I SA/Rz 667/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. G. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 października 2017r. sygn. akt I SA/Rz 667/17 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez każdorazowe zwolnienie od opłat sądowych ponad kwotę 200 zł i odmowy przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2011r. - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE I SA/Rz 667/17 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 30 października 2017r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku M. G. (dalej: skarżąca) o przyznanie jej prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego – przyznał prawo pomocy w zakresie częściowym przez każdorazowe zwolnienie od opłat sądowych ponad kwotę 200 zł, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, powodem odmowy przyznania ulgi we wnioskowanym zakresie było niewykazanie przez skarżącą, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W ocenie referendarza sądowego, sytuacja majątkowa skarżącej nie kwalifikuje się do zastosowania prawa pomocy w pełnym zakresie – skarżąca uzyskuje stały dochód z wynagrodzenia za pracę i świadczenia alimentacyjnego na córkę, otrzymuje również wynagrodzenie za sprawowanie funkcji opiekuna z ośrodka pomocy społecznej. Łącznie rodzina skarżącej dysponuje dochodem wynoszącym około 1250 zł na osobę, ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i wszystkie podstawowe potrzeby bytowe. Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca wykazała przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym. Jest bowiem uczestniczką 4 spraw sądowych, w których łączną wartość wpisów od skarg określono na 11.718zł, co przewyższa jej jednorazowe możliwości płatnicze. W ocenie referendarza sądowego, analiza oświadczenia skarżącej oraz przedłożonych dokumentów, w tym wydruków z rachunków bankowych, wskazuje, że skarżąca ma obiektywną możliwość zdobycia środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania sądowego w niewielkim zakresie i ustanowienie pełnomocnika, którego wynagrodzenie może zapłacić z zaoszczędzonego wydatku na koszty sądowe. Sprzeciw od postanowienia referendarza wniosła skarżąca, podnosząc, że sprawa jest skomplikowana i wymaga pomocy profesjonalnego pełnomocnika, na opłacenie którego nie posiada ona środków finansowych. Skarżąca podkreśliła, że korzystała z pomocy doradcy podatkowego, jednakże w dniu 27 listopada 2017r. wypowiedział on pełnomocnictwo, gdyż była w stanie jedynie częściowo opłacić jego wynagrodzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do art. 246 § 1 P.p.s.a, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy wskazać, że "wykazanie", o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, następuje przede wszystkim przez złożenie, pełnego, jednoznacznego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie sądu, także dodatkowego oświadczenia, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości i rozbieżności, jak również odpowiednich dokumentów źródłowych. Ubiegając się zatem o przyznanie prawa pomocy strona winna wskazać wszelkie okoliczności przemawiające za uwzględnieniem jej żądania. Ciężar ich wykazania spoczywa bowiem w całości na wnioskodawcy, który wywodzi z nich korzystne dla siebie skutki prawne. Mając na uwadze treść oświadczenia skarżącej, złożonego na urzędowym formularzu, a także treść i uzasadnienie zarzutów sprzeciwu stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, dokonana przez referendarza sądowego ocena złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz przedłożonych dokumentów, w tym wydruków z rachunków bankowych, jest prawidłowa. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że skarżąca ma obiektywną możliwość zdobycia środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania sądowego w niewielkim zakresie i ustanowienie pełnomocnika. Podkreślenia wymaga, że prawo pomocy jest przeznaczone jedynie dla osób ubogich i tylko wyjątkowo trudna sytuacja majątkowa może uzasadniać przyznanie stronie takiej ulgi, skarżąca uzyskała zaś znaczące wsparcie ze środków publicznych w postaci każdorazowego zwolnienia od opłat sądowych ponad kwotę 200 zł. Stwierdzając zatem, że przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki uprawniające do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, uzasadnia natomiast przyznanie ulgi w zakresie częściowym przez każdorazowe zwolnienie od opłat sądowych ponad kwotę 200zł, zasadne jest utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.