II SA/Gl 924/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 18 maja 2022 r. nr DSE2-K0971-D18878-9D/22 w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 maja 2022 r. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił potwierdzenia skarżącej L.P. statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona złożyła wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 1255), dalej zwaną "ustawą o działaczach opozycji antykomunistycznej". Podniósł, że skarżąca przedstawiła decyzję Prezesa IPN-u, w której stwierdzono, że nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz, że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. W związku z tym organ stwierdził, że w przypadku strony nie zachodzą przesłanki negatywne, co do przyznania przedmiotowego statusu. Następnie dodał, że skarżąca wskazała we wniosku, iż była zaangażowana w działalność [...] - polegała ona na tworzeniu i kolportowaniu materiałów opozycyjnych, ponadto była również represjonowana z powodów politycznych - aresztowana "na dwie noce i trzy dni" oraz, że w wyniku podejmowanych aktywności była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu - straciła pracę w biurze i miała problemy by ponownie powrócić na pierwotne miejsce zatrudnienia - przez dwa lata była zmuszona pracować fizycznie w restauracji. Do podania dołączyła oświadczenia dwóch świadków posiadających potwierdzony status osoby represjonowanej z powodów politycznych, z których relacji wynika, że strona miała być zaangażowana w działalność podziemną, jednakże oświadczenia te zostały sporządzone w sposób lakoniczny i ogólnikowy. Żaden ze świadków nie poinformował w oświadczeniu, w jakim konkretnie przedziale czasowym oraz w jakiej strukturze miała działać strona. Świadkowie nie wskazali również, czy aktywności podejmowane przez skarżącą miały charakter regularny czy też może jedynie incydentalny. Organ podniósł, że IPN nadesłał dokumenty potwierdzające, iż skarżąca była w przeszłości inwigilowana z uwagi na podejrzenie prowadzenia nielegalnej działalności. Podkreślił, że część z tych dokumentów - co wynika wprost z ich lektury - została sporządzona według niesprawdzonej jednoźródłowej informacji. Dodał, że również w tym przypadku nie jest w stanie jednoznacznie ocenić, czy strona podejmowała działalność opozycyjną przez minimum 12 miesięcy. Brak również jakichkolwiek informacji o represjach z powodów politycznych. Wskazał, że strona nadesłała kserokopię stron z publikacji pt. "Opozycja w Regionie [...] 1981-1989" i również w tym przypadku nadesłany materiał dowodowy potwierdził fakt inwigilacji strony, jednakże z lektury 270 strony ww. publikacji wynika, że skarżąca została "rychło wyłączona" z dochodzenia w sprawie operacyjnego rozpracowania o kryptonimie "[...]". Dodał, że strona dołączyła do podania również inne dokumenty, które zostały złożone już wcześniej wraz z pierwotnym wnioskiem. Następnie organ podniósł, że potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych następuje na podstawie udokumentowanego wniosku strony, w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 2 lub w art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, których treść przytoczył. W podsumowaniu organ wskazał, że z oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Podkreślił, że działalność określona w art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, to nie jakikolwiek przejaw aktywności stanowiącej o braku akceptacji dla zastanego stanu rzeczy, a ukierunkowana i prowadzona w ramach zorganizowanych struktur lub w ścisłej współpracy z nimi, zakazana działalność na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, trwająca co najmniej 12 miesięcy (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2775/20, z dnia 26 lutego 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1702/20, z dnia 30 października 2018r. sygn. akt IV SA/Wa 1437/18). Organ podniósł, że skarżąca nie przedstawiła dowodów, które w sposób nie budzący wątpliwości potwierdziłyby, że przez minimum 12 miesięcy prowadziła, w ramach zorganizowanych struktur lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność mającą na celu odzyskanie przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowanie politycznych praw człowieka. Ponadto czynności podjęte w postępowaniu wyjaśniającym, nie dostarczyły dowodów potwierdzających okoliczności podnoszone przez skarżącą. Działalności opozycyjnej strony nie potwierdziła również kwerenda archiwalna przeprowadzona w zasobach Instytutu Pamięci Narodowej. Organ wskazał, że zgromadzone dowody potwierdziły jedynie fakt inwigilacji strony przez pracowników służb ówczesnego systemu a z nadesłanych kserokopii stron z publikacji książkowej wprost wynika, że strona została rychło wyłączona z dochodzenia. Oświadczenia świadków również nie potwierdziły zaangażowania strony w działalność opozycyjną - nie zawierały szczegółów oraz nie wskazywały przedziałów czasowych, w których strona prowadziła działalność opozycyjną. Organ podniósł, że z kolei w art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, enumeratywnie wskazano okoliczności, w których organ potwierdza status osoby represjonowanej z powodów politycznych. Katalog ten ma charakter zamknięty, w związku z czym organ nie może potwierdzić statusu osoby represjonowanej z innych przyczyn niż w nim wymienione. Ponadto za osobę represjonowaną może być uznana jedynie taka osoba, która spotkała się z dolegliwościami wymienionymi w art. 3 ww. ustawy i nastąpiło to z powodów politycznych. Żadne inne zdarzenia czy okoliczności nie mogą być uznane za represję w rozumieniu tej ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość. W tym zakresie organ podkreślił, że skarżąca powoływała się w swoim wniosku na szereg represji (represyjne zwolnienie z pracy, pozbawienie możliwości wykonywania swojego zawodu oraz aresztowanie), jednakże w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie udało się odnaleźć dokumentów, które potwierdzałyby podnoszone okoliczności. W konsekwencji organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawierał podstaw do potwierdzenia skarżącej statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Skarżąca nie skorzystała z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze podniosła zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego polegającym na niewłaściwym zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1255) i przez to doszło do odmowy potwierdzenia jej statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zawarła stwierdzenia sprowadzające się do tego, że organ uznał, iż skoro w dokumentach IPN nie ma potwierdzenia, że inwigilacja trwała powyżej 12 miesięcy, to są to dowody niewystarczające. Podkreśliła, że nie uwzględniono, iż działalność podziemna trwała o wiele dłużej niż 12 miesięcy, ale miała charakter bardziej utajniony po doświadczeniach pierwszych przesłuchań i pierwszych rewizji. Przedłożyła pokwitowanie wydane po przeszukaniu jej mieszkania w dniu 2 marca 1982 r. i w dniu 5 sierpnia 1982 r. Podniosła, że organ uznał, iż informacje zawarte w oświadczeniach świadków są lakoniczne i ogólnikowe, ale w toku postępowania organ nie podniósł tego argumentu i nie wezwał skarżącej do uzupełnienia oświadczeń. Skarżąca zarzuciła również, że organ nie uwzględnił tego, iż została z nią rozwiązana umowa o pracę i była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu - pracownika biurowego z ekonomicznym wykształceniem oraz że była zmuszona pracować w restauracji, jako pomoc kuchenna przez okres od 16.06.1983 r. do 01.11.1984r., co potwierdza świadectwo pracy załączone do dokumentów przekazanych organowi. W okresie od wprowadzenia stanu wojennego do podjęcia pracy jako pomoc kuchenna próbowała znaleźć pracę w biurze, jednak gdy ujawniała się wiadomość o jej pracy w [...] Zarząd Regionu w C. , nie przedłużano z nią umowy o pracę. Podniosła, że organ zignorował te informacje, choć są to fakty, jakie miały miejsce i dokumenty w tej sprawie są dostępne organowi, jako załączniki do wniosku skarżącej. Ponadto skarżąca zarzuciła, że stwierdzenie przez organ, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej jest niezgodne ze zgromadzonymi dowodami i zaistniałymi faktami, tj. skarżąca: - prowadziła działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności (art. 2 ust. 1 ustawy); - przebywała w miejscu odosobnienia przez okres dłuższy niż 48 godzin (art. 3 pkt 1 ppkt a ustawy); - była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa (art. 3 pkt 3 ppkt b ustawy); - była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu (art. 3 pkt 3 ppkt c ustawy); - została z nią rozwiązana umowa o pracę (art. 3 pkt 3 ppkt c ustawy). W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a.) - na wniosek organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 1255, dalej zwana ustawą o działaczach opozycji antykomunistycznej). Według art. 5 ust. 1 tej ustawy, status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej: Prezes IPN), iż osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4 tej ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, do wniosku o wydanie decyzji o potwierdzeniu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, dołącza się dowody potwierdzające spełnienie warunków określonych w art. 2 lub w art. 3 cytowanej ustawy oraz decyzję administracyjną Prezesa IPN w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4 ustawy albo dokument potwierdzający nadanie Krzyża Wolności i Solidarności. Z akt sprawy wynika, że skarżąca przedłożyła decyzję Prezesa IPN z dnia 19 stycznia 2022 r. stwierdzającą, iż nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz że w archiwum IPN nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Treść decyzji Prezesa IPN potwierdza zatem, że w przypadku skarżącej nie wystąpiły przesłanki negatywne wyłączające potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Natomiast potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych następuje na podstawie udokumentowanego wniosku strony, w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 2 lub w art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Wobec tego podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 2 wymienionej ustawy, działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od 1 stycznia 1956 r. do 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przy czym do okresu wymienionych 12 miesięcy, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od 31 sierpnia 1980 r. do 12 grudnia 1981 r. Natomiast osobą represjonowaną z powodów politycznych - według art. 3 cytowanej ustawy - jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: - 1) przebywała w: - a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; - b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; - 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; - 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: - a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, zwanych dalej "organami bezpieczeństwa państwa", poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, - b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, - c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, - d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, - e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, - f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; - 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. We wniosku o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, skarżąca wskazała, że prowadziła działalność polegającą na tworzeniu i kolportowaniu materiałów opozycyjnych. Podniosła, że była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa i zatrzymana "na dwie noce i trzy dni" oraz, że była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu – rozwiązano z nią umowę o pracę - straciła pracę w biurze i przez dwa lata była zmuszona pracować fizycznie w restauracji. W konsekwencji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, że brak było podstaw do potwierdzenia skarżącej statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Prawidłowa była przy tym, dokonana przez organ analiza zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym dołączonych do wniosku strony oświadczeń dwóch świadków posiadających potwierdzony status osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zasadnie organ podkreślił, że z relacji tych świadków wynika, iż strona miała być zaangażowana w działalność podziemną, jednakże żaden ze świadków nie poinformował w oświadczeniu, w jakim konkretnie przedziale czasowym oraz w jakiej strukturze miała działać strona. Świadkowie nie wskazali również, czy aktywności podejmowane przez skarżącą miały charakter regularny, czy też może jedynie incydentalny. Ponadto z akt sprawy wynika, że organ na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej zwrócił się do IPN o przekazanie informacji oraz dokumentów archiwalnych dotyczących skarżącej. Z ich treści wynika, że prawidłowo organ stwierdził, iż nadesłane przez IPN dokumenty potwierdzają, że skarżąca była w przeszłości inwigilowana z uwagi na podejrzenie prowadzenia nielegalnej działalności. Jednakże również na ich podstawie organ nie jest w stanie jednoznacznie ocenić, czy strona podejmowała działalność opozycyjną przez minimum 12 miesięcy oraz brak jest w nich jakichkolwiek informacji o represjach z powodów politycznych. Trafnie także organ ocenił nadesłaną przez skarżącą część publikacji pt. "Opozycja w Regionie [...] 1981-1989", stwierdzając, że i w tym przypadku nadesłany materiał dowodowy potwierdził fakt inwigilacji strony, jednakże – jak wynika z uzasadnienia decyzji – nie stanowił on potwierdzenia wyżej wymienionych okoliczności, będących podstawą wydania decyzji uwzględniającej wniosek strony. W oparciu o prawidłową ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, zasadnie organ przyjął więc, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 i 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej i w konsekwencji tego odmówił potwierdzenia skarżącej statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty zawarte w skardze, według których zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego polegającym na niewłaściwym zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Ponadto postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone przez organ, który uwzględnił nie tylko zgłoszone przez skarżącą dowody, o czym była mowa wyżej. Podkreślenia przy tym wymagało, że zgodnie z ustawą o działaczach opozycji antykomunistycznej organ potwierdza status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych na podstawie udokumentowanego wniosku strony, a zatem – co do zasady - inicjatywa dowodowa w zakresie wykazania wymienionych wyżej okoliczności - zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy, należy do wnioskodawcy. Jak podniósł w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny - zebranie pełnego materiału dowodowego jest niewątpliwie obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego w tym znaczeniu, że organ nie jest zobowiązany do poszukiwania, niejako w zastępstwie strony, dowodów mających potwierdzić korzystne dla tej strony okoliczności (por. wyrok NSA z 29 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1452/20). Dodać należało, że z akt postępowania wynika, iż - wbrew zarzutom skargi - organ poinformował stronę o przesłankach nabycia statusu działacza opozycji antykomunistycznej i osoby represjonowanej z powodów politycznych oraz o możliwości nadesłania stosownych dowodów dotyczących spełnienia ustawowych przesłanek, a nawet zawarł w piśmie z dnia 13 kwietnia 2022r. informację, zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a., że w toku postępowania wyjaśniającego, nie zostały spełnione lub wykazane, zależne od strony przesłanki prawa materialnego, których spełnienie jest niezbędne do wydania decyzji pozytywnej. Przesłanki te zostały wymienione w tym piśmie. Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, spełniającego warunki określone m.in. w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W tych okolicznościach, brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wydanej na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w jej uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.). W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.