II SA/Ol 839/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. R. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wójta Gminy z dnia "[...]" r., którym organ I instancji z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia "[...]" r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej "[...]". Organ II instancji ustalił, że skarżący wniósł zażalenie w dniu 3 czerwca 2017 r. z uchybieniem terminu, który upłynął z dniem 19 maja 2017 r. Organ wskazał, że postanowienie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 maja 2017 r. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucił organowi błędne ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji błędne obliczenie terminu do wniesienia zażalenia. Wykazał, że w dniu 12 maja b.r. zostało mu doręczone postanowienie o wznowieniu postępowania. Natomiast postanowienie organu I instancji z dnia "[...]" r. doręczone zostało stronie w dniu 27 maja 2017 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił w całości skargę, w ten sposób, że postanowieniem z dnia "[...]" r., nr "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie z dnia "[...]" r. i stwierdził, że postanowienie to wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Kolegium udokumentowało, że rozstrzygnięcie to doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, co będzie skutkowało rozpatrzeniem zażalenia, a także rozstrzygnął, w myśl dyspozycji tego przepisu, czy naruszenie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia, na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.). Koszty te obejmują wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz koszty zastępstwa prawnego w kwocie 480 zł i 17 zł opłatę kancelaryjną od pełnomocnictwa.