II OSK 2091/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1357/17 w sprawie ze skarg [...],[...],[...],[...],[...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia we wznowionym postępowaniu niezgodności z prawem pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 20 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1357/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę [...],[...],[...],[...], [...] na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 21 września 2017 r., znak: WIR.VIII.7840.1.134.2017.JB, w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 12 lutego 2016 r. została wydana decyzja Starosty Toruńskiego zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni pozwolenia na budowę farmy wiatrowej "[...]" obejmującej dwie elektrownie wiatrowe typu Vestas V110-2.2MW Mk10A/B o numerach EW1 i EW2. Każda z elektrowni miała składać się z osadzonej na fundamentach wieży o wysokości 119 m, przy czym odległość od poziomu gruntu do centralnego punktu wirnika miała wynosić 120 m. Inwestycja obejmowała także place manewrowe, przebudowę wewnętrznych dróg dojazdowych gminnych, budowę zjazdu z drogi gminnej nr 100528C oraz linie: kablowe SN, uziemienia i światłowodowe zapewniające powiązanie elektrowni EW1 z elektrownią EW2. Inwestycja została zlokalizowana na działkach o nr ewid. [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Za strony postępowania zwykłego w sprawie ww. inwestycji uznano właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji określonym w projekcie budowlanym zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 7 Iipca 1994 r. - Prawo budowlane, to jest właścicieli działek o nr ewid. [...],[...], [...], [...], [...],[...],[...],[...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W dniu 21 marca 2016 r. [...] i [...] złożyli pismo, w którym twierdzili, że ww. pozwolenie na budowę wydano na podstawie nieaktualnych dokumentów, nierzetelnego raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, ale także z naruszeniem przepisów postępowania. Nie uwzględniono bowiem protestu właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji oraz nie ustalono i nie powiadamiano wszystkich stron o prowadzonym postępowaniu. Wnioskodawcy wystąpili więc o "cofnięcie" decyzji budowlanej, o uznanie ich za strony postępowania, a także o podanie daty złożenia przez inwestora wniosku o udzielenia pozwolenia na budowę. Wymienione pismo z 21 marca 2016 r. uznano za wniosek o wznowienie postępowania, a za podstawę do wznowienia postępowania przyjęto art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z taką interpretacją pisma wnioskodawców, Starosta Toruński postanowieniem z 7 kwietnia 2016 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z 12 lutego 2016 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Dodatkowo, 21 kwietnia 2016 r. kolejne osoby złożyły do Starosty Toruńskiego wnioski o uznanie ich za stronę wznowionego postępowania. Prowadząc wznowione postępowanie Starosta Toruński postanowieniem z 9 maja 2016 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym, w szczególności poprzez prawidłowe określenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, wraz ze wskazaniem podstaw prawnych takiej kwalifikacji. W dniu 16 czerwca 2016 r. inwestor uzupełnił projekt budowlany. Prowadząc dalej wznowione postępowanie Starosta Toruński zbadał uzupełniony projekt budowlany, w tym oddziaływanie inwestycji na środowisko oraz zgodność inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie organ działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w związku z przepisami ustawy Prawo budowlane, stwierdził w decyzji z 25 maja 2017 r. wydanie własnej ostatecznej decyzji z 12 lutego 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę "farmy wiatrowej [...]" z naruszeniem prawa, przy jednoczesnym braku podstaw do uchylenia tej decyzji. Organ I instancji podkreślił, że w analizowanej sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednak uznał, że w wyniku wznowienia postępowania i uchylenia decyzji mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z tym należało zastosować art. 146 § 2 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania mieszkańców miejscowości [...] od decyzji Starosty Toruńskiego z 25 maja 2017 r., Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z 21 września 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że lokalizacja elektrowni wiatrowych EW1 i EW2 jest zgodna miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie miejscowości [...]. Ponadto wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przed upływem terminu wynikającego z przepisów regulujących ochronę środowiska naturalnego. Wojewoda Kujawsko-Pomorski wskazał również, że [...] i [...] (właściciele działki nr ewid. [...] w obrębie [...]), którzy w wyniku wznowienia postępowania zostali uznani za strony postępowania wznowieniowego, nie mogą jednak być uznani za strony postępowania o pozwolenie na budowę przedmiotowej farmy wiatrowej. Należąca bowiem do nich działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Z powyższych względów organ odwoławczy miał obowiązek utrzymać w mocy decyzję Starosty Toruńskiego z 25 maja 2017 r. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję wnieśli [...] oraz [...] i [...],[...] i [...]. Sąd połączył obie skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Po rozpatrzeniu odwołania Sąd I instancji uznał, że skargi są nieuzasadnione. W ocenie Sądu, w sprawie istotne były ustalenie: (1) kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a także (2) przesłanek uprawniających do wydania decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. oraz ich zaistnienia w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do tych kwestii Sąd uznał, że organy prawidłowo rozpatrzyły sprawę, zinterpretowały pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, jak również prawidłowo określiły krąg stron postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., organy również orzekły prawidłowo. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł [...] (dalej: "skarżący kasacyjnie") zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Tymczasem zdaniem skarżącego kasacyjnie, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności nie wyjaśnił okoliczności wzbudzających wątpliwości i bezpodstawnie uznał interes społeczny za ważniejszy niż słuszny interes strony. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że analiza materiału dowodowego dawała podstawy do uznania, że przedmiotowa decyzja Starosty Toruńskiego z 12 lutego 2016 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą, co obligowało organ do stwierdzenia jej nieważności; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi. Organ odwoławczy niewłaściwie uznał bowiem, że w wyniku wznowienia postępowania i uchylenia decyzji mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący kasacyjnie wskazał przecież w postępowaniu wiele okoliczności stanowiących podstawę do wzruszenia zaskarżonej decyzji i przekonanie organu, że wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę "farmy wiatrowej [...]" wiązało się z rażącym naruszeniem prawa; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez oddalenie skargi. Organ odwoławczy bezzasadnie utrzymał w mocy decyzję stwierdzającą wydanie decyzji ostatecznej z 12 lutego 2016 r. mimo że decyzja ta została wydana bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wykonanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2022 r., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095). Przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy – wobec intensyfikacji rozwoju epidemii - mogłoby bowiem wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Należy przy tym wziąć pod uwagę zasadę, że NSA w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej [...] Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Ze względu na treść zarzutów kasacyjnych istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii, czyli: (1) prawidłowości ustaleń faktycznych i oceny prawnej ustalonych faktów pod kątem dopuszczalności zatwierdzenia projektu budowlanego, a następnie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej farmy wiatrowej, a także (2) przesłanek uprawniających do wydania we wznowionym postępowaniu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. NSA podziela przy tym pogląd Sądu I instancji, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy obie wymienione kwestie nierozerwalnie wiążą się ze sobą i łącznie przesądzają o prawnej ocenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Odnosząc się do pierwszej kwestii, czyli zarzutu niedostrzeżenia przez Sąd I instancji braków i nieprawidłowości w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, dowolnej oceny materiału dowodowego oraz zatwierdzenia – wbrew takim wadom postępowania – projektu budowlanego należy podkreślić, że z akt sprawy nie wynika, żeby doszło do zarzucanych naruszeń prawa. należy przy tym podkreślić, że okoliczności sprawy były badane także w innych postępowaniach inicjowanych przez mieszkańców miejscowości [...], a mianowicie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowych, postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Toruńskiego z 12 lutego 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę "farmy wiatrowej [...]", a wreszcie postępowaniu prowadzonym na podstawie zgłoszenia o popełnieniu czynu zabronionego polegającego na wydaniu decyzji administracyjnej na podstawie sfałszowanych dokumentów. Żadne z tych postępowań nie potwierdziło zasadności zarzutów kierowanych pod adresem przedmiotowej inwestycji. Ponadto organy administracji architektoniczno-budowlanej właściwe w sprawie zbadały ponownie zgodność parametrów przedmiotowej farmy wiatrowej (wysokość wieży, wielkość wirnika itp.) i przedłożonego projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami o ochronie środowiska, a także przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości [...], przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] nr XXXVI 1/297/13 z dnia 30 sierpnia 2013 r. W obu zakresach stwierdzono zgodność projektu z prawem. W szczególności stwierdzono, że zakres inwestycji obejmuje tereny przeznaczone na lokalizację obiektów elektroenergetyki wiatrowej, tj. elektrownie wiatrowe wraz z urządzeniami i obiektami obsługującymi. Dodatkowo, wynikające z projektu budowlanego parametry techniczne obiektów energetycznych odpowiadają parametrom określonym w miejscowym planie. Zgodna z planem miejscowym jest liczba elektrowni wiatrowych na poszczególnych terenach, ich moc 2,2 MW nie przekracza dopuszczalnej mocy 3,0 MW, a wysokość wież elektrowni nie przekracza maksymalnej dopuszczalnej wysokości wieży 140,0 m od poziomu terenu. Organy stwierdziły, że inwestycja odpowiada również warunkom określonym w decyzji Wójta Gminy [...] Nr 4/2011 z 31 października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o mocy znamionowej do 3 MW zlokalizowanych w miejscowości [...] na określonych działkach. Przedmiotowa inwestycja jest też zgodna z treścią art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405), obowiązującego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. W toku postępowania administracyjnego potwierdzono bowiem, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 31 października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna 22 listopada 2011 r., a wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 20 listopada 2015 r. Żadnej innej konkretnej wady projektu budowlanego, która znajdowałaby potwierdzenie faktyczne, nie wskazał również sam skarżący kasacyjnie, ani inne osoby uczestniczące we wcześniejszych postępowaniach dotyczących farmy wiatrowej [...]. Miało to miejsce we wznowionym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, w którym skarżący kasacyjnie był uznany za stronę i miał pełne prawa oraz możliwości zgłaszania uwag i pozostających w jego dyspozycji dowodów w sprawie. Skoro zatem skarżący kasacyjnie nie powołał skutecznie żadnej okoliczności wskazującej na niezgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oraz w sytuacji gdy Sąd I instancji nie dostrzegł takiej niegodności z urzędu, zwłaszcza w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobowiązane na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na uwzględnienie przez NSA nie zasługiwał także zarzut naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy wojewódzki konserwator zabytków nie wydał pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych w otoczeniu zabytku. W tym zakresie stwierdzono, że w odniesieniu do przedmiotowej farmy wiatrowej nie występował obowiązek uzgodnienia jej realizacji z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Na terenie planowanej inwestycji nie znajduje się żaden obiekt wpisany do rejestru zabytków, jak też teren ten nie obejmuje otoczenia zabytku w rozumieniu przepisów ustawy. W związku z tym, ze względu na to, że zatwierdzony projekt budowlany nie obejmuje wykonywania robót budowlanych w otoczeniu zabytku nie było wymogu uzyskania pozwolenia konserwatorskiego w tym zakresie. W przedstawionym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 7 i art. 80 k.p.a., a tym bardziej art. 156 § 1 k.p.a., nie mają usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do drugiej kwestii kluczowej dla rozpatrywanej sprawy, należało się odnieść do przesłanek uprawniających do wydania we wznowionym postępowaniu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. Analizując prawidłowość zastosowania w sprawie art. 146 § 2 k.p.a. należy mieć na względzie okoliczność, że wskazany przepis stanowi podwójny wyjątek od przepisów ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze bowiem, art. 146 § 2 k.p.a. przewiduje określony sposób zakończenia wznowionego postępowania. Odnosi się zatem do jednego z kilku nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, gdyż dopuszcza wyjątki od art. 16 k.p.a., czyli zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz określa przesłanki zastosowania normy wyjątku (patrz m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1478/11, LEX nr 1151899 oraz z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 605/12, LEX nr 1351356). Po drugie, art. 146 § 2 k.p.a. ma charakter wyjątkowy, gdyż przewiduje utrzymanie w mocy decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu, które zostało później wznowione, chociaż przy wydaniu tej decyzji niewątpliwie doszło jednak do kwalifikowanego naruszenia prawa procesowego uznawanego przez art. 145 § 1 k.p.a. za choćby jedną z przesłanek wznowienia postępowania. Art. 146 § 2 k.p.a. przyjmuje bowiem regułę, że w przypadku, gdy w wyniku wznowionego postępowania miałaby zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, wówczas oryginalnej decyzji ostatecznej nie uchyla się, a jedynie stwierdza się, że została ona wydana z naruszeniem prawa. W wyjątkowych okolicznościach należy orzec w wyjątkowy sposób. Przedstawiona wykładnia systemowa przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że zadaniem organu administracji, który wznowił postępowanie administracyjne jest dokładne zbadanie kwestii materialnoprawnych, ponieważ niezbędne jest rozstrzygnięcie, jaka decyzja mogłaby zapaść w wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się jednak wyraźnie, że samo uczestnictwo we wznowionym postępowaniu strony, którą wcześniej pominięto, nie gwarantuje wydania decyzji o treści odmiennej niż ta, która zapadłaby bez jej udziału. Rozstrzygnięcie sprawy zależy bowiem od tego, czy podnoszone argumenty są słuszne i czy mają istotny wpływ na wydawane rozstrzygnięcie. Podkreśla się przy tym, że organ administracji w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Stosując art. 146 § 2 k.p.a. organ ma obowiązek wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1123/17, LEX nr 2646212 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1809/17, LEX nr 2486406 oraz z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1920/12, LEX nr 1326857). Przedstawione wyżej zasady prowadzenia wznowionego postępowania i podstawy zakończenia tego postępowania rozstrzygnięciem wydanym w myśl art. 146 § 2 k.p.a. znalazły pełne uzasadnienie w rozpatrywanej sprawie. Przedstawione powyżej argumenty na rzecz tezy, że decyzja o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej [...] była wydana zgodnie z prawem, przesądzają również o zasadności stanowiska organów administracji, że we wznowionym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z tym, za w pełni uzasadniony należało uznać wyrok Sądu I instancji, który oddalił skargę na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 września 2017 r. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.