VII SA/Wa 2082/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J M i J C w sprawie ze skargi J M i J C na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019r. nr [...] w przedmiocie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE J M i J C wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019r. nr [...]uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] maja 2019r. nr [...]i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r., poz. 1186) nałożył na skarżących obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania decyzji, czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce o nr ew. [...]z obrębu [...]położonej przy ul. [...] w [...]w dzielnicy [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnieśli, że jej wykonanie naraża ich na poniesienie znacznych strat finansowych. Wskazali, że już ponieśli koszty sporządzenia opinii technicznej przez uprawnionego specjalistę, która w żaden sposób nie została przez organy wykorzystana. Zaznaczyli, że zostali zobowiązani do sporządzenia projektu zamiennego budynku, który został przyjęty do użytkowania bez uwag niemal 30 lat temu. Zdaniem skarżących przedstawiając zgodnie z zaskarżoną decyzją projekt zamienny, który odzwierciedla stan obecny, poniosą duże koszty wiedząc z góry, że projekt zostanie odrzucony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd następuje na wniosek strony. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 stycznia 2013 r., II OZ 1153/12, Lex nr 1274455). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2009r., II GSK 257/09, Lex nr 575347). Nie wystarczy ogólnikowy wniosek strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu skarżący nie uzasadnili swojego wniosku w sposób przekonujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla nich ujemne skutki. Nie przedstawili w nim żadnych przesłanek wskazujących na ryzyko wystąpienia znacznej szkody w majątku skarżących, jak również trudnych do odwrócenia skutków w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący jedynie bardzo ogólnikowo wskazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ich na poniesienie znacznych strat finansowych. Nie przedstawili jednak swoich możliwości finansowych ani szacunkowych kosztów wykonania decyzji, co pozwoliłoby ocenić, czy istotnie wykonanie decyzji spowoduje dla nich skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia skarżących, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z poniesieniem znacznych strat finansowych, pozbawione szerszego uzasadnienia, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest także wystarczające upatrywanie zasadności wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Ocena zgodności decyzji z prawem i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne instytucje. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251). Rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji. Jednocześnie należy wskazać, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.