II OSK 1004/16

SENTENCJA Dnia 29 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej N. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 3276/15 w sprawie ze skargi N.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od N.T. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3276/15, oddalił skargę N. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 5 stycznia 2012 roku N. T. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm.) - dalej ustawa abolicyjna. Jednocześnie przedstawił dokument podróży Nr [...] wydany w [...] z terminem ważności od dnia 19 października 2011 roku do dnia 19 października 2021 roku. W dniu 16 kwietnia 2012 roku przesłuchany do protokołu przez organ I instancji w obecności tłumacza języka wietnamskiego cudzoziemiec zeznał, że na terytorium Polski wjechał w dniu 1 listopada 2006 roku. Wyjeżdżając z Wietnamu chciał przyjechać do Polski, ale, jak wskazał, do Czech łatwiej było uzyskać wizę. Cudzoziemiec przyleciał z Hanoi do Pragi, a następnie samochodem z innym Wietnamczykiem podjechał pod granicę Polski. Granicę polsko - czeską cudzoziemiec pokonał już z innym Wietnamczykiem pieszo. Po polskiej stronie czekał na niego samochód, który zawiózł go na stadion. W trakcie przesłuchania cudzoziemiec nie zrozumiał żadnego pytania w języku polskim i w związku z tym nie był w stanie na nie odpowiedzieć. W dalszej części przesłuchania cudzoziemiec zeznał, że w 2008 roku wyjechał przez Czechy na ważnej wizie czeskiej do Wietnamu, wskazując, że szwagier "załatwił" mu wizę czeską na rok, przy czym nie pamięta, w którym to było roku. W Wietnamie spędził 2 miesiące od października 2008 roku do grudnia 2008 noku. Poprzedni paszport, po wyrobieniu obecnego, został zatrzymany w Ambasadzie Wietnamu w Warszawie. Strona, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w części E.IV. formularza: "data ostatniego wjazdu" wskazała: "01/11/2006" natomiast w części E.V. "Podróże i pobyty zagraniczne w okresie ostatnich 5 lat" - podała: "nie dotyczy". Powyższą informację N.T. potwierdził własnoręcznym podpisem, przyjmując jednocześnie do wiadomości treść oświadczenia zamieszczonego pod wnioskiem, że jest świadomy, iż złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podrobienie, przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. Powyższe oświadczenie sporządzone zostało oprócz języka polskiego także w języku angielskim i francuskim. Pismem z dnia 5 września 2012 r. organ zwrócił się do Komendy Głównej Straży Granicznej z prośbą o poinformowanie czy N. T. posiadał lub występował o tytuły pobytowe lub wizy w Republice Czech w odpowiedzi na które, pismem z dnia 13 września 2012 roku [...] Oddział Straży Granicznej w [...] przekazał organowi I instancji informację, że N.T. w dniu 30 października 2006 roku wjechał na terytorium Republiki Czeskiej. W okresach: od 19 października 2006 r. do 1 lutego 2007 r.; od 2 lutego 2007 r. do 1 lutego 2009 r. oraz od 19 marca 2008 r. do 1 lutego 2009 r. cudzoziemiec posiadał wizy, w tym w okresie od dnia 2 lutego 2007 roku do dnia 1 lutego 2009 roku i były to zezwolenia na pobyt długoterminowy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ I instancji ustalił również, że zainteresowany nie ubiegał się na terytorium Polski o nadanie statusu uchodźcy, oraz że w dniu wejścia w życie ustawy abolicyjnej, jak również w dniu 1 stycznia 2012 r. przebywał w Polsce nielegalnie, a przedmiotowy wniosek złożył w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1. cyt. ustawy. Organ uznał, że okoliczności sprawy i zebrany materiał dowodowy wskazują w sposób jednoznaczny, że cudzoziemiec nie spełnił przesłanki nieprzerwanego pobytu, o którym mowa w art. 1 pkt 1 cyt. ustawy, stąd domniemanie wynikające z art. 3 ust. 4 ustawy zostało obalone, a dodatkowo, wypełniając wniosek o udzielenie niniejszego zezwolenia cudzoziemiec zataił fakt swojego pobytu na terytorium Czech. Wobec powyższego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 roku Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia. Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po którego rozpoznaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Podkreślił, że pobyt N.T. na terytorium Polski nie trwa co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 roku, w związku z tym nie spełnia on m. in. jednej z przesłanek warunkującej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej. Nadto sam fakt, że w dniu 1 stycznia 2012 r. cudzoziemiec przebywał w Polsce nielegalnie, oraz że wniosek został złożony w zakreślonym do tej czynności terminie nie obliguje organu rozstrzygającego sprawę do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy abolicyjnej, ponieważ przesłanki skutkujące udzieleniem zezwolenia wskazane w art. 1 pkt 1 tej ustawy muszą być spełnione łącznie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł N.T., zarzucając naruszenie art. 136 w zw. z art. 78 § 2 i art. 140 K.p.a., art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art. 78 § 2 K.p.a., art. 3 ust. 4 w zw. z art. 1, art. 3 ust. 2 pkt 1 oraz art. 3 ust. 5 ustawy abolicyjnej. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1160/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2977/13, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do podstawy prawnej odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o jakiej mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Sąd pierwszej instancji dopuścił się zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując, jako podstawę prawną wyroku przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sąd nie wyjaśnił w dostateczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do podstawy prawnej decyzji i zebranego materiału dowodowego sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem nie zwraca uwagi na okoliczności istotne dla rozpoznania sprawy i nie wypowiada się co do okoliczności objętych hipotezą art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. W motywach prawnych zaskarżonego wyroku brak jest jakichkolwiek fragmentów mogących wskazywać, iż Sąd pierwszej instancji rozważał sprawę w aspekcie przesłanki negatywnej z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej, który to przepis stanowił także podstawę prawną decyzji organu I instancji i decyzji organu odwoławczego. Jest to uchybienie istotne, gdyż wskazany przepis może stanowić samoistną podstawę prawną wydania decyzji odmawiającej udzielenia cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 tej ustawy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W wyroku oddalającym skargę, wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie spełnił przesłanki wskazanej w art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej. Ustalenia organów obu instancji dowiodły, że domniemanie przewidziane w powyższym przepisie zostało obalone. We wniosku skarżący podał, że przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od dnia 1 listopada 2006 r. (część E, pkt IV, lit. b wniosku); podał też, że w okresie ostatnich 5 lat nie odbywał żadnych podróży zagranicznych oraz nie przebywał na terytorium innego kraju (część E, pkt V wniosku zawiera zapis- "nie dotyczy"). Wniosek został przez skarżącego podpisany, czym dał wyraz, że zaznajomił się z treścią oświadczenia znajdującego się na stronie 7 wniosku, informującego o konsekwencjach m.in. złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznania w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nieprawdy lub zatajenia prawdy. Informacje odnośnie do nieprzerwanego pobytu skarżącego na terytorium Polski od dnia 1 listopada 2006 r. okazały się nie być prawdziwe. Powyższe wynika z uzyskanych przez cudzoziemca wiz pobytowych w Czechach - pierwszej ważnej od dnia 19 października 2006 roku do dnia 1 lutego 2007 roku i kolejnej ważnej od dnia 2 lutego 2007 roku do dnia 1 lutego 2009 roku - które jednoznacznie wskazują, że N.T. przebywał w tym czasie na terytorium Czech. Nielogiczny jest wywód skarżącego, prowadzący do wniosku, iż godził się na nielegalny pobyt w Polsce, podczas gdy w Czechach posiadał uregulowaną sytuację związaną z jego pobytem i pracą. Nadto, przebywając nieprzerwanie w Polsce od dnia 1 listopada 2006 roku i w tym kraju pracując niezrozumiałym jest dla Sądu brak znajomości języka polskiego nawet w podstawowym zakresie. Ponadto cudzoziemiec nie wskazał powyższych informacji we wniosku, co stanowiło o celowym działaniu cudzoziemca. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że co prawda cudzoziemiec w styczniu 2007 roku miał przebywać w Polsce, o czym świadczą załączone do akt sprawy fotografie oraz że w 2008 roku otrzymał zaproszenie na wesele, czy fakt posiadania karty miejskiej, jednak powyższe dowody nie stanowią o nieprzerwanym pobycie N.T. od dnia 1 listopada 2006 roku na terytorium Polski. Odnosząc się do zarzutu cudzoziemca niedopuszczenia przez organ drugiej instancji dowodu z przesłuchania świadków, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazywał na pobyt N. T. w badanym okresie poza Polską. W ocenie Sądu organ prawidłowo także zastosował drugą niezależną podstawę do odmowy skarżącemu wnioskowanego zezwolenia, tj. art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Słusznie wywiódł, że skarżący podał we wniosku o udzielenie zezwolenia nieprawdziwe informacje na temat jego nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Skarżący wskazał, że nie odbywał w okresie ostatnich 5 lat żadnych podróży zagranicznych, ani nie przebywał na terytorium innego kraju, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy wynika, że co najmniej we wskazanych wyżej okresach skarżący zamieszkiwał na terytorium Czech. Przesłanka z omawianego przepisu uzasadnia zatem odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawsze wtedy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że zatajenie prawdy odnosi się do okoliczności, które mają znaczenie w sprawie legalizacji pobytu. Informacja na temat pobytu cudzoziemca na terytorium innego kraju w okresie 5 ostatnich lat była w sposób oczywisty istotna z uwagi na znaczenie tej informacji w kontekście ustalenia nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium Polski co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Z tych powodów skarżący wypełnił swoim zachowaniem również negatywną przesłankę z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł N.T., zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazana sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), skarżący zarzucił naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 1, art. 3 ust 2 pkt 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy abolicyjnej w związku z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia, bowiem nie przebywał na terytorium Rzeczypospolitej nieprzerwanie od 20 grudnia 2007 roku do dnia 1 stycznia 2012 roku, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza tej tezy; 2. prawa materialnego, tj. art. 3 ust 2 pkt 3 ustawy abolicyjnej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, iż w toku postępowania skarżący przedstawił fałszywe informacje co do jego wyjazdów poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy udzielone przez skarżącego informacje nie miały znaczenia dla sprawy; 3. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego: a. art. 136 w związku z art. 78 § 2 i art. 140 K.p.a., poprzez uznanie, że zgłoszony w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] środek dowodowy w postaci oświadczeń dwóch świadków na okoliczność nieprzerwanego pobytu Pana N.T. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zmierza do udowodnienia tezy sprzecznej z zebranym już w sprawie materiałem dowodowym i nieuwzględnienie przedmiotowego dowodu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; b. art. 7 i 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego oraz swobodną a nie dowolną jego ocenę, pominięcie dowodu z przesłuchania świadków, oparcie się na niemającej znaczenia dla meritum sprawy informacji uzyskanej z [...] Oddziału Straży Granicznej w[...], co doprowadziło organ do wniosku, iż skarżący nie udowodnił, że jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskie był nieprzerwany w okresie wymaganym ustawą abolicyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok - wbrew zarzutom i twierdzeniem strony skarżącej - odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół postanowień art. 1, art. 3 ust 2 pkt 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133 z późn. zm. – dalej: "ustawa o z.p.c.") w związku z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, których niewłaściwe zastosowanie, zdaniem skarżącego, doprowadziło do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. Mając na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Analizując zarzuty skargi kasacyjnej należy wziąć pod uwagę, że Sąd Wojewódzki oceniał legalność zaskarżonej decyzji po tym, jak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2977/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1160/13 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Istotne w sprawie było zatem dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle postanowień art. 153 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W wyroku z dnia 14 lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o z.p.c. (przesłanka negatywna) może stanowić samoistną podstawę prawną wydania decyzji odmawiającej udzielenia cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1 tej ustawy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Zaznaczyć należy, że ustawa o z.p.c. w art. 2 ust. 1 nakazuje wprost stosowanie w postępowaniach w sprawie udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcom, o których mowa w art. 1, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, a także po udzieleniu tego zezwolenia, przepisy K.p.a. oraz art. 59, art. 60 ust. 1 i 3-5 oraz 6 i art. 62 ust. 3-7, 8, 8a i ust. 9 pkt 2 i 3 lit. b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, przy wykonywaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 lub art. 13 pkt 2 i 3 ustawy o z.p.c., nie stosuje się jedynie art. 79 K.p.a. Ujęcie normatywne przepisu odsyłającego art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o z.p.c. wyraźnie wskazuje, że w postępowaniu w sprawach udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcom zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, należy bezpośrednio stosować przepisy K.p.a. oraz wskazane przepisy ustawy o cudzoziemcach. Organy zobligowane są zatem prowadzić to postępowanie na podstawie zasad i norm Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem postanowień art. 79. Ustawa o z.p.c. zwana też "ustawą abolicyjną" została uchwalona w celu ograniczenia szarej strefy i jest dedykowana tym cudzoziemcom, którzy dotąd nie przestrzegali prawa przebywając w Polsce nielegalnie, podejmowali nielegalne zatrudnienie bądź w inny sposób naruszali przepisy obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 1 ustawa ta określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na terytorium w dniu wejścia ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia w życie ustawy był nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Zgodnie z art. 3 ust 1 ustawy o z.p.c. wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis art. 3 ust. 2 zawiera enumeratywny katalog przesłanek negatywnych skutkujących odmową udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W myśl art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o z.p.c. cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o z.p.c. organ jest zobowiązany do dokonania wszechstronnej i obiektywnej oceny wiarygodności wniosku i dokumentów złożonych w toku postępowania o zezwolenie na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony w trybie abolicji. Nałożony w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego zobowiązuje organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającego na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. Stosując normy art. 3 ust. 2 pkt 3 należy też systemowo mieć na uwadze postanowienia art. 3 ust. 4 ustawy o z.p.c., które stanowią, że: "Pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy.". Przepis ten zawiera domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemca na terytorium RP, co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., pod warunkiem, że z zebranego materiału dowodowego lub okoliczności sprawy nie wynika coś przeciwnego. Tym bardziej więc organ jest zobligowany do dokonania wszechstronnych ustaleń weryfikujących spełnienie normatywnej przesłanki "nieprzerwanego" pobytu cudzoziemca na terytorium Polski od dnia 20 grudnia 2007 r. Skarżący w dniu wejścia w życie ustawy o z.p.c., czyli w dniu 1 stycznia 2012 r., przebywał w Polsce nielegalnie oraz przedmiotowy wniosek złożył w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1 ustawy. Składając przedmiotowy wniosek cudzoziemiec przedstawił dokument podróży z terminem ważności od dnia 19 października 2011 r. do dnia 19 października 2021 r. Przesłuchany do protokołu cudzoziemiec zeznał, że na terytorium Polski wjechał w dniu 1 listopada 2006 r. Natomiast w roku 2008 wyjechał przez Czechy na ważnej wizie czeskiej do Wietnamu. W Wietnamie spędził 2 miesiące od października 2008 r. do grudnia 2008 r. Poprzedni paszport, po wyrobieniu obecnego, został zatrzymany w Ambasadzie Wietnamu w Warszawie. Z kolei z informacji [...] Oddziału Straży Granicznej w [...] wynika, że w dniu 30 października 2006 r. skarżący wjechał na terytorium Republiki Czeskiej. W okresach: 19 października 2006 - 1 lutego 2007, 2 lutego 2007 - 1 lutego 2009 oraz 19 marca 2008 - 1 lutego 2009 posiadał wizy, w tym w okresie od dnia 2 lutego 2007 r. do dnia 1 lutego 2009 r. Było to zezwolenie na pobyt długoterminowy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślić trzeba, że we wniosku w części E pkt IV i V cudzoziemiec podał, że w Polsce przebywa nieprzerwanie od dnia 1 listopada 2006 r., oraz że nie wyjeżdżał z Polski w okresie ostatnich 5 lat. Znacznie w sprawie ma fakt, że na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jest zamieszczone oświadczenie dotyczące m.in. konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Skarżący w dniu składania wniosku podpisał wniosek i oświadczenie, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji, a także świadomość ww. konsekwencji. Natomiast uzyskane przez cudzoziemca wizy pobytowe w Czechach jednoznacznie wskazują, że przebywał on w tym czasie na terytorium Czech. Cudzoziemiec jednak nie wskazał powyższych informacji w przedmiotowym wniosku. Co prawda cudzoziemiec w styczniu 2007 r. miał przebywać w Polsce, o czym świadczą załączone do akt sprawy fotografie, oraz że w 2008 r. otrzymał zaproszenie na wesele, jednak na podstawie załączonych dowodów nie można stwierdzić, że od dnia 1 listopada 2006 r. przebywa na terytorium Polski nieprzerwanie. Zatem oświadczenia w części, w której stwierdzają, że pobyt skarżącego w Polsce był faktycznie nieprzerwany były niezgodne z zeznaniami samego skarżącego, który przyznał, że w w/w okresie opuszczał Polskę. W postępowaniu abolicyjnym była to okoliczność o relewantnym znaczeniu dla sprawy (art. 3 ust. 5 ustawy o z.p.c. w zw. art. 64 ust 4 ustawy o cudzoziemcach). W tym stanie rzeczy prawidłowo zastosowanie w sprawie miał przepis art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o z.p.c., gdyż regulacja ta stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W realiach sprawy Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił, że w postępowaniu administracyjnym prawidłowo zweryfikowano twierdzenia skarżącego złożone w toku postępowania dotyczącego zalegalizowania jego pobytu. Zgromadzony materiał dowodowy bezspornie wskazuje, iż udowodniono, że pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w badanym okresie nie jest nieprzerwany w rozumieniu art. 3 ust. 4 ww. ustawy. Na podstawie powyższego stanu faktycznego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jednoznacznie stwierdził, że wbrew twierdzeniom cudzoziemca jego pobyt na terytorium Polski nie trwa co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., w związku z tym cudzoziemiec nie spełnia m. in. jednej z przesłanek warunkującej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy o z.p.c. Ustalenia poczynione przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego mogły stanowić podstawę dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Istotne elementy stanu faktycznego zostały bowiem przez organ prawidłowo wyjaśnione. Należy przy tym podkreślić, że art. 75 § 1 K.p.a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wbrew zarzutom i twierdzeniom skargi należy zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonym wyroku, że dowody zgromadzone w toku postępowania administracyjnego wskazywały na konieczność zastosowania przesłanki negatywnej z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o z.p.c. i dalsze ustalenia dotyczące przesłanek pozytywnych nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że organ administracji, w postawie prawnej zaskarżonej decyzji, prawidłowo zastosował art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy oraz obiektywnie ocenił kluczowe dla sprawy i przyznane przez skarżącego ustalenie faktyczne odnośnie wyjazdu skarżącego z Polski w 2008 r. Dokonał zatem właściwej oceny wyjaśnień skarżącego biorąc pod uwagę, zgodnie z art. 80 k.p.a. i postanowieniami ustawy o z.p.c., całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.