I SA/Gd 753/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2010 r. postanawia odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. UZASADNIENIE W dniu 22 czerwca 2012 r. R. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 maja 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2010 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 lipca 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, pod rygorem jej odrzucenia. Odpis tego zarządzenia, zawierający prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego, został doręczony skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2012 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – akta sprawy, k.12). Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie uiszczenia wpisu upłynął zatem z dniem 14 sierpnia 2012 r. W dniu 22 sierpnia 2012 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie uiszczenia wpisu. Jednocześnie zwrócił się o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej wskazując, iż stan jego zdrowia w okresie pomiędzy doręczeniem zaskarżonego zarządzenia a wniesieniem zażalenia uniemożliwił mu dokonanie czynności w terminie. Skarżący podał, że z powodu braku środków utrzymania oraz ubezpieczenia nie mógł skorzystać z porady lekarskiej refundowanej przez NFZ, ani w formie odpłatnej. Nie miał też możliwości złożenia zażalenia za pośrednictwem poczty (ze względów finansowych) ani osobiście (ze względów zdrowotnych). Po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 22 sierpnia 2012 r., postanowieniem z dnia 3 października 2012 r. Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd postanowi przywrócenie terminu, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Stosownie do art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 P.p.s.a., na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu wymaga od strony uwiarygodnienia dołożenia w sprawie należytej staranności, jak również faktu, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Brak winy w uchybieniu terminu przyjąć można jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002/23/1059). Zgodnie z utrwalonym w tej mierze poglądem przyjętym w orzecznictwie, przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt l SA/Gd 560/00 niepubl., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30748). Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw i szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W ocenie Sądu, nie zachodzi w niniejszej sprawie sytuacja uzasadniająca przywrócenie terminu. Skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi. Wskazywane zaś w uzasadnieniu wniosku okoliczności nie wyłączały możliwości złożenia zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu ww. zarządzenia. Nie jest to bowiem czynność, której należy dokonać osobiście w sądzie. Podnoszone okoliczności dotyczące stanu zdrowia, braku środków utrzymania oraz ubezpieczenia zdrowotnego nie zostały przez skarżącego w żaden sposób uprawdopodobnione. Nie ulega wątpliwości, że wymóg uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, zawarty w art. 87 § 2 P.p.s.a., jest niezbędną przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Nawet w przypadku przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, wskazującego na chorobę strony nie można byłoby automatycznie traktować takiej okoliczności jako wykluczającej winę. Zgodnie z utrwaloną już linią orzeczniczą, tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany i nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r. II FZ 551/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli nawet przyjąć, że skarżący nie był w stanie osobiście złożyć zażalenia, mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy innych osób. W świetle powyższego należy uznać, że wnioskodawca nie dołożył wymaganej od niego w zaistniałych okolicznościach staranności, co wyłącza przyjęcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.