III SA/Gd 1035/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. M. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 listopada 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: utrzymać zarządzenie referendarza sądowego z dnia 5 listopada 2018 r. w mocy. UZASADNIENIE A. M. pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k. 76). Zarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2018 r. ( wykonanym dnia 20 sierpnia 2018 r.) wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez jego podpisanie względnie nadesłanie podpisanego w/w pisma oraz zarządzono doręczenie skarżącemu formularza PPF z pouczeniami. Skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza, natomiast w piśmie z dnia 10 września 2018 r. ( k.88) poinformował , że pismo jest niejasne i nie wie, w jakim celu został wezwany do złożenia formularza PPF. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 25 września 2018 r. referendarz sądowy wyjaśnił skarżącemu, że zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym składa się na urzędowym formularzu PPF. Ponownie wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, jego wypełnienia zgodnie z pouczeniem, podpisania przez wnioskodawcę oraz nadesłania do sądu w terminie 7 dni , pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 16 października 2018 r. (k. 104), wobec czego termin na złożenie wniosku upływał w dniu 23 października 2018 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza. Nadesłał natomiast pismo, w którym stwierdził, że otrzymane pismo jest niezrozumiałe, bowiem art. 252 § 2 p.p.s.a. nie zawiera zapisu, jakiego rodzaju wniosek składa się na formularzu według ustalonego wzoru, wobec czego wymaga ono wyjaśnienia ( k.105). Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek A. M. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (k. 107). Referendarz sądowy wskazał, że stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wysłany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z wezwaniem do jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania doręczono skarżącemu w dniu 16 października 2018 r. W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie złożył urzędowego formularza, wobec czego wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania. W sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 listopada 2018 r. skarżący wskazał, że pismo sporządzone w dniu 25 września 2018 r. dotyczące wypełnienia formularza PPF jest niezrozumiałe, ponieważ art. 252 § 2 p.p.s.a. nie zawiera zapisu, jakiego rodzaju wniosek składa się na urzędowym formularzu. Mimo to skarżącego poinformowano, że na formularzu składa się wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący z tego powodu zwrócił się o wyjaśnienie tego pisma, zatem referendarz winien udzielić stosownego wyjaśnienia. Ponadto w piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 r. dotyczącym uzupełnienia braku formalnego wniosku nie wskazano skutków niezastosowania się do wezwania. Zarządzenie referendarza jest wadliwe, tym bardziej że sytuacja skarżącego nie uległa poprawie i wniosek jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 punkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw skarżącego nie mógł być uwzględniony. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skoro skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, referendarz prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazać należy, że w zarządzeniu z dnia 25 września 2018 r. ( późniejszym niż zarządzenie z dnia 20 sierpnia 2018 r.) referendarz w sposób wyczerpujący poinformował skarżącego o wszelkich okolicznościach istotnych dla możliwości skutecznego złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, czyli wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Przede wszystkim referendarz w sposób zrozumiały poinformował skarżącego, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu – wniosek o przyznanie prawa pomocy - składa się na specjalnym druku PPF. Zarządził także ponowne doręczenie tego druku skarżącemu, poinformował o terminie jego złożenia oraz o rygorze związanym z niezłożeniem go w terminie. Nie było wobec tego podstaw do udzielania skarżącemu dodatkowych wyjaśnień, bowiem wszelkie istotne informacje dotyczące kwestii złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zostały skarżącemu podane. Skoro skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku PPF w zakreślonym terminie, referendarz sądowy zobligowany był - zgodnie ze wskazanym w zarządzeniu rygorem - pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., utrzymał zarządzenie referendarza w mocy.