I OSK 705/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędzia NSA Irena Kamińska (spr)., Sędzia WSA del. do NSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Wa 877/08 w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) marca 2008r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) marca 2008r. nr (...) oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia (...) grudnia 2007r. nr (...); 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz Izabeli Czyżewskiej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. C. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż I. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr (...) Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia (...) marca 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję nr (...) Komendanta Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia (...) grudnia 2007 r. o odmowie przyznania ww. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W ocenie organów przedmiotowy równoważnik nie mógł zostać przyznany ww., gdyż w świetle art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.), nie była ona funkcjonariuszem uprawnionym do jego przyznania, ponieważ w dniu 6 maja 1993 r. została jej przyznana tymczasowa kwatera, znajdująca się w miejscu pełnienia służby i z tym dniem utraciła prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżąca, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1. Art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), jak również art. 94 ust. 2 w zw. z art. 92 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej z uwagi na niestwierdzenie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu kwatery tymczasowej pomimo, iż stała się ona bezprzedmiotowa po uprawomocnieniu się decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr (...) z dnia (...) grudnia 1998 r. i zmianie z dniem 15 czerwca 2001 r. przepisów art. 94 ustawą z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 45, poz. 498) i w związku z treścią art. 94 ust. 2 o Straży Granicznej. 2. Art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. nr 118, poz. 1014 z późn. zm.), z uwagi na odmowę przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. 3. Art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. z uwagi na nieusunięcie i niesprostowanie informacji nieprawdziwych, niepełnych i zebranych w sposób sprzeczny z ustawą z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, znajdujących się w zebranych materiałach i dowodach w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. Skarżąca, podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o: 1. Uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. 2. Stwierdzenie konieczności orzeczenia o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu kwatery tymczasowej z uwagi, iż stała się ona bezprzedmiotowa po uprawomocnieniu się decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr (...) z dnia (...) grudnia 1998 r. i zmianie z dniem 15 czerwca 2001 r. przepisów art. 94 ustawą z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz w związku z treścią art. 94 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej oraz przyznania zaległego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i wypłacenie zaległych należności wraz z ustawowymi odsetkami do dnia 11 lutego 2008 r. 3. Nakazanie usunięcia i sprostowania informacji nieprawdziwych, niepełnych i zebranych w sposób sprzeczny z ustawą z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, znajdujących się w zebranych materiałach i dowodach w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzając, że są one niezasadne. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji uznał, iż skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dniu jej wydania. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.), funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 z późn. zm.). Decyzją administracyjną z dnia (...) maja 1993 r. Komendant Główny Straży Granicznej przydzielił skarżącej tymczasową kwaterę w W. przy ul. (...). Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że po przekazaniu w dniu 26 lutego 2004 r. przedmiotowej nieruchomości właścicielom, skarżąca nadal zajmuje przydzieloną jej kwaterę tymczasową, a umowa najmu nie została przez skarżącą wypowiedziana. Stosownie do art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwalniane przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przy ocenie, czy wymogi, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, zostały spełnione czy nie, decydujące znaczenie ma data wydania decyzji o przydziale tymczasowej kwatery, czyli dzień 6 maja 1993 r. Przydzielona skarżącej przedmiotowa tymczasowa kwatera w tym dniu kryteria te spełniała. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż ani art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, ani też § 1 ust. 1 wydanego na podstawie art. 96 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania, nie uzależniają przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od art. 94 ust. 1, czyli przepisu wskazującego organowi Straży Granicznej, z jakiego zasobu może przeznaczać lokale na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy Straży Granicznej, a następnie, przy spełnieniu określonych przepisami warunków, przydzielać je. Jeśli funkcjonariusz Straży Granicznej lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. A contrario, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie przysługuje, jeśli funkcjonariusz lub członkowie jego rodziny posiadają lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Ustawa używa określenia "nie posiada lokalu mieszkalnego", natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania, precyzuje: "nie posiada lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu" - a skarżąca taki lokal, przydzielony na podstawie decyzji z 1993 r., posiada. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła I. C. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię: a) art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej ( Dz.U. z 2005r., Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.)-polegające na stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu kwatery tymczasowej, pomimo, iż stała się ona bezprzedmiotowa po uprawomocnieniu się decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr (...) z dnia (...) grudnia 1998r. i zmianie z dniem 15 czerwca 2001r. przepisów art. 94 ustawą z dnia 11 kwietnia 2001r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej (Dz.U. Nr 45, poz. 498) i w związku z treścią art. 94 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej b) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbieg uprawnień do jego otrzymania ( Dz.U. nr 118, poz. 1014 z późn. zm.) z uwagi na nieuzasadnioną odmowę przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 162 § 2 pkt. 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż jest ona bezprzedmiotowa, zaś takie stwierdzenie leży w interesie skarżącej 2. Art. 145 § 1 w zw. z art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym w ten sposób, że w sytuacji naruszenia przepisów postępowania Sąd nie uwzględnił skargi przy jednoczesnym braku wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, w szczególności w odniesieniu do nierzetelnego postępowania dowodowego w przedmiocie przesłanek wskazujących na bezprzedmiotowość zaskarżonej decyzji 3. Art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym poprzez brak obiektywnych wyczerpujących ustaleń, w sytuacji istnienia dokumentów stanowiących jednoznacznie, iż sytuacja faktyczna zmieniła się do tego stopnia, iż decyzja stała się bezprzedmiotowa, co świadczy o tym, iż zastosowane przez sąd kryteria oceny dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne 3. Naruszenie przepisów Konstytucji RP, a mianowicie: art. 7 Konstytucji stanowiącego, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W motywach skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, iż organy administracji posiadały wiedzę, uzyskaną między innymi od skarżącej, iż istniejąca sytuacja nie odpowiada obowiązującemu stanowi prawnemu w odniesieniu do funkcjonariuszy Straży Granicznej w służbie stałej. Kwestia najemców lokali mieszkalnych przy ul. (...), w tym skarżącej i jej rodziny pozostawała nie rozwiązana. W świetle bowiem art. 94 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia mieszkalne w należytym stanie technicznym i sanitarnym, które znajdują się w budynkach na terenie zamkniętym lub w budynkach przeznaczonych na cele służbowe. Tymczasem budynek, w którym mieszkała skarżąca został przekazany, na mocy wskazanej powyżej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast prawowitym spadkobiercom przedwojennego właściciela i nie znajduje się ani na terenie zamkniętym, ani nie jest budynkiem przeznaczonym na cele mieszkalne. Oznacza to, iż nie może on być kwaterą tymczasową. Nadto skarżąca podniosła kwestię nierzetelności i tendencyjności w zakresie zbierania materiału dowodowego dotyczącego jej sytuacji mieszkaniowej, wskazując, iż notatka służbowa z dnia 23 sierpnia 1999r. dyrektora Biura Techniki i Zaopatrzenia Komendy Głównej Straży Granicznej do Zastępcy Komendanta Głównego Straży Granicznej zawierała nieprawdziwe dane odnośnie posiadania przez jej męża własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w G. przy ul. (...). W powyższej dokumentacji, jak podaje skarżąca pominięto również kwestię, iż budynek został zwrócony prawowitym właścicielom. Skarżąca wskazała również na niepełne informacje zawarte w piśmie Komendanta Głównego Straży Granicznej do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr. (...) z dnia (...) kwietnia 2001r., iż posiada ona umowę najmu lokalu mieszkalnego znajdującego się w zarządzie Gminy W. z pominięciem informacji, iż przydzielenie tego lokalu nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej Komendanta Głównego Straży Granicznej jako kwatery tymczasowej. Również to pismo nie zawierało żadnej informacji w przedmiocie zwrotu budynku prawowitym właścicielom. Zmiana formy własności budynku, w którym zamieszkiwała skarżąca spowodowała, iż decyzja o przydziale kwatery tymczasowej stała się bezprzedmiotowa i dodatkowo naraziła ją na ponoszenie znacznie wyższych kosztów związanych z wynajmowaniem lokalu od osoby prywatnej, aż do czasu otrzymania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez jej męża w dniu 11 lutego 2008r. Skarżąca podniosła, iż organ prowadzący postępowanie nie zbadał, a następnie Sąd pierwszej instancji nie zweryfikował i nie rozważył, czy w świetle zgromadzonych dowodów decyzja nosi znamiona bezprzedmiotowej i czy stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie strony. Podkreśliła, iż decyzja administracyjna nie jest bowiem celem samym w sobie, lecz jednym z narzędzi realizowania zadań (organizacji stosunków społecznych), nałożonych przez prawo na organy administracyjne. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie leży w interesie strony, która powinna mieć pewność, czy posiada lokal mieszkalny jako kwaterę tymczasową z przydziału Komendanta Głównego Straży Granicznej czy też na podstawie umowy najmu z osobą prywatną, której budynek nie spełnia dodatkowo wymogów stawianych kwaterom tymczasowym przeznaczonym dla funkcjonariuszy Straży Granicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwane jako P.p.s.a.), zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, jednakże mając na uwadze, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależało od oceny zarzutów prawa materialnego, odnoszących się do zasad, jakie legły u podstaw kwestionowanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny postanowił w pierwszej kolejności postanowił odnieść się do nich. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) w zw. z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 (Dz. U. 118 poz. 1014) należało uznać za uzasadniony. W myśl powołanego przepisu funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W wykonaniu delegacji ustawowej, wynikającej z ust. 2 art. 96 , Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. z 2002 r., Nr 118 poz. 1014). Z § 1 tego rozporządzenia wynika, że Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi Straży Granicznej w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada: 1. lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu, 2. spółdzielczego lokalu mieszkalnego, 3. lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego oraz stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych, 4. domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, 5. lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład zasobów towarzystwa budownictwa społecznego, 6. tymczasowej kwatery. Przytoczone przepisy stanowiły podstawę prawną przy ocenie wniosku skarżącej o przyznanie jej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i organy administracyjne przyjęły, iż przedmiotowy równoważnik nie mógł zostać jej przyznany, gdyż w świetle powołanego art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej nie była ona funkcjonariuszem uprawnionym do jego przyznania, ponieważ w dniu 6 maja 1993 r. została jej przyznana tymczasowa kwatera, znajdująca się w miejscu pełnienia służby i z tym dniem utraciła ona prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Na powyższe w opinii Sądu pierwszej instancji nie ma również wpływu zmiana właściciela lokalu, gdyż lokal ten nadal pozostaje w posiadaniu funkcjonariusza, a zmiana własności nieruchomości nie miała wpływu na możliwość zamieszkiwania skarżącej w przydzielonej jej kwaterze. Powyższego stanowiska nie można jednak podzielić. Zgodnie bowiem z art. 94 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia mieszkalne w należytym stanie technicznym i sanitarnym, które znajdują się w budynkach na terenie zamkniętym lub w budynkach przeznaczonych na cele służbowe. Nieruchomość, w której znajduje się przydzielona skarżącej kwatera tymczasowa została natomiast przekazana prywatnym właścicielom na mocy decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju miast z dnia (...) grudnia 1998 r. nr (...). Powoduje to, że przestała spełniać przesłanki określone w art. 94 ust. 2 cytowanej ustawy, gdyż nie znajduje się na terenie zamkniętym, a tym bardziej nie jest budynkiem przeznaczonym na cele służbowe. Posiadanie przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, w wyniku którego uznać należy, że nie przysługuje już temu funkcjonariuszowi równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy rozumiane być powinno jako realna możliwość zaspokojenia przez funkcjonariusza jego potrzeb mieszkaniowych w granicach przysługujących mu norm, wynikająca z tytułu prawnego do lokalu. Celem przepisów zawartych w rozdziale 12 ustawy, w tym również art. 96 ust. 1 jest zapewnienie funkcjonariuszom zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych niezbędnych do prawidłowego wykonywania obowiązków. Potrzeby te zaś można uznać za zaspokojone, gdy funkcjonariusz posiada lokal mieszkalny spełniający normy zaludnienia. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż z chwilą przekazania nieruchomości przy ul. (...) osobom prywatnym, lokal stanowiący kwaterę tymczasową skarżącej przestał być własnością Skarbu Państwa, wobec czego nie pozostawał już w zarządzie Straży Granicznej. Tym samym nie można uznać, iż zmiana własności nieruchomości nie wpływa na możliwość zamieszkania skarżącej w przydzielonej jej tymczasowej kwaterze. W niniejszej sprawie zwrot nieruchomości poprzednim właścicielom spowodował dla skarżącej zmianę warunków na jakich został wynajęty jej lokal (m. in. wzrost czynszu), ponieważ w sytuacji zawarcia przez funkcjonariusza straży granicznej umowy najmu z osobą prywatną nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Straży Granicznej, oraz sposobu obliczania wysokości czynszu najmu za te lokale. Przytoczone rozważania determinowały obowiązek organów w zakresie przeprowadzenia niezbędnego postępowania dowodowego, gwarantującego prawidłowe wyjaśnienie sprawy, a zatem wyjaśnienie prawdziwego stanu rzeczy (art. 7 i 77 k.p.a.). Oznacza to, że na organach ciążył obowiązek przeprowadzenia z urzędu niezbędnych dowodów do ustalenia stanu faktycznego. Kierując się normą prawa materialnego, organ ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia ich są potrzebne. Nie znajduje zatem prawnego uzasadnienia stanowisko Komendanta Głównego Straży Granicznej w pełni zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, iż fakt bycia stroną umowy najmu lokalu mieszkalnego zawartej z osobą fizyczną przez funkcjonariusza Straży Granicznej nie powoduje nabycia przez niego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżąca nie posiada bowiem "kwatery tymczasowej" w rozumieniu §1 pkt. 6 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Tym samym brak było okoliczności wyłączającej zgodnie z tym przepisem możliwość wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku