II SA/Wr 311/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie umorzenia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. UZASADNIENIE D.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Pismem z dnia 10 lipca 2008 r. skarżący zwrócił się o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w L. i Prokuraturę Krajową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w piśmie z dnia [...] r. – stanowiącym odpowiedź na pytanie Sądu z dnia 22 lipca 2008r. – oświadczyło, że nie sprzeciwia się zawieszeniu postępowania w sprawie na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Ponadto sąd umorzy postępowanie w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu z tej przyczyny. Stosownie natomiast do art. 131 powyższej ustawy postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Z powyższych regulacji normatywnych wynika, że jedną z przesłanek nakazujących sądowi definitywne zakończenie, zawieszonego na zgodny wniosek stron postępowania, przez zastosowanie instytucji jego umorzenia, jest niezgłoszenie wniosku o jego podjęcie w ciągu trzech lat od daty wydania postanowienia o zawieszeniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 312-313). Odnosząc treść tych przepisów do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że żadna ze stron nie wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania, zaś od chwili wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania tj. od dnia 27 sierpnia 2008 r. do dnia wydania niniejszego postanowienia upłynęły trzy lata. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 130 § 1 w zw. z art. 131 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie sądowadministracyjne.