II OSK 1813/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółdzielni "A" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 493/09 w sprawie ze skargi Spółdzielni "A" na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) stycznia 2009 r. nr (...) w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 493/09, oddalił skargę Spółdzielni "A" na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) stycznia 2009 r., nr (...). Powyższą decyzją Komendant Wojewódzki jako organ odwoławczy, na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667, ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 9 grudnia 2008 r. wniesionego przez ww. Spółdzielnię, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej W. z dnia (...) listopada 2008 r., znak: (...), wydaną w sprawie poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej w budynku mieszkalnym przy ul. O. w W. przez wyposażenie wszystkich kondygnacji budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody do celów przeciwpożarowych w postaci zaworu hydrantowego, zwanego "zaworem 52", umieszczonego na pionie nawodnionym w budynku z zapewnionym odpowiednim zasilaniem. Spółdzielnia "A" odwołując się od decyzji organu I instancji wskazała, że od 1992 r. trwa procedura nabycia od miasta W. prawa wieczystego użytkowania nieruchomości, na której stoi budynek. Z tego względu, do czasu uregulowania stanu prawnego tej nieruchomości Spółdzielnia nie może wykonywać na niej robót, które wymagają nakładów finansowych. Wniesiono również o uchylenie decyzji organu I instancji, względnie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia prawomocnego sprawy, dotyczącej uregulowania stanu prawnego nieruchomości. Komendant Wojewódzki rozpoznając ww. odwołanie, powtórzył argumentację organu I instancji. Wskazał, że ww. obowiązek jest samoistny i wynika z § 15 ust. 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563). Ponadto w jego ocenie wykonanie tego obowiązku nie jest związane z faktem prowadzenia w budynku jakichkolwiek prac remontowych, jego przebudową bądź zmianą sposobu użytkowania. Brak w budynku pionów z "zaworami 52" wraz z zasilaniem w wodę uniemożliwia szybkie podjęcie akcji gaśniczej. Ponadto strona postępowania została pouczona przez organ I instancji o możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do obowiązku określonego w pkt. 1 zaskarżonej decyzji, z zachowaniem trybu określonego w § 1 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, z którego może skorzystać właściciel budynku, np. w przypadku, gdy uzna, iż wykonanie nałożonego obowiązku w sposób wynikający wprost z przepisów jest niemożliwe z powodu lokalnych uwarunkowań. Dodatkowo Komendant Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 ze zm.) odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej ponosi właściciel budynku. Odnośnie wniosku z odwołania Komendant Wojewódzki stwierdził, iż jest on bezzasadny, ponieważ kwestia własności gruntu pozostaje bez wpływu na realizację zaskarżonego obowiązku określonego pkt. 1 decyzji organu I instancji, gdyż wykonanie tego obowiązku nie powoduje ingerencji w nieruchomość, na której budynek ten jest posadowiony. Ponadto organ ten stwierdził, że Komendant Miejski nakładając ww. obowiązek działał na podstawie i w granicach prawa, a wskazane wyżej akty prawne mogły być stosowane przez organ do budynku wybudowanego przed wejściem w życie powołanego wyżej rozporządzenia. W okolicznościach niniejszej sprawy należało zastosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa, wprowadzającego nowe, skuteczniejsze środki ochrony przeciwpożarowej budynku. W skardze na decyzję organu II instancji Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, względnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej z 1991 r. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, jak również błędne pouczenie co do możliwości wynikających z nieistniejącego § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W ocenie strony skarżącej decyzja ta narusza także przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 9, 11, 77, 80 i 107 § 1 i 3 kpa, ponieważ nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, jak i decyzja wraz z uzasadnieniem jest dotknięta uchybieniami formalnymi. Spółdzielnia podniosła, że posiadanie prawa do gruntu, na którym stoi budynek, warunkuje możliwość wystąpienia z odpowiednimi wnioskami niezbędnymi do przeprowadzenia procesu inwestycyjnego, a brak tychże uniemożliwia skarżącej zastosowanie się do nałożonego na nią obowiązku. Komendant Wojewódzki, jak i Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej nie przeprowadzili w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego i nie ocenili wpływu przesłanki nieuregulowania stanu prawnego gruntu na możliwość wykonania nakazanych prac, zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej obowiązki te należą do właściciela terenu i budynku. Ponadto zdaniem strony skarżącej, pomimo możliwości ustalenia rozwiązań zamiennych w uzgodnieniu z Komendantem Wojewódzkim, organ ten nie dokonał takich uzgodnień. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r., którym oddalił skargę stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy budynek pozostaje w zasobach Spółdzielni "A". Odnosząc się do zarzutu skargi Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż grunt na którym stoi przedmiotowy budynek jest własnością miasta W., a skarżąca Spółdzielnia nie posiada tytułu prawnego do tego gruntu (jest to działka nr (...), położona przy ul. O. w W.). Ponadto z akt tych wynika, że działka ta jest we władaniu ww. Spółdzielni. Okoliczność ta nie ma zdaniem WSA wpływu na wynik niniejszej sprawy, ponieważ nałożony obowiązek dot. wykonania określonych prac w budynku znajdującym się w zasobach Spółdzielni, a nie w terenie, którym strona skarżąca włada. WSA wskazał, że z art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej wprost wynika, iż odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku, gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Z akt wynika, że Spółdzielnia nie zawarła z miastem W. umowy cywilnoprawnej ustalającej zarząd lub użytkowanie działką nr (...). Jest ona jednak podmiotem, który faktycznie włada ww. gruntem. Stan ten wynika z wypisu rejestru gruntów złożonego przez stronę skarżącą do akt sprawy, w którym wpisano ww. Spółdzielnię jako władającą działką nr (...). W związku z powyższym zarzut nie posiadania tytułu prawnego do gruntu należy uznać za nie mający wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Odnośnie zarzutu błędnego pouczenia co do treści § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. WSA wskazał, że w niniejszej sprawie organ administracyjny w ogóle nie pouczał Spółdzielni o jego treści, natomiast w zakresie dotyczącym wyposażenia budynku w "zawory 52" pouczył o treści § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej miała ona (i ma nadal) możliwość zastosowania rozwiązań zamiennych, po uprzednim uzgodnieniu z właściwym miejscowo Komendantem Wojewódzkim. Ponadto, zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów kpa, gdyż organ wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, opisując ustalone uchybienia zarówno w protokole z kontroli, jak i w decyzji administracyjnej. Dokonano również prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod normy prawa, prawidłowo wskazując przepisy, z których wynikają nałożone na Spółdzielnię obowiązki. Odnośnie zarzutu podniesionego w piśmie z dnia 19 czerwca 2009 r., złożonego przez skarżącą Spółdzielnię do Sądu, w przedmiocie braku doręczenia pisma z dnia 18 lutego 2009 r. przez Komendanta Wojewódzkiego pełnomocnikowi Spółdzielni WSA stwierdził, że zarzut ten pozostaje bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego, które w niniejszej sprawie zakończyło się decyzją ostateczną z dnia (...) stycznia 2009 r., zaskarżoną przez Spółdzielnię do Sądu. Ponadto Sąd wskazał, że na etapie postępowania administracyjnego Spółdzielnia jak i jej pełnomocnik nie przedstawili organowi pełnomocnictwa, które uprawniałoby pełnomocnika do reprezentowania jej na tym etapie postępowania. W skardze kasacyjnej Spółdzielnia "A" zarzuciła powyższemu wyrokowi 1) naruszenia art. 4 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1191 o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 nr 147, poz. 1299, z późn. zm.) 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. - art. 67 § 5 tejże ustawy poprzez błędną jego wykładnię na etapie postępowania po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w zakresie obowiązku doręczania pism dla pełnomocnika a nie strony, co skutkowało nierozpoznaniem przez organ całości sprawy na podstawie materiału dowodowego, jak również miało wpływ na niezawieszenie postępowania - art. 125 § 1 pkt 1 tejże ustawy poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji prowadzonego postępowania przed Sądem Rejonowym dla W. w przedmiocie wydania nieruchomości, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - a także związane z tym naruszenie art. 113 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zbyt wczesne zamknięcie rozprawy, w sytuacji, w której istniały w ocenie skarżącej okoliczności nie do końca wyjaśnione. Skarżąca Spółdzielnia wskazała, że jej pełnomocnik pismem z dnia 19 czerwca 2009 r. wskazał przed Sądem, że w razie konieczności uzyskania aktualnych informacji o stanie aktualnym tego postępowania wnosił o zwrócenie się z zapytaniem do Sądu Rejonowego dla W. o aktualny stan postępowania w sprawie z powództwa miasta W. przeciwko Spółdzielni "A" o wydanie nieruchomości przy ul. O. (...),(...) i (...) w W. W dacie wyrokowania przez WSA, dokumentacja załączona do ww. wniosku, odnosząca się do stanu faktycznego, zdaniem skarżącej Spółdzielni, nie była aktualna, co było wynikiem nieprawidłowości w zakresie doręczeń dla pełnomocnika. Skarżąca wskazała, iż bezspornym jest, że w niniejszej sprawie skargę do WSA sporządził, podpisał oraz złożył do Komendanta Wojewódzkiego dnia 11 lutego 2009 r. pełnomocnik, a tymczasem pismo wzywające do złożenia informacji skierowane było wyłącznie do skarżącej. W związku z powyższym pismo doręczone w ten sposób po ustanowieniu pełnomocnika nie mogło być traktowane jako doręczone w sposób prawidłowy. Nieuwzględnienie tego zarzutu podnoszonego przez skarżącą spowodowało sytuację, w której organy I i II instancji nie mogły odnieść się do całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W skardze kasacyjnej podkreślono ponadto, że w związku z toczącym się postępowaniem w przedmiocie wydania nieruchomości dla miasta W., WSA błędnie i nieprawidłowo nie zawiesił postępowania albo chociażby nie uzyskał informacji o aktualnym stanie postępowania cywilnego w przedmiocie wydania spornej nieruchomości. W ocenie skarżącej istniały w pełni przesłanki do zawieszenia postępowania. Władanie, o którym mowa w ustawie o ochronie przeciwpożarowej, wiąże się z samej istoty nie z jakiś stanem faktycznym krótkotrwałym, lecz ze stanem dłuższym, pozwalającym na realizację chociażby nałożonego obowiązku. W sprawie niniejszej, w ocenie skarżącej, w sytuacji niemożności uregulowania stanu prawnego przez 17 lat i w sytuacji, gdy prowadzone jest postępowanie, celowe było więc zawieszenie postępowania, bowiem władztwo skarżącej jest "iluzoryczne" i co najmniej niepewne. Mając powyższe na uwadze skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według przepisanych norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarżąca kwestionuje zaskarżony wyrok w zakresie wynikającym z nieuwzględnienia przez WSA prowadzonego postępowania o wydanie nieruchomości na której posadowiony jest budynek przy ul. O. w W. W ocenie skarżącej postępowanie w przedmiocie wydania nieruchomości dla miasta W. ma niezwykle istotne znaczenie dla wykonywania obowiązków związanych z inwestycjami prowadzonymi na przedmiotowej nieruchomości, w szczególności takimi jak wykonywanie nowych instalacji wodociągowych z hydrantami i zbiornikami wody. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Podniesiony jako pierwszy zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 4 art. 4 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 nr 147, poz. 1299, z późn. zm.) nie został uzasadniony. Nie wskazano na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Wskazać jednakże należy, że ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej zobowiązuje w art. 3 osoby fizyczne, osoby prawne, organizacje lub instytucje korzystające ze środowiska, budynku, obiektu lub terenu do zabezpieczenia ich przed zagrożeniem pożarowym lub innym miejscowym zagrożeniem, przesadzając jednocześnie, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych ponoszą: właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz ust. 1a powołanej ustawy, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest m. in. obowiązany wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice oraz przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej. Odpowiedzialność za realizację powyższych obowiązków stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Określając w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy zakres spraw przekazanych do uregulowania Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w drodze rozporządzenia wskazano w szczególności sposób, w jaki w jaki właściciele, zarządcy lub użytkownicy obiektów budowlanych lub terenów powinni spełniać swoje obowiązki w zakresie ochrony przeciwpożarowej, wymagania, jakie powinny spełniać instalacje wodociągowe przeciwpożarowe oraz warunki, w których użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi. Nałożony na skarżącą Spółdzielnię "A" zaskarżoną decyzją obowiązek dotyczy wykonania określonych prac w budynku znajdującym się w zasobach Spółdzielni, która faktycznie włada budynkiem i stosownie do powołanych przepisów art. 3 i 4 ust. 1 i 2 ustawy ponosi odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Ustalenia w tej mierze organów orzekających i Sądu I instancji są prawidłowe i nie budzą żadnych wątpliwości. W kasacji jako naruszenie przepisów postępowania zarzucono naruszenie : art. 67 § 5 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię na etapie postępowania po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w zakresie obowiązku doręczania pism dla pełnomocnika a nie strony, co skutkowało nierozpoznaniem przez organ całości sprawy na podstawie materiału dowodowego, jak również miało wpływ na niezawieszenie postępowania; art. 125 § 1 pkt 1 tejże ustawy poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji prowadzonego postępowania przed Sądem Rejonowym dla W. w przedmiocie wydania nieruchomości, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; a także związane z tym naruszenie art. 113 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zbyt wczesne zamknięcie rozprawy, w sytuacji, w której istniały w ocenie skarżącej okoliczności nie do końca wyjaśnione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są nieuzasadnione, a skarżąca nie wykazała w jaki sposób naruszenie ww. przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 67 § 5 p.p.s.a. nie znajduje żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy. Przepis dotyczy dokonywania doręczeń przez sąd. Zgodnie z tym przepisem jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Jak wynika z akt sprawy wszystkie pisma w toku postępowania sądowego w niniejszej sprawie były doręczane przez sąd prawidłowo z zachowaniem wymogów art. 67 p.p.s.a. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do doręczeń dokonywanych przez organ. Chybiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji prowadzonego postępowania przed Sądem Rejonowym dla W. w przedmiocie wydania nieruchomości na której posadowiony jest budynek Spółdzielni. Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd I instancji dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. Przepis art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. uzależnia możliwość zawieszenia postępowania przez sąd z urzędu od stwierdzenia, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. W niniejszej sprawie wynik toczącego się przed Sądem Rejonowym dla W. postępowania cywilnego pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie dotyczące wykonania obowiązków związanych z zapewnieniem ochrony przeciwpożarowej w budynku przy ul. O. w W. nałożonych na Spółdzielnię "A", w której zasobach znajduje się ww. budynek. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Jednocześnie, jak wynika z treści art. 4 ust. 1 w zw. z ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym dotyczących przestrzegania przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, wyposażenia budynku w wymagane urządzenia przeciwpożarowe, zapewnienia osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji oraz przygotowania budynku, obiektu budowlanego lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej, ponosi właściciel ( faktycznie władający ) tego budynku, obiektu budowlanego lub terenu. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo zatem ustalono adresata decyzji wydanej w sprawie poprawy stanu ochrony przeciwpożarowej w budynku mieszkalnym przy ul. O. w W. przez wyposażenie wszystkich kondygnacji budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody do celów przeciwpożarowych w postaci zaworu hydrantowego, zwanego "zaworem 52", umieszczonego na pionie nawodnionym w budynku z zapewnionym odpowiednim zasilaniem, kierując tę decyzję do Spółdzielni "A", która faktycznie włada budynkiem nie spełniającym obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Fakt natomiast istnienia nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego w budynku zlokalizowanym na ul. . O. w W. nie był kwestionowany. Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., który to przepis reguluje jedno z uprawnień i obowiązków przewodniczącego. Naruszenie tej normy prawnej może mieć miejsce jedynie, gdy przewodniczący zamknie rozprawę, pomimo iż w jego ocenie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona lub gdy w ogóle nie zamknie rozprawy, bądź gdy ją zamknie, mimo iż strony nie zostały prawidłowo zawiadomione o terminie rozprawy, bądź też w sytuacji gdy złożyły uzasadnione wnioski o jej odroczenie z uwagi na przeszkody niemożliwe do usunięcia i znane sądowi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 625/07, niepubl.). Przedstawione wyżej okoliczności nie zaistniały, a tym samym zarzut uchybienia tej normie nie był zasadny. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.