II SA/Bd 1336/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz strony skarżącej kwotę [...]([...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], udzielającej między innymi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji polegającej na budowie odcinka ul. [...] i łącznika pomiędzy ul. [...] a [...] w [...], G. B.. Z pouczenia zawartego w decyzji wynika, że strony mogą zaskarżyć niniejszą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Wojewody. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. R. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2017 r. Od decyzji tej skarżący mógł wnieść odwołanie do właściwego Ministra. Wojewoda, działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji i stąd też od wydanej decyzji przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania. Skoro skarżący nie wykorzystał przysługujących mu środków prawnych celem wzruszenia zaskarżonej decyzji, nie został spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi. Rozpoznanie takiej skargi przez sąd stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonego w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Powyższej konstatacji nie zmienia błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji o możliwości wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego. Samo błędne pouczenie strony o prawie do wniesienia skargi nie kreuje po jej stronie prawa do wniesienia tego rodzaju środka odwoławczego, którego nie przewidują przepisy prawa. Makąc na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.