II SA/Wr 808/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. i W. K. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie alej [...] i [...] oraz ulic [...] i [...] we [...] postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE Pismem z [...].10.2018 r. B. G. i W. K. wnieśli do tutejszego Sądu skargę na uchwałę Rady Miejskiej [...] z [...].05.2013 r., nr [...] sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie alej [...] i [...] oraz ulic [...] i [...] we [...]. Wnosząc skargę skarżący wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. uiścili wpis. Pismami z [...].11.2018 r. Sąd wezwał skarżących do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wezwania Rady Miejskiej [...] – przed wniesieniem skargi – do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczyli, że nie występowali z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi, ponieważ nowelizacją ustawy o samorządzie gminnym i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, która weszła w życie w dniu 1.06.2017 r. wymóg taki został uchylony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zważywszy na okoliczność, że skarga dotyczy uchwały organu z dnia [...].05.2013 r., a więc podjętej przed 1.06.2017 r. tj. dniem wejścia w życie ustawy z 7.04.2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), zastosowanie w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej – ma przepis art. 101 ust. 1 ustawy z 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 466 ze zm., dalej: u.s.g.) w brzmieniu sprzed wskazanej nowelizacji. Przepis art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej określa bowiem, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed nowelizacji każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z przytoczonych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że warunkiem dopuszczalności zaskarżenia uchwały organu gminy (miasta) wydanej przed dniem 1.06.2017 r. jest uprzednie bezskuteczne wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniu wyrażonemu w piśmie z [...].11.2018 r. obowiązkiem skarżących przed wniesieniem skargi na ww. uchwałę było wezwanie w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Rady Miejskiej [...] do usunięcia naruszenia prawa. Powyższemu wymogowi skarżący nie sprostali. W związku z powyższym skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. (pkt I. postanowienia). Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, należy wskazać, że stosownie do treści art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 30.01.2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z 5.03.2013 r., sygn. akt I OZ 152/13). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został wniesiony w sprawie, w której nie wyczerpano środka zaskarżenia warunkującego dopuszczalność skargi. Zaistniała sytuacja stanowi zatem o oczywistej bezzasadności skargi, co obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie II sentencji.