I SA/Bk 738/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. – A. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego oddala skargę UZASADNIENIE I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] listopada 2013 r. A. Z. (dalej także jako "Skarżący"), działając przez przedstawiciela, zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci mieszaniny węglowodorów gazowych. Zgłoszenie celne SAD nr [...] zostało przyjęte przez organ celny, a dane w nim zawarte stanowiły podstawę do objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu i określenia kwoty długu celnego. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2016 r. Skarżący wystąpił o sprostowanie ww. zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru. W uzasadnieniu wskazał na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 26 maja 2016 r. sygn. C-286/15, dotyczący klasyfikacji mieszanin węglowodorów gazowych. 2. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. odmówił sprostowania ww. zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru z uwagi na upływ terminu określonego w art. 173 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. L 269/2013) - dalej w skrócie: "UKC". 3. W złożonym od tej decyzji odwołaniu, Skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 173 ust. 1 UKC i art. 65 ust. 7 Prawa celnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wyniku bezzasadnej odmowy dokonania sprostowania zgłoszenia celnego; – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej w skrócie "o.p."), poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na odmowie dokonania sprostowania zgłoszenia celnego. 4. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że w związku ze złożeniem w dniu [...] listopada 2013 r. zgłoszenia celnego powstał dług celny. Organ przytoczył przepis art. 173 ust. 3 UKC oraz art. 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny– dalej w skrócie: "Rozporządzenie nr 2015/2447", a następnie stwierdził, że w sprawie zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny w dniu 5 listopada 2013 r., a towar został zwolniony do wnioskowanej procedury. Trzyletni termin określony w powyższym przepisie upłynął zatem z dniem [...] listopada 2016 r. Wniosek o korektę zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie złożony w dniu [...] listopada 2016 r. wymagał uzupełnienia o podpis, a zatem w podstawowym zakresie. Brak ten został ostatecznie uzupełniony w dniu [...] listopada 2017 r., tj. w dniu przekazania urzędowi wniosku uzupełnionego o podpis. Organ wyjaśnił, że przepis art. 12 ust. 2 Rozporządzenia nr 2015/2447 określa czynność, jaką organ celny może podjąć w danych okolicznościach faktycznych, od której zależy ewentualne dalsze prowadzenie postępowania. Nakłada ponadto na organ zakaz podejmowania określonej w tym przepisie czynności po upływie trzech lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego. Zatem wniesienie prawidłowego wniosku po upływie trzech lat od daty złożenia zgłoszenia celnego uzasadniało wydanie decyzji o odmowie jego sprostowania bez rozpoznawania, czy istotnie zachodziły wskazane we wniosku okoliczności uzasadniające zmianę klasyfikacji zgłoszonego towaru. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu, że na podstawie art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, obowiązującego w momencie złożenia zgłoszenia celnego, organ celny powinien przeprowadzić weryfikację tego zgłoszenia celem sprawdzenia poprawności danych w nim zawartych, organ stwierdził, że inicjatywa poddania towaru sprawdzeniu, celem dokonania prawidłowego zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu należy do zgłaszającego. To zgłaszający jest odpowiedzialny za prawidłowość składanego w urzędzie celnym zgłoszenia, co wynikało z art. 199 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.). Przepis ten wskazuje, iż bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawidłowość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą. 5. Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: – art. 173 ust. 3 UKC i art. 65 ust. 7 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1880), poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku bezzasadnej odmowy dokonania sprostowania zgłoszenia celnego; – art. 22 UKC w zw. z art. 12 ust. 3 Rozporządzenia nr 2015/2447, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przekazanie przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji nastąpiło po upływie terminu do żądania sprostowania zgłoszenia celnego; – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 o.p., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego pełnego zgromadzenia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, polegającego na odmowie dokonania sprostowania zgłoszenia celnego i zwrotu cła. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, jak też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zmiana zasad kwalifikowania mieszanin węglowodorów gazowych wypełnia dyspozycję art. 173 ust. 3 UKC. Skarżący zwraca uwagę na rozbieżność pomiędzy terminem do dochodzenia przez organ zwrotu podatku (5 lat) a terminem przewidzianym na sprostowanie zgłoszenia celnego (3 lata), co narusza art. 2 Konstytucji RP. Ponadto, zdaniem Skarżącego, na podstawie art. 68 obowiązującego w 2013 r. Wspólnotowego Kodeksu Celnego powinny przeprowadzić weryfikację zgłoszenia celnego celem sprawdzenia poprawności danych w nim zawartych 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Skarga jest niezasadna. 2. Przedmiotem sporu jest to, czy w okolicznościach sprawy nastąpił upływ terminu, po którym nie jest możliwe sprostowanie zgłoszenia celnego. 3. W ocenie Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. 4. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii, jakie przepisy znajdują zastosowanie w sprawie. Okoliczności sprawy są bowiem takie, że zgłoszenie celne zostało złożone w dniu 6 listopada 2013 r., tj. kiedy obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004 r. rozdz. 2, t. 4, str. 307 z późn. zm.). Z dniem 1 maja 2016 r. weszło w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269/1 z dnia 10.10.2013 r.). W ocenie Sądu organy celne prawidłowo przyjęły, że wobec braku przepisów przejściowych do oceny zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie przepisów nowych stosuje się przepisy materialnoprawne obowiązujące w dacie tych zdarzeń, zaś przepisy proceduralne mają zastosowanie do wszystkich postępowań zawisłych w momencie ich wejścia w życie. Przepisy w przedmiocie procedury stosowania zgłoszenia celnego są przepisami o charakterze proceduralnym, w związku z tym w tym zakresie znalazł zastosowanie unijny kodeks celny. Zgodnie z art. 173 UKC: 1. zgłaszający, na wniosek, za zgodą organu celnego może po przyjęciu zgłoszenia celnego sprostować jedną lub kilka jego danych. Sprostowanie nie może powodować, że zgłoszenie celne będzie dotyczyć towarów innych niż te, których dotyczyło pierwotnie. 2. Sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli wnioskowano o nie po tym, jak organy celne: a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów; b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym; c) zwolniły towary. 3. Na wniosek zgłaszającego, w terminie trzech lat od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, można wyrazić zgodę na sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów, co umożliwi zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny, jeżeli organ celny stwierdza, że wniosek nie zawiera wszystkich wymaganych informacji, żąda od wnioskodawcy dostarczenia tych informacji w rozsądnym terminie, który nie powinien przekraczać 30 dni. Przepis art. 12 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowi natomiast, że datą przyjęcia wniosku jest data jego złożenia lub - w przypadkach, gdy wnioskodawca przedstawił dodatkowe informacje na żądanie organu celnego zgodnie z ust. 2 - data przekazania przez wnioskodawcę ostatniej żądanej informacji. W sprawie ustalono, że zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny w dniu [...] listopada 2013 r., a towar został zwolniony do wnioskowanej procedury. Należało więc przyjąć, że trzyletni termin upłynął z dniem [...] listopada 2016 r. Natomiast wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego został przez Skarżącego złożony dopiero w dniu [...] listopada 2016 r. Wniosek ten wymagał uzupełnienia w zakresie podpisu – brak ten został ostatecznie uzupełniony, w trybie art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447, w dniu 17 listopada 2017 r., tj. w dniu przekazania urzędowi wniosku uzupełnionego o podpis. W kontrolowanej sprawie złożenie wniosku o sprostowanie miało zatem miejsce z przekroczeniem 3-letniego terminu od daty przyjęcia zgłoszenia celnego. Nie budzi zaś wątpliwości, że wniesienie wniosku po upływie trzech lat od daty złożenia zgłoszenia celnego uzasadniało odmowę jego sprostowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 173 ust. 3 UKC i art. 65 ust. 7 Prawo celne należy potwierdzić prawidłowość spostrzeżenia organu, że powołane powyższej przepisy dotyczą odmiennych czynności podejmowanych przez organ. Przepis art. 173 ust. 3 UKC określa trzyletni termin, w którym można dokonać sprostowania zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru. Dotyczy ponadto każdego rodzaju decyzji wydawanych na wniosek strony, w tym także rozstrzygnięć określających dodatkowe należności celne. Z kolei art. 65 ust. 7 Prawa celnego określa pięcioletni termin na dochodzenie przez organ zaksięgowanych kwot należności celnych. Sąd to zatem dwie odmienne instytucje, dla których ustawodawca przewidział odmienne terminy, co jednak znajduje uzasadnienie w celach, jakim one służą. Sąd nie dostrzega podstaw do kwestionowania zastosowanych rozwiązań w kontekście konstytucyjnej zasady wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. Skarżący twierdzi, że po złożeniu przez niego zgłoszenia celnego organy celne powinny przeprowadzić jego weryfikację celem sprawdzenia poprawności zawartych w nim danych, w tym zasadność zakwalifikowania towaru do kodu CN i zasadność zapłaty cła. Przepis art. 117 Wspólnotowego Kodeksu Celnego obowiązujący w dacie złożenia tego zgłoszenia stanowił, że Organy celne, w celu zweryfikowania prawdziwości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu celnym, mogą: a) skontrolować zgłoszenie i wszystkie dokumenty towarzyszące zgłoszeniu; b) zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów; c) przeprowadzić rewizję towarów; d) pobrać próbki w celu dokonania ich analizy lub dokładniejszej rewizji towarów. Powyższy przepis przyznawał więc organom uprawnienie do weryfikacji zgłoszenia celnego, co nie oznacza, że organy były zobowiązane do kontroli prawidłowości każdego zgłoszenia ani też że nastąpiło przeniesienie odpowiedzialności ze zgłaszającego na organ za prawidłowość zgłoszenia celnego. 4. Sąd nie znajduje również podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów, a przedłożone w postępowaniu sądowym przez stronę skarżącą dokumenty nie prowadzą, zdaniem Sądu, skutecznie do podważenia prawidłowości ustaleń i słuszności oceny dowodów dokonanej przez organy obu instancji. W kontrolowanej sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Postępowanie organów odpowiadało zatem wymogom stawianym przez przepisy art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. 5. W tych okolicznościach, uznając działanie organu za zgodne z prawem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.