Ppolska.starec← UrzadnikУвійти

II FW 5/08

Адміністративні суди2008-11-26
Номер справи
II FW 5/08
Суд
Naczelny Sąd Administracyjny
Дата рішення
2008-11-26
Тип
Postanowienie NSA

Судді

Aleksandra Wrzesińska- Nowacka

Резолютивна частина

Odrzucono wniosek

Текст рішення

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA (del) Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej Wydziale II wniosku Krajowego Związku Spółek Wodnych w W. z siedzibą w P. w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego z Ministrem Finansów dotyczącego realizacji tytułów wykonawczych składanych przez spółki wodne postanawia: odrzucić wniosek. UZASADNIENIE Krajowy Związek Spółek Wodnych w W. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu prawnego pomiędzy Przewodniczącym tego Związku a Zastępcą Dyrektora Departamentu Administracji Podatkowej Ministerstwa Finansów w zakresie przyjmowania i realizacji przez urzędy skarbowe tytułów wykonawczych składanych przez spółki wodne. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).W uzasadnieniu wniosku i w piśmie z dnia 5 listopada 2008 r. strona podniosła, iż na podstawie pisma Ministerstwa Finansów urzędy skarbowe odmawiają przyjmowania i realizacji tytułów wykonawczych wystawianych przez spółkę z uwagi na to, iż nie wskazują one decyzji , postanowienia lub innego orzeczenia , z których wynikałby egzekwowany obowiązek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej . Ze sporem , wskazanym w powołanych wyżej przepisach mamy do czynienia wówczas, gdy między co najmniej dwoma wskazanymi wyżej organami zachodzi rozbieżność co do zakresu ich działania i upoważnienia do rozpatrzenia i załatwienia konkretnej sprawy indywidualnej ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006, sygn. akt I OW 6/06, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 266447). Z treści rozpoznawanego wniosku wynika, iż opisany w nim spór nie dotyczy konkretnej, indywidualnej sprawy, jaka winna być rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym, ale wielu spraw , w których spółki wodne występują jako wierzyciele należności z tytułu składek członkowskich. Ponadto Wnioskodawca jest organizacją spółek wodnych- ich związkiem (podmiotem, o którym mowa w art. 164 ust. 1 ,8 i 9 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm. ), nie jest więc organem samorządu terytorialnego ani administracji rządowej, który uznaje się za właściwy lub niewłaściwy do załatwienia danej sprawy. Występuje on w imieniu wchodzących w jego skład spółek o wyjaśnienie kwestii prawnej, związanej z dopuszczalnością prowadzenia egzekucji administracyjnej składek członkowskich (na rzecz spółek) w sytuacji, gdy nie wydano żadnego orzeczenia, stwierdzającego obowiązek ich zapłaty . Spór, o jakim mowa we wniosku nie dotyczy zatem też kwestii uznania się jednocześnie przez dwa organy za właściwe lub niewłaściwe do rozstrzygania danej sprawy, Ministerstwo Finansów nie jest też organem, który uznał się za niewłaściwy do rozpoznania tego typu spraw, nie jest nawet organem egzekucyjnym w rozumieniu art. 19 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2005 r., Nr 229, poz.1954 ze zm.). Nie jest to zatem spór, o jakim mowa w art. 4 p.p.s.a., ale spór o interpretację przepisów prawa administracyjnego ( ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. nie upoważniają Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpatrywania tego typu sporów. Z tych względów wniosek jako niedopuszczalny należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 w zw. z art. 63 p.p.s.a.