I OSK 2294/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.S. i C.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 877/17 w sprawie ze skargi E.S. i C.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2017 r. r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 28 listopada 2017 r. III SA/Kr 877/17 oddalił skargę E.S. i C.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postepowania rozgraniczeniowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E.S. i C.S.. Zaskarżając wyrok w całości zarzucili mu naruszenie: I. prawa materialnego, tj. art. 153 k.c. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250) - przez ich niezastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd nie wziął pod uwagę stanu prawnego nieruchomości oznaczonej obecnie jako działka nr [...], której część stanowiła droga polna, granicząca od południa z działką nr [...] i od północy z działką nr [...], będąca na dzień [...] listopada 1971 r. własnością rodziców skarżącego; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez ich niezastosowanie; b) przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd I instancji. Odnosząc się do postawionych zarzutów zauważyć należy po pierwsze, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia było zawieszenie postępowania rozgraniczeniowego, a podstawę zawieszenia stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd I instancji nie oceniał w tej sprawie zastosowania lub nie prawa materialnego wskazanego w pkt I skargi kasacyjnej, bowiem przedmiotem zaskarżonego aktu nie było rozgraniczenie nieruchomości, a jedynie kwestie procesowe. To, jak powinna przebiegać granica pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...] nie było przedmiotem rozstrzygnięcia organów, a tym samym kontroli Sądu I instancji. Sąd I instancji nie mógł więc naruszyć wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, ani prowadzić ustaleń w oparciu o te przepisy. Zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego nie może więc mieć usprawiedliwionych podstaw. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., to ten ostatni przepis, jako wynikowy, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, a naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie zostało w ogóle uzasadnione (zob. art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), co uniemożliwia odniesienie się do postawionego zarzutu. Pozostaje więc tylko kwestia tego, czy Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę na zawieszenie postępowania rozgraniczeniowego z uwagi na prejudykat (zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.). Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że rozstrzygnięcie postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działką nr 43/3, a działką nr [...] zależy od uprzedniego załatwienia przez Sąd Rejonowy w [...] sprawy dotyczącej rozgraniczenia działek nr [...] i [...] na odcinku między punktami [...]. Skoro bowiem punkt oznaczony nr [...], będący początkowym punktem granicznym pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] (tzw. trójmiedza pomiędzy działkami nr [...], [...] i [...]), jest punktem wspólnym łączącym oba postępowania, to niewątpliwie ma wpływ na rozpatrywaną przed organem l instancji sprawę o rozgraniczenie działki nr [...] z działką nr [...]. Ustalenie tego punku przez Sąd Rejonowy stanowi prejudykat w niniejszej sprawie. W toku postępowania sądowego może dojść do wyznaczenia tego punktu w innym miejscu niż w niniejszym postępowaniu. Sąd powszechny przesądzi zatem, w którym miejscu przebiega początkowy punkt graniczny nr [...], a organy procedujące w niniejszej sprawie będą związane tym ustaleniem. Jeśli obecnie działka nr [...] ma wspólny punkt graniczny z działkami nr [...] i [...] (tych ostatnich dotyczy postępowanie przed sądem powszechnym), to na przebieg granicy z działką nr [...] zawsze będzie miał wpływ punkt początkowy, a jest nim pkt [...]. Wpływ toczącego się postępowania sądowego na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej o rozgraniczenie działek nr [...] i [...] jest więc oczywisty. Nie ma przy tym potrzeby szerszej analizy, jak należy rozumieć przesłankę zawieszenia z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ nie jest kwestionowana wykładnia tego przepisu, a jedynie jego zastosowanie w tej sprawie. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), po wcześniejszym przesłaniu stronom informacji o zamiarze wyznaczenia posiedzenia niejawnego i umożliwienia złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie na piśmie.