II FZ 288/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 631/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 19 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE II FZ 288/18 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 października 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, syg. akt: I SA/Kr 631/17, odrzucił skargę T. R. (skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 19 maja 2017 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na ten podatek od wypłat dokonanych od stycznia do maja 2012 r., odsetek i kosztów postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 3 lipca 2017 r., w wykonaniu zarządzenia przewodniczącego z dnia 28 czerwca 2017 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie wróciła do Sądu z adnotacją o niepodjęciu jej w terminie i dwukrotnym awizowaniu w dniach: 7 lipca 2017 r. i 17 lipca 2017 r. Sąd pierwszej instancji ocenił, że skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi w wyznaczonym terminie. Powołał się na okoliczność, że w aktach sprawy znajduje się dokument wystawiony przez pracownika Sądu potwierdzający fakt, że należna opłata od skargi nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do dnia 31 sierpnia 2017 r. W tej sytuacji Sąd zastosował art. 220 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), stosownie do którego, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z § 3 powyższego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Sąd uznał, że skarżący w zakreślonym terminie, tj. do dnia 21 lipca 2017 r. nie uiścił należnego i wskazał na okoliczność niepodjęcia przez niego pisma pomimo dwukrotnego awizowania, co oznacza doręczenie wezwania zgodnie z art. 73 § 1-4 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Skarżący pismem z dnia 23 października 2017 r., wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym przedstawił zarzuty przeciw zaskarżonej decyzji. Wniósł również o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2019 r., Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. I SA/Kr 631/17, zmienił postanowienie referendarza sądowego i zwolnił skarżącego od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa. Sąd prawidłowo zauważył, że w myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a także, że zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie też w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że skarżący, mimo wezwania, nie uiścił wymaganego wpisu od skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie. Z akt sprawy wynika bowiem, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało wysłane na prawidłowy, wynikający z akt sprawy, adres skarżącego. Stosownie natomiast do art. 73 § 1 p.p.s.a., wobec braku możliwości doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., w tym wobec braku możliwości doręczenia pisma osobiście skarżącemu, pismo zostało złożone na okres 14 dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r., - Prawo pocztowe, o czym świadczy dokument zawrotnego poświadczenia odbioru pisma dołączony do koperty zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, zwróconej do akt sprawy (k. 25). Z dokumentu tego wynika, że w dniu 7 lipca 2017 r., wobec braku możliwości doręczenia wezwania skarżącemu osobiście (nie zastano go w domu), przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, pozostawiono w Placówce Pocztowej K. [...], o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Adnotację w tym przedmiocie potwierdzono stosownym podpisem na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Powtórnej awizacji dokonano w dniu 17 lipca 2017 r., o czym świadczy adnotacja na stronie tytułowej koperty zawierającej wezwanie. Wobec niepodjęcia przesyłki z placówki pocztowej w wymaganym terminie dokonano jej zwrotu nadawcy. Stosownie zaś do regulacji z art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie wezwania uważa się za dokonane, z upływem 21 lipca 2017 r. Od tej daty rozpoczął bieg termin 7 dni na dokonanie wpisu od skargi, który upłynął bezskutecznie w dniu 28 lipca 2017 r. Skarżący w zażaleniu powyższych okoliczności nie kwestionował ani nie podnosił, że wpis od skargi uiścił. Nie wskazał też żadnych innych okoliczności na podważenie zgodności z prawem kwestionowanego postanowienia. Wobec tego należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.