I GZ 392/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w M na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2019 r.; sygn. akt V SA/Wa 887/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. M na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] r.; nr [...] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 887/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odrzucił skargę A Sp. z o.o. w M (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] w przedmiocie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. WSA wskazał, że zarządzeniem z 24 czerwca 2019 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi 3 lipca 2019 r. Termin do uiszczenia należnej w sprawie opłaty sądowej upłynął 10 lipca 2019 r. W rejestrze opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do sprawy, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 220 § 3 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że strona pomimo wezwania nie uiściła należnej opłaty sądowej od skargi, a w konsekwencji odrzucenie skargi, podczas gdy skarżąca dokonała, na wezwanie sądu (do dnia 10 lipca 2019 r.) kilkunastu wpłat na poczet opłat sądowych w tożsamych sprawach w wysokości wyższej od należnej, tj. w wysokości 500 zł, zamiast prawidłowych 200 zł, a powstała nadpłata, którą dysponował Sąd, powinna zostać zaliczona na poczet wpisu od odrzuconej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej otrzymał wezwanie do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 500 zł pod rygorem jej odrzucenia i w wymaganym terminie kwoty tej nie uiścił. Zaskarżone postanowienie odpowiada w tej sytuacji prawu. Podniesiona w zażaleniu argumentacja pełnomocnika skarżącej nie podważa prawidłowości tego rozstrzygnięcia, bowiem kwestionowanie prawidłowości ustalenia wysokości wpisu w niniejszej czy innej sprawie nie jest możliwe w przedmiotowym postępowaniu, w którym Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu nieusunięcia braku formalnego w terminie wynikającym z prawidłowo doręczonego wezwania. Na marginesie wskazać należy, że na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego przysługiwało stronie zażalenie, jednak z prawa tego skarżąca nie skorzystała. Odnosząc się natomiast do kwestii powstania nadpłaty w innych sprawach należy zauważyć, że każda skarga inicjuje odrębną sprawę i wymaga odrębnej opłaty, bo wymaga dokonania oceny legalności innej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi 3 lipca 2019 r. zatem termin do uzupełnienia braku formalnego upłynął w dniu 10 lipca 2019 r. W związku z niewykonaniem wezwania w tym terminie, czego skarżąca w istocie nie kwestionuje, WSA prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa.