IV SA/Wa 1129/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie skargi B. K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego odmówić przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE W piśmie z dnia 15 lipca 2012 r. B. K., na urzędowym formularzu, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarga jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej zwaną Ppsa), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 cyt. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). W niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna z tego powodu, że została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Zgodnie z art. 53 § 2 Ppsa skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 54 § 1 Ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie Rada Gminy W. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie skarżącego z dnia 13 marca 2012 r., wobec tego termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 14 maja 2012 r., z racji tego, że ostatni dzień terminu – 12 maja 2012 r. wypadał w sobotę. Skarżący nadał skargę w urzędzie pocztowym dnia 10 maja 2012 r. (data stempla pocztowego), jednak zaadresował ją bezpośrednio do Sądu. W sytuacji, gdy skarżący wysłał skargę bezpośrednio do Sądu, została ona zarejestrowana w dzienniku korespondencji ogólnej pod sygnaturą IV KO/Wa 83/12. Następnie Sąd przesłał ją organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę. Skoro stosownie do treści art. 83 § 3 Ppsa ustawy, oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, zgodnie zaś z art. 54 § 1 Ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, wobec tego za datę wniesienia skargi należy uznać datę nadania skargi do właściwego organu, co uczynił Sąd w dniu 16 maja 2012 r. (data stempla pocztowego).. Reasumując należy stwierdzić, że skoro termin do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. upłynął dnia 14 maja 2012 r., a skargę wniesiono skutecznie w dniu 16 maja 2012 r., to został uchybiony termin do jej wniesienia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie tego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.