II OSK 1664/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 789/08 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 789/08, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z [...] 2007 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. C. kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z [...] 2008 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania Z. C. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z [...] 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową – utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Powyższe decyzje zostały wydane, w związku z wszczętym z urzędu, przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., postępowaniem administracyjnym w sprawie cofnięcia Z. C. pozwolenia na broń palną bojową z uwagi na informacje, iż Z. C. posiadał broń będąc w stanie nietrzeźwości, co miało miejsce w [...] 2007 r., w Hotelu "[...]" w P. Uzasadniając decyzję z [...] 2008 r., Komendant Główny Policji podniósł, że wbrew twierdzeniom odwołania, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że skarżący był w Hotelu "[...]", miał przy sobie broń i był nietrzeźwy. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez Sąd wyroku uznającego skarżącego winnym noszenia broni w stanie nietrzeźwości (wyrok Sądu Rejonowego w Poznaniu Wydział V Grodzki z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt V W 1098/07, uznającym Z. C. winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji). Wniosek o umorzenie postępowania nie może zostać uwzględniony, gdyż przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń z uwagi na dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Brak jest zatem podstaw do umorzenia postępowania w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Ponadto, postępowanie w niniejszej sprawie toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wskazał m.in. na naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie wniosków odwołującego się mających dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż zgodnie z art. 11 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, wiążą sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z [...] 2007 r. wydane zostały z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ I instancji wydał w niniejszej sprawie decyzję cofającą skarżącemu Z. C. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej opierając się w zasadzie tylko na jednym dowodzie - prawomocnym wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w Poznaniu. Komendant Główny Policji utrzymując tę decyzję w mocy stwierdził, że wyroki skazujące są wiążące dla organów Policji, które nie mogą dokonywać oceny ich zasadności. Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 11 p.p.s.a., stanowiący o związaniu ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa, nie może być interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku uznającego daną osobę winną popełnienia wykroczenia, nie wiążą sądów administracyjnych, a więc nie wiążą także organów w postępowaniu administracyjnym. Wyrok uznający Z. C. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji może więc być w prowadzonym postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń tylko jednym z elementów zgromadzonego materiału dowodowego, podlegającym ocenie organu zgodnie z art. 80 k.p.a. Sąd wskazał, że organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę (po uchyleniu jego decyzji przez organ odwoławczy decyzją z [...] 2007 r.) przeprowadził jedynie dowód z akt postępowania w sprawie o wykroczenie prowadzonego przez Sąd Rejonowy w Poznaniu. Nie uzupełnił natomiast postępowania dowodowego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] 2007 r. oraz nie poczynił żadnych własnych ustaleń na okoliczność zdarzenia. Dodatkowych dowodów nie przeprowadził także organ odwoławczy uznając, iż zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez Sąd wyroku uznającego Z. C. winnym popełnienia wykroczenia noszenia broni w stanie nietrzeźwości. Zdaniem Sądu, niewyjaśnienie przez organy obu instancji okoliczności faktycznych dotyczących zdarzenia w [...] 2007 r. z udziałem skarżącego, które miało miejsce w Hotelu "[...]" w P., uniemożliwia ocenę, czy zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji reprezentowany przez radcę prawnego J. S. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucono mu: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy, nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn, a w szczególności okoliczności jego popełnienia, wskazuje na zaistnienie takiej obawy; 2) naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i art. 77 § ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu że organy Policji wydały zaskarżone decyzje bez należytego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie stosownych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący stwierdził, że Sąd błędnie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie m.in. przepisu 7 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Komendant Główny Policji zbadał bowiem wszystkie okoliczności faktyczne i przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. C. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną uznał, iż zarzuty jej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy a polegające na przyjęciu, że organy Policji wydały decyzje bez należytego zbadania sprawy. Należy podkreślić, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, iż może i powinien ocenić całe postępowanie administracyjne pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego jak i procesowego oraz może uchylić zaskarżoną decyzję po stwierdzeniu naruszeń prawa nawet niepodniesionych w skardze. Na tej zasadzie, wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadził bardzo wnikliwą kontrolę postępowania i ustaleń organów Policji, które stanowiły podstawę wykonania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną Z. C. Sąd ten zwrócił uwagę na wymogi każdego postępowania administracyjnego, które winny być dopełnione przed wydaniem orzeczenia co do istoty, a dotyczące zebrania wyczerpującego wszelkich dowodów i ich oceny (art. 7 i 77 k.p.a.). Decyzja zaś powinna w myśl art. 107 § 3 zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazywać winna fakty uznane za udowodnione ze wskazaniem dowodów, na których organ się oparł i przyczyn, z jakich innym dowodom odmówił wiarygodności. Przy tych wymaganiach procesowych Sąd pierwszej instancji ustalił, że w sprawie przedmiotowej organy Policji obu instancji orzekły o cofnięciu Z. C. decyzji o pozwoleniu na broń, opierając się tylko na jednym dowodzie, tj. prawomocnym wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w Poznaniu V Wydział Grodzki z dnia 27 czerwca 2007 r., uznającym skarżącego C. winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Sąd zasadnie podkreślił, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny związany jest ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Czyn, za który został skazany Z. C. stanowił wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż zgodnie z art. 7 § 1 k.k. wykroczenia nie są przestępstwami. z tej przyczyny organy Policji nie mogły uznać, iż Z. C. na podstawie wskazanego wyroku, dopuścił się czynu z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. że nosił broń w stanie nietrzeźwości. Organy miały obowiązek dokonać oceny własnych ustaleń i dowodów w aspekcie wskazanych przepisów ustawy. Jest rzeczą znamienną, iż organ odwoławczy Komendant Główny Policji uchylił pierwotną decyzję Komendanta Wojewódzkiego w P. z powodu niedostatecznego wyjaśnienia sprawy z zaleceniem uzupełnienia materiału dowodowego o protokoły przesłuchań funkcjonariuszy podejmujących interwencję na miejscu zdarzenia. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji oceniając materiał dowodowy, w ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji ograniczył się tylko do przeprowadzenia dowodu z wyroku nakazowego dotyczącego skazania za wykroczenie, który to wyrok nie ma charakteru wiążącego dla organów administracji. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń zapadła w sprawie niniejszej bez żadnych własnych ustaleń organu na okoliczność zdarzenia z [...] 2007 r. w Hotelu "[...]" w P. Ten stan zaakceptował również organ odwoławczy wbrew swemu pierwotnemu stanowisku. Z tych względów Sąd pierwszej instancji mógł zasadnie podnieść, iż brak ustaleń i oceny organów Policji wyklucza Sądowi możliwość oceny czy wydana decyzja zaskarżona jak i decyzja pierwszej instancji są zgodne z prawem. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać zasadności zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez brak zastosowania tych przepisów. Niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej powoduje jej oddalenie. Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.