentu CMR nie można uznać jako dowodów alternatywnych, potwierdzających wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar UE. Organ wyjaśnił, że wskazana w zgłoszeniu wywozowym wartość przedmiotowego towaru zarówno w polu 22 jak i na przedstawionej fakturze nr [...] z dnia 2 grudnia 2016 r. opiewała na kwotę 3500 EUR, natomiast wg przedłożonego potwierdzenia przelewu Western Union z dnia 7 grudnia 2016 r., transakcję dokonano kwotę 3000 EUR. Brak było również na przedmiotowym potwierdzeniu zapisu, z którego by wynikało, że płatności dokonano za powyższą fakturę. Z kolei na dokumencie CMR (Międzynarodowym Samochodowym Liście Przewozowym) nie dokonano adnotacji w polu 24, potwierdzającej odbiór przedmiotowego towaru przez nabywcę. Pozostałe, przedłożone przez Eksportera dokumenty tj.: Upoważnienie z dnia 4 stycznia 2017 r. dla "B" sp. z o. o., faktura VAT [...] z dnia 5 stycznia 2017 r. za dokonanie czynności zgłoszenia towaru do procedury oraz kopia dokumentu transportowego "SALLUM LINES" nie potwierdzały faktu wyprowadzenia przedmiotowego towaru poza obszar UE. W odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego z dnia 9 sierpnia 2018 r. Eksporter przedłożył kopię dowodu KP z dnia 1 grudnia 2016 r., potwierdzającą wpłatę zaliczki przez Eksportera do kasy swojego przedsiębiorstwa w wysokości 500 EUR oraz faksowe kopie dowodu tożsamości odbiorcy towaru i pisma sporządzonego w języku angielskim, z którego wynikało, że otrzymał towar. Jednocześnie Eksporter wniósł o wskazanie konkretnych dokumentów, które przyczyniłyby się do załatwienia sprawy. W kolejnym piśmie z dnia 6 września 2018 r. organ odwoławczy wezwał Eksportera do nadesłania oryginału pisma odbiorcy dokumentującego dostarczenie towaru wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, dokumentu celnego, bądź innego urzędowego dokumentu, jak też ewentualnie wszelkich innych dokumentów potwierdzających, że przedmiotowy towar został przekazany do transportu morskiego, z których by wynikała data załadunku, nazwa statku i nazwa armatora. Pomimo przedłużenia terminu załatwienia sprawy na prośbę Eksportera, do dnia wydania niniejszej decyzji Eksporter nie przedłożył żadnych nowych dokumentów. W zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych nie jest możliwe uznanie przedłożonych przez Eksportera w postępowaniu odwoławczym dokumentów tj. kopii dowodu KP z dnia 1 grudnia 2016 r., potwierdzającej wpłatę zaliczki przez Eksportera do kasy swojego przedsiębiorstwa w wysokości 500 EUR oraz faksowych kopii dowodu tożsamości odbiorcy towaru i pisma sporządzonego w języku angielskim, jako alternatywnych dowodów, potwierdzających, że przedmiotowy towar został wyprowadzony poza obszar celny UE. Rzeczony dokument KP z dnia 1 grudnia 2016 r. wskazuje jedynie dokonanie wpłaty kwoty 500 EUR do kasy przedsiębiorstwa Eksportera. Natomiast faksowa kopia pisma sporządzonego w języku angielskim, nienosząca cech oryginału, nie może stanowić dowodu w sprawie. Konkludując należy stwierdzić, iż na podstawie przedłożonych przez Eksportera, jak dotychczas dowodów, nie jest możliwe ustalenie, czy przedmiotowy towar faktycznie opuścił obszar celny UE. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: 1) art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., 2) art. 335 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558 ze zm.), dalej również jako Rozporządzenie 2015/2447; 3) art. 248 ust. 2 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 1 ze zm.), dalej również jako Rozporządzenie 2015/2446; 4) art. 22 ust. 7 w zw. z art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, ze zm.), dalej również jako Rozporządzenie 952/2013; poprzez nieprawidłową (dowolną) ocenę materiału dowodowego i stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, wobec całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, że przedstawione przez skarżącego dowody są niewystarczające i w konsekwencji, że skarżący nie potwierdził, iż doszło do wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej, podczas gdy przepis art. 335 ust. 4 Rozporządzenia 2015/2447 ustanawia otwarty katalog dowodów świadczących o tym, że towar opuścił obszar celny Unii Europejskiej - zatem wobec przedstawionych przez skarżącego dowodów, w szczególności faktury, w świetle art. 335 ust. 4 Rozporządzenia 2015/2447 należało uznać, iż skarżący wykazał że towar opuścił obszar celny Unii Europejskiej. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów (fotokopii dowodu rejestracyjnego wydanego w Senegalu) oraz tłumaczenia wykonanego za pomocą aplikacji Google Tłumacz, poświadczającego zarejestrowanie przedmiotowego towaru (naczepy ciężarowej [...] o nr [...] rok produkcji 1993) poza obszarem celnym Unii Europejskiej na okoliczność ustalenia, iż towary opuściły obszar celny Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 16 października 2019 r. na rozprawie pełnomocnik Skarżącego wskazał, że jego zdaniem z dokumentów dołączonych do akt wynika w sposób niewątpliwy, że naczepa została wywieziona do Senegalu i tam została zarejestrowana. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi. Sąd postanowił przeprowadzić dowód z dokumentów zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga N.K. podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy celne w świetle zebranego materiału dowodowego oraz przepisów prawa miały podstawę do stwierdzenia, że brak było dowodów jednoznacznie potwierdzających, iż towar objęty procedurą wywozu został faktycznie wyprowadzony poza obszar celny UE. W konsekwencji powyższego, ocenić należało, czy organ miał prawo unieważnić zgłoszenie celne. Należy zauważyć, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i la, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220-223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy, co wynika z art. 73 ust. 1 u.p.c. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotowe zgłoszenie celne zostało złożone 5 stycznia 2017 r., tj. kiedy obowiązywały przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z dnia 10 października 2013 r. ze zm.) - zwanego dalej "UKC". Zgodnie z art. 269 ust. 1 UKC, towary unijne, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii, zostają objęte procedurą wywozu. Stosownie do art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE. L Nr 343 z dnia 20 grudnia 2015 r.), jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie. Zgodnie z art. 335 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE.L 2015 Nr 343, str. 558) zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii. Dowody te może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: (a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelnioną przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii, (b) dowód zapłaty, (c) faktura, (d) potwierdzenie dostawy, (e) dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii, (f) dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie, (g) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie. Należy zgodzić się ze Skarżącym, że wyżej cytowany art. 335 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego 2015/2447 zawiera katalog otwarty dowodów świadczących o tym, że towar opuścił obszar celny UE. Zatem strona może przedłożyć również inny nie wymieniowy w powyższym przepisie dowód. Istotne jest aby był on wiarygodny, tj. miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Ponadto dowód ten musi pozwalać na identyfikację towaru, aby można było stwierdzić, że jest to ten sam towar, który został objęty zgłoszeniem wywozowym. W sprawie ustalenia zatem wymagało, czy organy celne prawidłowo stwierdziły, że skarżący nie złożył dowodów alternatywnych na potwierdzenia zaistnienia ww. okoliczności. Zgłaszający może przedstawić, jako dowód alternatywny zarówno dokument bezpośrednio potwierdzający wyprowadzenie towaru, jak na przykład: kopie potwierdzenia dostawy podpisaną lub uwierzytelnioną przez odbiorcę spoza obszaru UE, czy dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie, względnie dokumenty potwierdzające wyprowadzanie towaru w sposób pośredni. W odpowiedzi na skargę prawidłowo Dyrektor Izby Administracji Skarbowej skonstatował, że przedstawione w toku postępowania, przez skarżącego dowody alternatywne, które winny potwierdzać okoliczność wyprowadzenia przedmiotowego towaru poza obszar celny UE posiadały charakter wyłącznie pośredni i nie można było na ich podstawie wywnioskować, czy towar został w istocie wywieziony poza obszar celny UE. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie można przyjąć, jakoby przedstawienie jedynie faktury bez udokumentowania dokonanej płatności za towar, potwierdzało wyprowadzenie towaru poza obszar celny UE. Oczywistym bowiem jest, iż sam fakt wystawienia faktury, która może z różnych względów, po wystawieniu, zostać zmieniona w drodze noty korygującej, względnie nawet anulowana, nie dokumentuje, iż towar w rzeczywistości trafił do odbiorcy. Należy zauważyć, że przedłożone dokumenty nie pozwalały na identyfikację towaru. Wartość przedmiotowego towaru w zgłoszeniu wywozowym jak i na kopii faktury nr [...] z dnia 2 grudnia 2016 r. wynosiła 3500 EUR. Zaś z przedłożonego przez Stronę potwierdzenia przelewu Western Union z dnia 7 grudnia 2016 r. wynika, że transakcja udokumentowana tym przelewem dotyczyła kwoty 3000 EUR. Dodatkowo dokument ten nie wskazuje, że płatności dokonano za powyższą fakturę. W ocenie Sądu rozbieżności w powyższym zakresie nie usuwa przedłożona przez Skarżącego kopia dowodu KP z dnia 1 grudnia 2016 r. dotycząca wpłaty zaliczki w wysokości 500 EUR, skoro wpłata ta nie została w żaden sposób uwzględniona na fakturze. Prawidłowo zatem organ nie uznał za wiarygodne, dokumenty w postaci dokumentu przelewu z dnia 7 grudnia 2016 r. i dowodu KP z dnia 1 grudnia 2016 r., albowiem z analizowanych dokumentów nie można nawet pośrednio wywnioskować, jakiego w istocie towaru dotyczyła płatność. Przedłożone faksowe kopie dowodu tożsamości odbiorcy towaru i pisma sporządzonego w języku angielskim, z którego wynika, że odebrał towar, mogą mieć jedynie charakter pomocniczy, albowiem ich forma uniemożliwia stwierdzenie, czy są to dokumenty autentyczne czy też zostały sfałszowane. Za brakiem rzetelności powyższych dokumentów dodatkowo przemawia fakt, że podpis odbiorcy towaru złożony na ww. piśmie jest zupełnie inny, niż podpis widniejący na fakturze z dnia 2 grudnia 2016 r. Przechodząc do analizy dokumentu CMR, na którym nie dokonano adnotacji w polu 24, potwierdzającej odbiór przedmiotowego towaru lecz omyłkowo podpisany został w polu 14, zauważania wymaga, że podpis ten jest podobny do złożonego na fakturze, natomiast różni się w zasadniczy sposób od podpisu złożonego na faksowej kopii dokumentu, z którego wynika, iż nabywca odebrał towar. Tym samym pozostałe, przedłożone przez Skarżącego dokumenty tj.: upoważnienie z dnia 4 stycznia 2017 r. dla "B" Sp. z o. o., faktura VAT [...] z dnia 5 stycznia 2017 r. za dokonanie czynności zgłoszenia towaru do procedury oraz kopia dokumentu transportowego "SALLUM LINES" w świetle powyższych rozbieżności nie mogły same w sobie potwierdzać faktu wyprowadzenia przedmiotowego towaru poza obszar UE. Dodatkowo wskazania wymaga, że z treści kopii dokumentu transportowego "SALLUM LINES" wynika jedynie, że towar został dostarczony na "C" w A. w Belgii, co oznacza, że skarżący nie przedłożył wiarygodnego dokumentu wskazującego, że towar został wyprowadzony poza obszar celny UE do kraju trzeciego. Podkreślenia wymaga, że Skarżący nie przedłożył na wezwanie organu, oryginału pisma odbiorcy dokumentującego dostarczenie towaru wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, dokumentu celnego, bądź innego urzędowego dokumentu (wystawionego przez urząd kraju odbiorcy towaru) potwierdzającego, że przedmiotowy towar został zalegalizowany w kraju odbiorcy towaru (dopuszczony do obrotu, względnie zarejestrowany na potrzeby użytkowania - dokument rejestracyjny), jak też ewentualnie wszelkich innych dokumentów potwierdzających, że przedmiotowy towar został przekazany do transportu morskiego, z których by wynikała data załadunku, nazwa statku i nazwa armatora - pomimo przedłużenia terminu. W zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych prawidłowo organ stwierdził, że nie jest możliwe uznanie przedłożonych przez Skarżącego dokumentów jako dowodów alternatywnych, potwierdzających, że przedmiotowy towar został wyprowadzony poza obszar celny UE. Podkreślenia wymaga, że Skarżący w toku postępowania posługuje się jedynie kopiami różnych dokumentów (faktury, dowód zapłaty, dokument CMR), co dodatkowo budzi poważne wątpliwości co do rzetelności tych dokumentów. Trzeba bowiem zauważyć, że w art. z art. 335 ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego mowa jest o dokumentach złożonych w oryginale lub uwierzytelnionych. Również z art. 194a zdanie pierwsze O.p. (mającego w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie), wynika, że strona w toku postępowania zamiast oryginału dokumentu może przedstawić jego odpis poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym. W świetle wyżej wskazywanych przepisów dla organu miarodajne są jedynie oryginały lub uwierzytelnione dokumenty przez upoważnione do tego podmioty, nie zaś kserokopie jakimi posługuje się skarżący. Z uwagi na powyższe prawidłowo organy stwierdziły, że nie można uznać za dowód w sprawie złożonych do akt sprawy kserokopii dokumentów. Wskazane kserokopie nie mogą być traktowane jako wiarygodne, niebudzące wątpliwości dowody, albowiem nie zostały one sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, jak również nie można w żaden sposób stwierdzić ich autentyczności. Zatem również z tego powodu nie mogą one przesądzać o tym, że przedmiotowy towar został wyprowadzony poza obszar celny UE. W ocenie Sądu kopie i fotokopie dokumentów zostały ocenione w kontekście całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, jako materiał uzupełniający. Jednakże wobec braku dokumentów oryginalnych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem przez uprawnione organy lub podmioty, nie mogły zostać uznane, jako samodzielne dowody alternatywne, dokumentujące wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar celny UE. Niezależnie od powyższego należy w szczególności podkreślić, że w istocie żaden z przedstawionych przez Skarżącego w toku postępowania dokument z osobna, ani też wszystkie razem nie wskazywały w sposób bezpośredni, ani nie można było na ich podstawie jednoznacznie wywnioskować, iż przedmiotowy towar faktycznie opuścił obszar celny UE. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza w sposób bezpośredni faktu wyprowadzenia przedmiotowego towaru poza obszar celny UE. Końcowo odnosząc się do kserokopii dokumentów złożonych wraz ze skarga, z których Sąd postanowił przeprowadzić dowód należy wskazać, że kserokopie te, również z wyżej wskazywanych przyczyn, nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar celny UE. Jednocześnie należy wskazać, że skarżący był zobowiązany do złożenia wszelkich informacje do dnia wydania decyzji. W ocenie Sądu organy w sposób wnikliwy i rzetelny oceniły wartość każdego z przedłożonych przez Eksportera dokumentów, dając wyraz swojej oceny w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć. Kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego organ nie mógł przyznać waloru wiarygodności kopiom dokumentów przedłożonym przez Eksportera w toku postępowania, zarówno z uwagi na niemożliwość wykluczenia okoliczności podrobienia takich dowodów jak i rozbieżność zawartych w nich informacji w odniesieniu do pozostałych dokumentów. Wobec powyższych rozważań przedstawiona przez Skarżącego argumentacja nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, natomiast sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., w zw. z art. 335 ust. 4 Rozporządzenia 2015/2447 należy uznać za chybione. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 248 ust. 2 Rozporządzenia 2015/2446, art. 22 ust. 7 oraz art. 29 UKC, na mocy których organ pierwszej instancji wydał swoje rozstrzygnięcie. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.