VI Ka 1721/25

<p>Warszawa, dnia 30 marca 2026 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1721/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->protokolant: protokolant sądowy Jakub Stuleblak</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 30 marca 2026 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">K. U.</span>, córki <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">H.</span>, ur. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionej o czyn z art. 107 kw</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt III W 1267/23</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że obwinioną <span class="anon-block">K. U.</span> uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu; koszty procesu ponosi Skarb Państwa.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 1721/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2025 r. o sygn. akt III W 1267/23 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie uznał <span class="anon-block">K. U.</span> za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 107 kw.</p> <p>W dniu 26 listopada 2025 roku obrońca wniósł apelację, w której wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów postepowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia tj.: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wniesiona przez obrońcę zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania oskarżonej winnej popełnienia zarzucanego jej czynu.</p> <p>Obrońca ma rację zarzucając Sądowi I Instancji ocenę materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, z pominięciem dowodów korzystnych dla <span class="anon-block">K. U.</span> , gdzie Sąd I Instancji przekroczył w tym etapie wyrokowania jednocześnie zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisu postępowania – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w i w konsekwencji doszedł do nieprawidłowego wniosku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie winy obwinionej <span class="anon-block">K. U.</span>.</p> <p>W niniejszej sprawie po przeanalizowaniu materiału dowodowego brak jest podstaw do przypisania obwinionej znamion czynu z art. 107 kw. W pierwszej kolejności należy podnieść, że Sąd I instancji uznał, że obwiniona <span class="anon-block">K. U.</span> wezwała Straż Miejską na interwencję - 4 razy, natomiast nie ma jednoznacznych dowodów na poparcie tego twierdzenia. Tym bardziej, że z analizy akt wynika, iż wezwania prawdopodobnie pochodziły od okolicznych sąsiadów, na co wskazują dowody otrzymane ze Straży Miejskiej. Pies oskarżycielki posiłkowej zakłócał spokój mieszkańcom przy ul. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span> oraz okolicznym mieszkańcom. Mieszkańcy wielokrotnie wzywali Straż Miejską prosząc o pomoc. Ponadto obwiniona podczas składania wyjaśnień oznajmiła, że wprawdzie zadzwoniła na Straż Miejską, ale tylko raz, dnia 12 maja 2025 r., ponieważ nie była już w stanie wytrzymać ujadania psa znajdującego się piętro wyżej, a wszelkie bezpośrednie próby wpłynięcia na oskarżycielkę posiłkową i jej córkę nie dawały efektu. Nadto świadek <span class="anon-block">S. U.</span> również zeznał, że obwiniona wezwała Straż Miejską tylko raz, mimo że świadek jest osobą najbliższą dla obwinionej to brak jest podstaw do odmowy tym zeznaniom waloru wiarygodności w zakresie dotyczącym postepowania. Poza tym istnieje duże prawdopodobieństwo, iż pozostałe zgłoszenia pochodzą od okolicznych sąsiadów z uwagi na treść zgłaszanych zawiadomień, w których było odniesienie do dzieci czy wskazanie zamieszkania na innej ulicy gdzie słychać psa. Obwiniona nie posiada dzieci, co czyni mało prawdopodobne, aby to ona w toku dokonywanych zgłoszeń posługiwała się nieprawdziwymi informacjami dotyczącymi problemów ze snem dzieci, w celu wywołania interwencji organów porządkowych. Nie wskazuje nic na to, że obwiniona kreowała fikcyjne scenariusze w celu dokonania zgłoszeń pod pozorem pochodzenia ich od innych osób . Brak jest jakiegokolwiek dowodu na taki stan rzeczy. W związku z powyższym Sąd dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjmując, iż obwiniona wzywała Straż Miejską w dniach 30 maja, 14 czerwca i 17 czerwca 2023 r.</p> <p>Znamię czasownikowe wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 107)">art. 107</a> k.w. polega na wprowadzeniu innej osoby w błąd lub niepokojeniu w inny sposób, z tym że obie te czynności musi charakteryzować „złośliwość” sprawcy oraz cel polegający na chęci dokuczenia osobie pokrzywdzonej. Nie każde zatem wprowadzenie w błąd czy niepokojenie stanowić będzie wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 107)">art. 107</a> k.w. Chodzi bowiem jedynie o takie zachowania, które można określić jako „złośliwe”, a więc muszą one osiągnąć określony poziom nasilenia skierowany na dokuczenie innej osobie. <em> <!-- --> M. Żukowska [w:] <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">Kodeks wykroczeń</a>. Komentarz, red. J. Lachowski, Warszawa 2021, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 107)">art. 107</a>.</em> </p> <p>Przedmiot ochrony <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 107)">art. 107</a> stanowi komfort psychiczny, spokój człowieka, wolność od rozdrażnienia, niepokoju, poczucia zagrożenia (por. M. Mozgawa [w:] <em> <!-- --> Kodeks</em>..., red. M. Mozgawa, s. 376; P. Daniluk [w:] <em> <!-- --> Kodeks wykroczeń</em>..., red. P. Daniluk, 2023, art. 107, nb 2). Jak słusznie zauważa się w literaturze, z uwagi na to, że przepis chroni dobrostan psychiczny człowieka, zachowanie mające wywołać niepokój bliżej niesprecyzowanych osób, polegające np. na fałszywym alarmowaniu instytucji, podlegać powinno kwalifikacji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66)">art. 66</a> (zob. M. Bojarski [w:] M. Bojarski, W. Radecki, <em> <!-- --> Kodeks wykroczeń...</em>, 2019, s. 872), a nawet na podstawie odpowiednich przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a> opisujących zachowania polegające na sprowadzeniu powszechnego niebezpieczeństwa. <em> <!-- --> A. Michalska-Warias [w:] T. Bojarski, J. Piórkowska-Flieger, A. Michalska-Warias, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">Kodeks wykroczeń</a>. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 107)">art. 107</a>.</em> </p> <p>Zawiadomienie straży miejskiej dokonane w związku z konfliktem sąsiedzkim/rodzinnym nie stanowi realizacji znamienia wykroczenia określonego w art. 107 kw, o ile działaniu temu nie towarzyszy zamiar złośliwego niepokojenia innej osoby. Obwiniona działała w celu ochrony przysługujących jej praw, w szczególności prawa do nie zakłócanego korzystania z lokalu oraz spokoju domowego. Jej działanie stanowiło realizację uprawnienia do zwrócenia się do właściwości organów porządkowych o podjęcie interwencji w sytuacji naruszenia spoczynku przez uporczywie szczekającego psa sąsiadki, a tym samym mieściło się w granicach obowiązującego porządku prawnego.</p> <p>Interwencje Straży Miejskiej zakończone zostały komunikatem „niepotwierdzone", bowiem gdy Straż Miejska przyjeżdżała na miejsce, to nie słyszała psa, przy czym Straży Miejska przyjęła zgłoszenie, a dopiero następnego dnia zgłoszenie było realizowane z wynikiem „nie potwierdzono”. Jeżeli Straż przyjeżdżała na interwencję prawie 14 godzin po zgłoszeniu, to oczywistym jest, że pies już mógł nie wyć, bo sytuacja się zmieniła.</p> <p>Odnosząc się do treści uzasadnienia, bez znaczenia pozostaje fakt, że <span class="anon-block">P. G.</span> i <span class="anon-block">J. G.</span> nie zostały obwinione o popełnienie wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 77;art. 77 § 1;art. 108;art. 51)">art. 77 § 1, art. 108 oraz art. 51 kodeksu wykroczeń</a>. Okoliczność ta nie przesądza bowiem o tym, że ich pies nie zakłócał spokoju obwinionej, ani że zdarzenie takie nie miało miejsca. Stanowisko Sądu Rejonowego w tym zakresie ma charakter wyłącznie domniemania. Przyjęcie, że brak dowodów potwierdzających zakłócenie spokoju przez psa jest równoznaczny z tym, iż takie zdarzenie nie miało miejsca i zgłoszenie tego służbom było bezpodstawne i wypełniło znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 107)">art. 107</a> kw. W ocenie Sądu Okręgowego stanowi to uproszczenie, które nie znajduje oparcia w zasadach oceny materiału dowodowego. Jednocześnie należy wskazać, że zgłoszenie zostało dokonane nie w celu niepokojenia kobiet oraz nie stanowiło próby ich bezpodstawnego oskarżenia o naruszenie porządku publicznego, tylko miało na celu przywrócenie spokoju w budynku mieszkalnym. Na marginesie wskazać należy, że obwinionej nie tyko nie przypisano ale także nie zarzucono czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 66;art. 66 § 1;art. 66 § 1 pkt. 1)">art. 66 §1 pkt 1</a> kw co wydaje się winno by poprzedzać ustalenie , że dopuściła się czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 107)">art. 107</a> kw w takiej postaci jak przedmiot postępowania.</p> <p>Odnosząc się natomiast do kwestii dokonywanego zgłoszenia potrzeby interwencji do straży miejskiej wskazać należy, iż obwiniona była uprawniona do zawiadomienia właściwych organów porządkowych celem podjęcia interwencji w związku z uciążliwym zachowaniem zwierzęcia, w tym uporczywym szczekaniem psa, który mógł naruszać jej spokój. Podkreślenia wymaga, iż obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na zgłaszającego obowiązku podejmowania innych środków działania, w tym złożenia stosownego formalnego zawiadomienia do Komisariatu Policji o podejrzeniu popełnienia czynu z art. 51 kw . <span class="anon-block">K. U.</span> działała w granicach dopuszczalnego korzystania z instytucji zawiadomienia o potencjalnym naruszeniu porządku publicznego.</p> <p>Reasumując, zdaniem Sądu Okręgowego ocena dowodów dokonana z poszanowaniem zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w. nie dała podstaw do wydania wyroku uznającego winę obwinionej. Z tych względów uznając zarzuty apelacji za zasadne i przyjmując zaistnienie warunków do orzeczenia reformatoryjnego należało uniewinnić <span class="anon-block">K. U.</span> od popełniania zarzucanego jej wykroczenia.</p> <p>Z uwagi na uniewinnienie obwinionej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1 k)">art. 119 § 2 pkt 1 k.p.s.</a>w. orzekł, że koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa. Obrońca <span class="anon-block">K. U.</span> wniósł o zasądzenie na jej rzecz od oskarżyciela posiłkowego kosztów procesu z tytułu ustanowienia w postępowaniu obrońcy zgodnie z fakturą na kwotę 2.030 zł. W takim kształcie wniosek nie mógł być uwzględniony. Sprawa niniejsza zawisła z oskarżenia publicznego i nie ma podstaw do obciążania kosztami oskarżyciela posiłkowego.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.</p> </div>