II SA/Bd 1223/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjnej (z częścią socjalną) wraz z budową niezbędnych urządzeń budowlanych w granicach działki nr ew. [...] obręb [...] P. gm. M.. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. K. wniosła o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że brak wstrzymania może spowodować dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki zarówno prawne, jak i faktyczne. Podkreśliła, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji może doprowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę i uzyskania takiego pozwolenia przez inwestora – co zacznie pogorszy sytuację skarżącej (zwiększy oddziaływanie akustyczne i uciążliwość zapachową sąsiadującego przedsiębiorstwa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej jako "CBOSA"), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 609/12, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, 8 października 2015 r. sygn. akt II OZ 966/15, CBOSA). Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na swój przedmiot nie podlega wykonaniu (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 205, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II OZ 1168/09, CBOSA). Ma ona jedynie charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Tym samym nie może ona powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1376/14, CBOSA). Z tego też powodu wniosek skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy jednocześnie podkreślić, że niezależnie od wskazanej powyżej okoliczności wniosek nie mógłby zostać uwzględniony również z tego powodu, iż skarżąca nie wykazała w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (CBOSA) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W ocenie Sądu skarżąca nie przedstawiła argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Zważywszy, że na skarżącej spoczywał obowiązek przedstawienia okoliczności, które wskazywałyby w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynąć może na zaktualizowanie się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., a skarżąca tego nie uczyniła, należało odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ze wskazanych powyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.