II OSK 3206/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 174/18 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu podłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 174/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. B. (dalej jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2017 r. o nr [...] w przedmiocie nakazu podłączenia nieruchomości położonej w B. ul. W. [...] do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako P.p.s.a.) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi (kasacyjnej) przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdaniem skarżącego brak wstrzymania wykonalności spowoduje, iż niniejsza skarga kasacyjna okaże się zbędna albowiem skarżący będzie musiał wykonać nakaz Prezydenta B., co jednocześnie zniweczy możliwość rozpoczęcia budowy własnej przydomowej oczyszczalni ścieków. Z tego względu wniosek o wstrzymanie wykonalności należy uznać za niezbędny dla zabezpieczenia prawidłowego toku procesu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz. 77). W związku z tym NSA posiada kompetencję do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na etapie po wniesieniu skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z powyższego wynika, że skarżący uzasadniając konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinien wskazać na możliwość wystąpienia w stosunku do jego osoby okoliczności kwalifikowanych jako znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki w związku z doprowadzeniem do wykonania zaskarżonej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkiem od reguły wykonywania decyzji ostatecznych. Istotą jej jest to by adresat tej decyzji skorzystał z tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla niego wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie ona zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności. Udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności. W niniejszej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nakazującej podłączenie jego nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej albowiem brak jej wstrzymania zniweczy możliwość rozpoczęcia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Z akt sprawy wynika, że powodem braku podłączenia do miejskiej sieci kanalizacyjnej była sytuacja ekonomiczna skarżącego. Twierdził on, że nie stać go na wykonanie takiego podłączenia a ponadto rachunek ekonomiczny takiego przedsięwzięcia jest niekorzystny. Bardziej opłaca mu się korzystać z istniejącego szamba i płacić za odbieranie tam zgromadzonych nieczystości specjalistycznej firmie świadczącej takie usługi niż ponosić niewspółmiernie wygórowane koszty podłączenia jego nieruchomości do miejskiej sieci kanalizacyjnej za pomocą przyłącza. Znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków skarżący upatruje w tym, że wykonanie decyzji zniweczy możliwość rozpoczęcia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Nieracjonalne i ekonomicznie niezasadne jest istnienie dla tej samej nieruchomości przyłącza do miejskiej sieci kanalizacyjnej oraz przydomowej oczyszczalni ścieków. Logicznym jest wniosek, że ponoszenie kosztów na dwie instalacje, które mają służyć temu samemu celowi jakim jest zapewnienie utrzymania porządku i czystości na nieruchomości w zakresie gospodarki ściekami bytowymi jest niezasadne z ekonomicznego punktu widzenia i może prowadzić do znacznej szkody poprzez wielokrotne wydatkowanie środków finansowych na ten sam cel. Abstrahując zatem od wysokości takich wydatków, sama możliwość ich kilkukrotnego poniesienia uzasadnia przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, kiedy skarżący podejmie działania zmierzające do powstania przydomowej oczyszczalni ścieków a wykonana zostanie decyzja nakazująca mu wykonanie przyłącza. Należy jednak zauważyć, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym, że podjął działania zmierzające do realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków. Nie wiadomo czy w ogóle skarżący podjął się już realizacji budowy przydomowej oczyszczalni ścieków czy jest to tylko bliżej nieokreślony zamiar. Samo istnienie możliwości wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji nakazującej powstanie przyłącza. Skarżący upatrując zagrożenia w powstaniu na jego nieruchomości obu rodzajów instalacji powinien wykazać okoliczność chociażby podjęcia przygotowań do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Powinien to w jakikolwiek sposób uprawdopodobnić. Wówczas możliwe byłoby przyjęcie, że wobec udokumentowanego zamiaru wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków zachodzi uzasadniona obawa, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na niepotrzebne koszty związane z wykonaniem na własny koszt przyłącza do sieci kanalizacyjnej i trudne do odwrócenia skutki w postaci istnienia już na nieruchomości instalacji do zagospodarowania ścieków bytowych. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie nakazanego decyzją przyłącza w razie podjęcia już działań zmierzających do wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków może prowadzić do nieracjonalnego z ekonomicznego punktu widzenia poniesienia kosztów instalacji, która nie będzie używana bowiem zastąpi ją przydomowa oczyszczalnia ścieków. Okoliczność powyższa powinna zostać jednak uprawdopodobniona. Uprawdopodobnieniem nie jest jedynie powołanie się w piśmie na taką okoliczność. Sąd ma wyrobić sobie przekonanie o podjęciu się przez skarżącego realizacji przydomowej oczyszczalni ścieków w oparciu o stosowne dokumenty źródłowe np. umowa z firmą mającą wykonać taką oczyszczalnię, faktura zakupu takiej oczyszczalni. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów mających uprawdopodobnić przywołaną przez niego okoliczność. Tym samym nie jest możliwe ustalenie czy powstanie przydomowej oczyszczalni ścieków jest na tyle zaawansowane, że wykonanie zaskarżonej decyzji nakazującej wykonanie przyłącza może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków tj. istnienia na tej samej nieruchomości dwóch instalacji do gospodarowania ściekami bytowymi. Wobec powyższego uznać należy, że skarżący nie wykazał, że zachodzą w sprawie okoliczności (budowa przydomowej oczyszczalni), z którymi należy wiązać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie jest władny samodzielnie wnioskować o tym czy okoliczności, na które powołuje się Skarżący rzeczywiście istnieją. Należy te okoliczności uprawdopodobnić, czego jednak zabrakło w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nie było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bowiem nie zostały wykazane okoliczności uprawdopodabniające wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., od których to stwierdzenia uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.