III SA/Wr 521/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia należności wynikających z długu celnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] (nr [...]), którą określono wobec J. S. niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł. Skarżący J. S. w skardze z dnia [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na swoją trudną sytuację finansową. Do skargi dołączył pismo, w którym oświadczył, że jest pracownikiem [...] w K., a jego żona pracuje w Spółce z o.o. "A" K. Podał, że ich przeciętne miesięczne wynagrodzenie wynosi w sumie około [...] netto, na dowód czego dołączył listę płac żony z [...] r. i swoją. Skarżący podał ponadto, że ponosi koszty dojazdu do pracy w kwocie [...] zł miesięcznie, natomiast pozostałe opłaty wynoszą [...] zł. Wskazał, że na utrzymaniu ma córkę, która studiuje na uniwersytecie w N. (na dowód czego dołączył sporządzoną w języku angielskim kopię listu potwierdzającego studia magisterskie jego córki). Miesięczna pomoc finansowa udzielana przez niego córce wynosi [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej w skrócie "p.p.s.a.") wyrażono zasadę, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu w całości lub w części aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wstrzymania wykonania aktu administracyjnego wyłączono zarazem w stosunku do przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie oraz aktów, których wstrzymanie wykonania wyłączają przepisy ustaw szczególnych. W odniesieniu do obowiązującego dotychczas art. 40 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, podobnie formułującego przesłanki wstrzymania przez sąd wykonania aktu administracyjnego, utrwalił się w orzecznictwie pogląd, że chodzi tu o sytuacje, w których wykonanie decyzji spowodowałoby znaczną szkodę, a ewentualne wzruszenie przez sąd tej decyzji nie byłoby w stanie odwrócić wywołanych przez nią skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie był władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja lub uchwała do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 40 ust. 1 powołanej ustawy miała charakter szczególny - jako zasadę przyjmowała bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Ta sama argumentacja pozostaje aktualna na tle obecnego uregulowania. Zdaniem Sądu wskazane przez skarżącego argumenty, mające przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniają udzielenia mu tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu uiszczenie przez skarżącego należności celnej w kwocie [...] zł, przy osiąganych przez niego zarobkach i ponoszonych wydatkach nie stanowi dolegliwości, która mogłaby spowodować znaczną szkodę. Podkreślić także należy, iż świadczenie pieniężne, do uiszczenia którego zobowiązany jest skarżący, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, dlatego też jego spełnienie nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, a konsekwencją ewentualnego uwzględnienia skargi będzie zwrot należności wraz z odsetkami. Ciężko przy tym przewidywać, jakie mogą być inne skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.