II SA/Rz 499/11

SENTENCJA 4.11.2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 4.11.2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, H. C., o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie z urzędu adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego, na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...].04.2011 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, -postanawia- odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE I. H. C. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 499/11, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, polegającym na ustanowieniu adwokata oraz na zwolnieniu od kosztów sądowych. Sprawa o sygn. akt II SA/Rz 499/11 została zakończona przed WSA na mocy wyroku z 29 września 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 499/11 o oddaleniu skargi H. C. II. Ze złożonego formularza PPF wynika, że wniosek skarżącego dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. H. C. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi na rozmiar swego żądania, Strona zobowiązana była wykazać, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Na te koszty składają się opłaty i wydatki sądowe oraz wynagrodzenie przysługujące fachowemu pełnomocnikowi. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje wnioskodawców norma art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi najszerszą postać pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększenie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego. III. Według rozpoznającego wniosek, oświadczenie majątkowe skarżącego odpowiada rzeczywistości, co pozwala odnieść przytoczone przez stronę fakty do ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy w granicach całkowitych, zawartych w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z treści wniosku PPF wynika, że H. C. otrzymuje z tytułu emerytury miesięcznie kwotę 3788 zł. Całkowite wydatki zostało oszacowane w wysokości 3292 zł. Strona posiada także dom drewniany o pow. 56 m² oraz działkę o pow. 11 a. Według H. C. do wydatków koniecznych wchodzą w szczególności koszty związane z utrzymaniem samochodu osobowego, telefonu komórkowego oraz telewizji cyfrowej. W skali miesiąca określone wyżej wydatki pochłaniają łącznie kwotę 172 zł. Ponieważ wydatki na telefon komórkowy, telewizję cyfrową oraz samochód nie należą do wydatków koniecznych, czyli niezbędnych dla zachowania minimum egzystencji osoby fizycznej, to powinny one zostać przeznaczone przez skarżącego na pokrycie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący mając wiedzę o uczestniczeniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym powinien przewidzieć, że jego kontynuowanie wiąże się z kosztami finansowymi a tym samym oszczędzać na wydatkach zbędnych dla swego utrzymania. Nie można także pominąć różnicy pomiędzy osiąganymi dochodami, czyli kwotą 3’788 zł oraz kwotą wydatków określoną w sumie na 3’292 zł. Pozostała po odjęciu wydatków kwota w wysokości 496 zł, plus wydatki na samochód, telefon komórkowy oraz telewizję satelitarną bez przeszkód pozwolą wnoszącemu o prawo pomocy uiścić wpis sądowy od skargi kasacyjnej jak również ustanowić adwokata w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. H. C. jest niewątpliwie osobą schorowaną wymagającą opieki i zwiększonych wydatków na leczenie. Jednakże posiadane przez niego zasoby majątkowe wystarczają do zachowania poziomu utrzymania koniecznego oraz pokrycia niezbędnych do rozpoznania skargi kasacyjnej opłat i wydatków. IV. Z wyżej przedstawionych względów orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy działając w oparciu o art. 255, art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.