I SA/Go 323/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Fundacja [...], reprezentowana przez radcę prawnego M.S.-T., wniosła drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu, z uwagi na brak możliwości wykonywania czynności zawodowych, spowodowanych stanem zdrowia pełnomocnika procesowego. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 września 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwana dalej: "p.p.s.a.") przez przedłożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. oraz dokumentu (oryginału ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionej kopii) określającej umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej (np. odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego), zgodnie z art. 29 p.p.s.a. Jednocześnie poinformowano pełnomocnika skarżącej, że do przesłanego organowi za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 10 sierpnia 2020 r. pisma zatytułowanego "SKARGA pismo procesowe pełnomocnika w przedmiocie skargi na decyzję nr [...] z dn. [...] lipca 2020 roku" nie dołączono żadnych załączników. Nadto zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 września 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej dnia 26 września 2020 r. Dnia 2 października 2020 r. (wpływ pisma do Sądu) pełnomocnik skarżącej zawiadomił, iż z dniem [...] września 2020 r. zostało wypowiedziane pełnomocnictwo udzielone przez radcę prawnego W.L.. Jednocześnie zawiadomiono, że pełnomocnik procesowy w przedmiotowej sprawie został zwolniony przez stronę skarżącą z obowiązku wynikającego z treści art. 94 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. W związku z powyższym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 7 października 2020 r. wezwania pełnomocnika strony skarżącej – M.S.-T. do udzielenia informacji, czy nadal jest pełnomocnikiem strony skarżącej, pod rygorem przyjęcia, że ww. pełnomocnik nadal jest umocowany do reprezentowania strony skarżącej. W przypadku wypowiedzenia pełnomocnictwa przez ww. pełnomocnika, zwrócono się o nadesłanie stosownego oświadczenia. Jednocześnie poinformowano pełnomocnika, że z treści skargi wynika, że to M.S.-T. jest pełnomocnikiem skarżącej Fundacji [...]. W odpowiedzi, pismem z [...] października 2020 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że wypowiedział udzielone jej pełnomocnictwo do reprezentowania przed tut. Organem na rzecz Fundacji [...]. Oświadczenie doręczone tut. Sądowi 17 września 2020 r., w przedmiocie wypowiedzenia umocowania prawnego przez spółkę prawa handlowego Kancelarii [...] Sp. z o. o. na rzecz mocodawcy, zostało przedłożone w oparciu o dyspozycje przypisanych M.S.-T. praw korporacyjnych, pełniąc funkcję Prezesa Zarządu oraz w imieniu oddelegowanych pełnomocników profesjonalnych współpracujących z Kancelarią w trybie partnerstwa zewnętrznego, na podstawie przepisów wewnętrznych umów gospodarczych pomiędzy Spółką a podmiotami trzecimi. Z uwagi na treść powyższego pisma, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 20 października 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do przedłożenia, w terminie 7 dni, kopii oświadczenia o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, które zostało doręczone mocodawcy Fundacji [...] wraz z dowodem jego doręczenia. W odpowiedzi pełnomocnik oświadczył, że w dniu [...] września 2020 r. pełnomocnik Fundacji [...] oraz Pani E.M., w osobie Pana J.W. w oparciu o udzielone mu umocowanie, jak również w oparciu o nieformalne, a sprawcze kierowanie pracami ww. Fundacji, dokonał w dniu 17 września 2020 r. o godz. 19:56 połączenia telefonicznego poprzez komunikator "[...]" z Zarządem Kancelarii [...], wyrażając oświadczenie woli, w przedmiocie wypowiedzenie udzielonego umocowania przez Fundację [...], natychmiastowego zaprzestania reprezentowania ww. podmiotu prawnego przez pełnomocnika oraz zwolnieniu jego osoby z obowiązku zakreślonego w treści art. 94 § 2 k.p.c. Jednocześnie przedłożono wydruk z bilingu połączeń. Ponadto poinformowano, że w piśmie formalnym z [...] października 2020 r. zredagowanym przez Panią Prezes Zarządu Fundacji w osobie M.W.-. pełnoprawny organ reprezentujący Fundację [...], potwierdziła stanowisko wyrażone przez Pana J.W. w dniu [...] września 2020 r. o godz. 19:56 w trakcie połaczenia telefonicznego poprzez komunikator [...] z Zarządem Kancelarii [...] dotyczącym odwołania pełnomocnictwa. Pełnomocnik występujący z ramienia ww. Kancelarii w piśmie z [...] października 2020 r. przesłał na rzecz mandanta potwierdzenie przyjęcia oświadczenia woli oraz jego uznanie przez pełnomocnika. Jednocześnie dołączono potwierdzenie nadania wraz z kopią pisma. Następnie zgodnie z zarządzeniem z 25 listopada 2020 r. zwrócono się do Krajowej Izby Radców Prawnych o informację, czy M.S.-T. jest radcą prawnym. Z otrzymanej odpowiedzi z Krajowej Izby Radców Prawnych wynika, że ww. pełnomocnik strony skarżącej nie była i nie jest wpisana na żadną z dziewiętnastu okręgowych list radców prawnych. Nadto pomimo wezwania, wpis sądowy od skargi nie został uiszczony, co potwierdza informacja uzyskana z Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego sądu (k. 40 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Po myśli § 2 tego przepisu jednym z takich pism jest skarga. Z kolei zgodnie z regulacją art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wskazuje § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Ponadto zgodnie z regulacją art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast przepis art. 46 § 3 p.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Wykazanie umocowania do działania przed sądem administracyjnym poprzez złożenie pełnomocnictwa jest konieczne dla przyjęcia prawidłowej reprezentacji strony skarżącej przez pełnomocnika przed sądem i jego uprawnienia do podejmowania czynności w imieniu strony skarżącej. W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona przez pełnomocnika, w związku z czym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 17 września 2020 wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez przedłożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, stosownie do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. oraz dokumentu (oryginału ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionej kopii) określającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej (np. odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego), zgodnie z art. 29 p.p.s.a., a także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej 26 września 2020 r. Tym samym siedmiodniowy termin do wykonania nałożonych na stronę obowiązków upłynął z dniem 5 października 2020 r. Pełnomocnictwo w sprawie nie zostało przedłożone, natomiast pismem z [...] października 2020 r. pełnomocnik skarżącej poinformował tut. Sąd o wypowiedzeniu pełnomocnictwa udzielnego jej przez Fundację [...]. Stosownie do art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Oznacza to, że od chwili powzięcia przez sąd wiadomości o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę, sąd ma obowiązek traktowania strony, jako działającej bez pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 997/11; powoływane orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, powzięcie przez pełnomocnika wiadomości o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek tylko w ramach wewnętrznej relacji między pełnomocnikiem a mocodawcą, a dla dalszego toku postępowania istotnym jest fakt zawiadomienie sądu o wypowiedzeniu umocowania do reprezentowania strony. Od tego momentu strona postępowania staje się bezpośrednio adresatem korespondencji z sądem (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 633/08). Na marginesie zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie nie ma znaczenia fakt wypowiedzenia pełnomocnictw udzielonych przez skarżącą na rzecz radcy prawnego W.L. oraz J.W.. Z wniesionej skargi wynika bowiem, że M.S.-T. jest jedynym pełnomocnikiem procesowym w sprawie. Nadto pomimo wezwania pełnomocnik skarżącej nie przedłożył wymaganego pełnomocnictwa procesowego, z którego wynikałoby umocowanie któregokolwiek z pełnomocników do reprezentowania strony skarżącej. Sąd podziela pogląd, że w opisywanej sytuacji skargę należy odrzucić, bez dodatkowego wzywania strony do uzupełnienia braku formalnego, którego nie uzupełnił pełnomocnik. Sąd podziela bowiem stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt I OZ 156/19, że wynikająca z art. 34 p.p.s.a. zasada wolnego wyboru sposobu działania przed sądem administracyjnym polega na tym, że strony same decydują o tym, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym będą występowały osobiście czy przez pełnomocnika. Skoro więc strona skarżąca powierzyła prowadzenie sprawy pełnomocnikowi, w zaufaniu do jego wiedzy i kompetencji, to ten, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., obowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Ewentualne braki w tym zakresie pełnomocnik powinien natomiast uzupełnić samodzielnie jako konsekwencje swojego działania i brak jest podstaw, aby wymagać w tym zakresie aktywności od podmiotu, w imieniu którego skargę złożono. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że od pełnomocnika można oczekiwać znajomości ciążących na nim obowiązków zawodowych. Istotą jego pracy jest rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, między innymi poprzez wypełnianie w terminie wszystkich wymogów proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Strona ponosi zaś wszelkie skutki działań pełnomocnika, także negatywne skutki uchybień lub czynności wadliwie dokonanych (por. postanowienie NSA z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt II OZ 932/19). Sąd również zaznacza, że z informacji udzielonej przez Krajową Izbę Radców Prawnych wynika, że M.S.-T. nie była i nie jest wpisana na żadną listę radców prawnych, a zatem nie może skutecznie reprezentować strony skarżącej przez tut. Sądem jako radca prawny, a nie przedłożyła jednocześnie dokumentu pełnomocnictwa wykazującego, że pełnomocnictwa udzielono jej jako pracownikowi skarżącej fundacji (art. 35 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Z dostępnej publicznie (http://ekrs.gov.pl) informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej KRS wynika jednocześnie, że M.S. – T. nie jest i nie wchodziła w skład organów uprawnionych do reprezentowania fundacji. Z uwagi na to, że wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego wpłynęło do tut. Sądu 13 października 2020 r., tj. po upływie terminu do uzupełnieniu braków formalnych skargi i uiszczeniu wpisu sądowego, a ww. braki nie zostały uzupełnione, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.