II FZ 672/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jan Rudowski, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I SAB/Gd 10/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi G. S. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt I SAB/Gd 10/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie G. S. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 listopada 2016 r. w przedmiocie prawa pomocy. Uzasadniając przyczyny odrzucenia zażalenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że z art. 260 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej –"p.p.s.a.") wynika, iż od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Wniesione przez skarżącego zażalenie jest zatem niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W złożonym zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 5 lipca 2017 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 27 marca 2017 r. jako niezgodnych z prawem i stanem faktycznym, ponieważ w dniu 9 marca 2017 r. cofnął on wniosek o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Treść powyższych, znowelizowanych z dniem 15 sierpnia 2015 r., regulacji była wynikiem prac ustawodawcy zmierzających do rozszerzenia uprawnień referendarzy oraz jednoczesnego usprawnienia przebiegu postępowania przez odciążenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ustawodawca wzorował się w tym zakresie na treści art. 39823 K.p.c. i doprowadził do powstania specyficznego poziomego mechanizmu zaskarżalności, w zamierzeniu odciążającego NSA od rozpatrywania zażaleń na postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. W zamyśle ustawodawcy postanowienie referendarza sądowego wydane w przedmiocie prawa pomocy winno być traktowane jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Jednocześnie przyjęto, że sprzeciw wniesiony od postanowienia referendarza sądowego jest środkiem odwoławczym. Z kolei, wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W związku z tym zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w całości lub w części będzie skutkowało odrzuceniem wniesionego zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji, stosując odpowiednio art. 178 p.p.s.a., który stanowi, że "Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie", działając jako sąd drugiej instancji, zobligowany był zatem do odrzucenia zażalenia wniesionego na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 listopada 2016 r. wydane w zakresie prawa pomocy. Na marginesie jedynie należy dodać, że niezrozumiałe dla sądu jest zaskarżanie przez stronę kolejnych postanowień w zakresie prawa pomocy, skoro – jak twierdzi sam skarżący – cofnął on wniosek w tym przedmiocie, a zatem nie jest już zainteresowany pozytywnym jego rozpatrzeniem. Z wymienionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.