II FSK 705/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku B. J., M. S., Z. P. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt II FSK 705/06 w sprawie ze skargi J. B., D. i P. C., B. J., M. S., Z. P. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 12 lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzupełnienia decyzji postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 705/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. J., M. S., Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 października 2005 r. sygn. akt I SA/Gd 2106/02 oraz zasądził od B. J., M. S., Z. P. po 180 (sto osiemdziesiąt) złotych (łącznie 540 złotych) rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi J. B., D. i P. C., B. J., M. S., Z. P. na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 12 lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uzupełnienia decyzji. W piśmie z dnia 28 września 2007 r. pełnomocnik skarżących wniósł o sprostowanie powyższego wyroku w zakresie kosztów i wpisanie w punkcie 2 sentencji orzeczenia w miejscu kwoty 180 zł. kwoty 40 zł, ewentualnie 45 zł, a w miejsce kwoty 540 zł kwoty 120 zł, ewentualnie 135 zł oraz o wydanie kserokopii protokołu rozprawy. Stwierdził, że jeśli zsumować żądane przez trzech skarżących w sprawie ulgi w kwocie po 482,10 zł, przedmiotem sprawy i wartością przedmiotu zaskarżenia skargą wniesioną w sprawie przez tych trzech skarżących jest kwota 1.446,30 zł, przy czym zgodnie z art. 202 § 1 i art. 204 pkt 1 w związku z art. 207 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skoro po stronie skarżącej występowało trzech uprawnionych, są oni obowiązani zwrócić poniesione przez Organ administracji niezbędne koszty postępowania kasacyjnego odpowiednio do udziału każdego z nich w sprawie, obejmującej według art. 205 § 2 i 3 wymienionej tej ustawy wynagrodzenie pełnomocnika, nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, określających też zasady ustalania przysługujących stronie z takiego tytułu należności. Tymi przepisami określającymi stawki opłat są § 2 ust. 2 § 6 pkt 2 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, przewidujące opłatę za prowadzenie sprawy o wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1.500 zł w stawce 180 zł, a jeśli chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji odpowiednio 50% owej stawki minimalnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo 50% tej stawki za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a jeżeli sprawę prowadzi w II instancji inny radca prawny 75% tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. Zgodnie z przytoczonymi przepisami skarżący obowiązani są więc zwrócić Organowi administracji odpowiednio do równego udziału skarżących w sprawie łącznie kwotę 120 zł w częściach równych po 40 zł, a jeśliby na rozprawie Organ administracji był reprezentowany przez innego radcę prawnego niż w dotychczasowym postępowaniu po 45 zł, tj. łącznie 135 zł jako 75% stawki minimalnej w kwocie 180 zł. Doszło zatem w orzeczeniu o kosztach w pkt 2 wyroku do oczywistej omyłki rachunkowej lub innej oczywistej omyłki w ustaleniu tych kosztów i z tych przyczyn wniosek o sprostowanie wyroku jest uzasadniony i konieczny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesionego przez organ. Stosownie natomiast do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Kwestia sprostowania orzeczeń Sądu została uregulowana w art. 156 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rozrachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Przepis ten jest dosłownym odpowiednikiem art. 350 Kodeksu postępowania cywilnego, dlatego poglądy wyrażane w orzecznictwie odnoszące się do postępowania cywilnego są odpowiednio aktualne także w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 1982 r. /I PZ 7/82 - OSNCP 1982 nr 10 poz. 155/ wyraził pogląd, iż sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione zarówno w komparycji, jak i w merytorycznej części orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu, gdyż sprostowanie nie może zmieniać treści rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony żąda sprostowania wyroku co do kosztów, zapominając jednak, że występowało w niej współuczestnictwo formalne. Oznacza to, że jeżeli przedmiotem sprawy są roszczenia lub zobowiązania jednego rodzaju i oparte na jednakowej podstawie faktycznej i prawnej, każdy współuczestnik uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego roszczenia lub zobowiązania i od każdego z nich zasądza się zwrot kosztów postępowania. W dodatku przedmiotem było umorzenie postępowania w sprawie uzupełnienia decyzji, a nie należność pieniężna jak twierdzi się we wniosku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.