II SA/Gd 350/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T. F. na decyzję Wojewody z dnia 26 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 26 marca 2019 r. Wojewoda po rozpoznaniu odwołania T. F. od decyzji Starosty z 8 listopada 2018 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji tego organu nr [...] z 2 października 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. W. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z dwoma lokalami mieszkalnymi oraz czterech zbiorników na ścieki sanitarne na terenie działki nr [..] w B., gm. Ż., 1) uchylił zaskarżoną decyzję Starosty nr [..] z 8 listopada 2018 r.; 2) stwierdził wydanie decyzji Starosty nr [..] z 2 października 2017 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu; 3) nie uchylił decyzji Starosty nr [...] z 2 października 2017 r. z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z 2 października 2017 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. W. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z dwoma lokalami mieszkalnymi oraz czterech zbiorników na ścieki sanitarne na terenie działki nr [..] w B., w gminie Ż. Następnie, decyzją z 21 lutego 2018 r., organ przeniósł ww. decyzję o pozwoleniu na budowę na rzecz M. P. Zanim do tego jednak doszło, w dniu 23 listopada 2017 r. do Starosty wpłynął wniosek T. F. o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 2 października 2017 r. W uzasadnieniu swojego wystąpienia wnioskodawca wskazał, iż jako współwłaściciel działek nr [..] i [..], przez które prowadzi dojazd do terenu ww. inwestycji, posiada on przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Nieruchomości te znajdują się bowiem w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją ostateczną z dnia 2 października 2017 r. Pismem z 21 grudnia 2017 r. Starosta wezwał T. F. o poparcie dowodami wskazanego terminu, w którym dowiedział się on o ostatecznej decyzji oraz poparcie dowodami, w jaki sposób dowiedział się on o zawartym w tej decyzji rozstrzygnięciu. Dnia 4 stycznia 2018 r. do Starosty wpłynęło za pośrednictwem platformy ePUAP pismo T.F., w którym poinformował on organ, iż o rozpoczęciu inwestycji oraz decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedział się w dniu 2 listopada 2017 r. Na potwierdzenie powyższego wnioskodawca przedstawił zdjęcia w wersji elektronicznej, zawierające informacje nt. daty ich wykonania oraz poinformował, iż okoliczność ta może być potwierdzona przez mieszkańców budynków przy ul. J.i M.[..]-[..]. Postanowieniem z 19 stycznia 2018 r. Starosta wznowił na wniosek T. F. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z 2 października 2017 r. W pouczeniu postanowienia organ poinformował strony o możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz o możliwości zgłaszania pisemnych wniosków i zastrzeżeń w przedmiotowej sprawie. Z uprawnień tych skorzystał T. F., który za pośrednictwem swojego pełnomocnika złożył w dniu 28 lutego 2018 r. pismo wnoszące o uchylenie decyzji Starosty z 2 października 2017 r. i ponowne rozstrzygniecie sprawy poprzez odmowę wydania pozwolenia na budowę oraz wstrzymanie wykonania ww. orzeczenia. Uzasadniając swój wniosek pełnomocnik T. F. wskazał, iż wydana przez Starostę decyzja narusza § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w projektowanym budynku nie są oddalone co najmniej 7 m od zaprojektowanych miejsc postojowych. Ponadto ww. decyzja narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, albowiem pomimo że obowiązujący na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje, iż minimalna powierzchnia działki do zabudowy jednorodzinnej wynosi 700 m2, to decyzja zatwierdza projekt zakładający realizację dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce o powierzchni 888 m2. W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy fakt ten stanowi obejście ustaleń planu miejscowego w zakresie wymaganej wielkości działki, gdyż zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w przypadku nieruchomości zabudowanej dwoma budynkami możliwy jest jej podział niezależnie od ustaleń planu. Decyzją z 8 listopada 2018 r. Starosta odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z 2 października 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przeprowadzeniu analizy przepisów, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a które mogłyby wprowadzić związane z projektowanymi obiektami ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, sąsiedniego terenu, organ wskazał, iż wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, albowiem planowana inwestycja nie wiąże się z ograniczeniami w zagospodarowaniu stanowiącej jego współwłasność działki nr [...]. Tym samym nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, o którym mowa w art. 3 pkt 20 cyt. ustawy, co z kolei powoduje, iż jej właściciel nie jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazany przepis stanowi bowiem, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ I instancji zauważył również, że w prowadzonej dla działki nr [..] księdze wieczystej nr [..] zawarto informację nt. bezpłatnej służebności przejazdu i przechodu od drogi publicznej przez nieruchomość stanowiącą działki nr [..] i [..] do nieruchomości stanowiącej działkę nr [..]. Ponadto Starosta stwierdził, iż projektowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie wskazuje, iż na działce budowlanej może być usytuowany tylko jeden budynek jednorodzinny. Organ zauważył także, iż zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał podziału działki inwestycyjnej, a organ nie może domniemywać, co inwestor planuje zrobić w przyszłości ze swoją własnością. Odnośnie zarzutu dotyczącego usytuowania miejsc postojowych w zbyt bliskim sąsiedztwie okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi organ wyjaśnił, iż wskazane przez wnioskodawcę pomieszczenia to garderoby, a zatem w tym przypadku nie ma potrzeby zachowania odległości 7 m od okien do miejsc postojowych, o której mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Reasumując organ uznał, iż z uwagi na brak przymiotu strony T. F. w niniejszym postępowaniu, nie zaistniała przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkowało koniecznością wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł T. F. W uzasadnieniu swojego wystąpienia skarżący stwierdził, iż decyzja Starosty narusza: 1) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że stroną postępowania winien być tylko inwestor, podczas gdy inwestycja narusza interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości, w tym skarżącego; dostęp do działki inwestycyjnej prowadzi bowiem przez należące do skarżącego działki nr [...] i [..], sama zaś inwestycja uniemożliwia mu oraz innym osobom posiadającym służebność przejazdu korzystanie z drogi dojazdowej do własnych działek; 2) § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi na poddaszu w projektowanych budynkach nie są oddalone od miejsc parkingowych na odległość co najmniej 7 m; pomieszczenia ta są w rzeczywistości pokojami przeznaczonymi do stałego pobytu ludzi, o czym świadczy chociażby ich powierzchnia, a jedynie dla celów obejścia wymogów ww. przepisu nazwano je garderobami; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem pomimo określenia w planie miejscowym minimalnej powierzchni działki dla zabudowy jednorodzinnej, tj. 700 m2, na działce inwestycyjnej o powierzchni 888 m2 wyrażono zgodę na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, co w rezultacie stanowi obejście prawa w zakresie wielkości działki, gdyż zgodne z treścią art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku nieruchomości zabudowanej dwoma budynkami możliwy jest podział nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Rozpoznając sprawę Wojewoda podkreślił, że postępowanie wznowieniowe jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż podstawą prawną wznowienia i przeprowadzenia postępowania jest przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wnioskodawca dowiedział się o wydaniu przez Starostę decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 2 listopada 2017 r., po zauważeniu rozpoczęcia robót budowlanych na działce inwestycyjnej. Wniosek o wznowienie postępowania został natomiast złożony w dniu 23 listopada 2017 r. Określony w art. 148 § 1 k.p.a. termin do wniesienia wniosku został zatem zachowany. Wobec powyższego uznał organ odwoławczy, że Starosta zasadnie postanowieniem z 19 stycznia 2018 r. wszczął postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z 2 października 2017 r. Podkreślenia bowiem wymaga, iż w przypadku gdy istnieją wątpliwości co do tego czy wnioskodawca miał przymiot strony postępowania, o którego wznowienie wnosi, a więc również czy może być stroną postępowania wznowieniowego, organ powinien rozstrzygać je we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 tejże ustawy, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W sprawach pozwolenia na budowę przyjmuje się, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki ma status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone stosownymi przepisami (zob. wyrok NSA z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2258/15). Do przepisów takich należą m.in. przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych, określone w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, które w powiązaniu z przepisami ustaw szczególnych gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem, a zatem w granicach społeczno-gospodarczego przeznaczenia swego prawa, jak to wynika z art. 140 cyt. ustawy (por. wyroki NSA: z dnia z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 358/15; z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2969/13; z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2063/15). Nieruchomość objęta przedmiotową inwestycją posiadać ma dostęp do drogi publicznej poprzez teren działek nr [...] i [..], stanowiących współwłasność T. F. Wykonywanie przechodu i przejazdu przez teren tych działek niewątpliwie naruszać będzie uprawnienia skarżącego, wynikające z treści przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Skomunikowanie działki inwestora z drogą publiczną poprzez działki nr [...] i [...] ogranicza swobodę współwłaścicieli tych nieruchomości w zagospodarowaniu i eksploatacji terenu obejmującego dany odcinek drogi, choćby w zakresie natężenia ruchu (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1803/14). Zaznaczył Wojewoda, że obszar oddziaływania obiektu nie musi obejmować jedynie działek bezpośrednio graniczących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 421/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 806/14). Fakt, iż każdorazowym właścicielom działki nr [..] przysługuje bezpłatna służebność przejazdu i przechodu od drogi publicznej przez nieruchomość stanowiącą działki nr [..] i [..] nie ma wpływu na powyższą ocenę. Zdaniem Wojewody skarżący posiada przymiot strony w zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1), * zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3), * wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, * spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń w wyżej określonym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Na obszarze, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek Nr [..], [..], część działek [..]-[..] położnych we wsi B., gmina Ż., uchwalonego uchwałą Nr 111/33/2002 Rady Miejskiej z dnia 12 grudnia 2002 r. (Dz.Urz.Woj. z 2003 r. Nr 42, poz. 602). Jak wynika z treści wskazanego aktu prawa miejscowego, przedmiotowa inwestycja usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 3.MNe, określonym jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Minimalna powierzchnia działki może wynosić 700 m2, natomiast ilość kondygnacji - 1 kondygnację + poddasze użytkowe. Maksymalna powierzchnia zabudowy została ustalona na poziomie do 30% powierzchni działki, a maksymalna wysokość zabudowy do 9 m od poziomu terenu do kalenicy, przy czym poziom posadzki parteru może wynosić do 0,6 m od poziomu terenu przy wejściu do budynku. Dachy powinny być wielospadowe, pokryte dachówką, z okapami wysuniętymi poza lico ściany minimum 60 cm, zaś kąt nachylenia połaci dachowych powinien zawierać się w przedziale miedzy 37° a 42°. Minimalny procent powierzchni ekologicznej czynnej, tj. nieutwardzonej, powinien wynosić co najmniej 50%. Ponadto w granicach działek należy zapewnić parkingi. Przedmiotem niniejszej inwestycji jest budowa dwóch budynków wolnostojących, parterowych z poddaszem użytkowym na działce o powierzchni 888 m2. Powierzchnia zabudowy wynosi 228,96 m2 (25,78%), powierzchnia biologicznie czynna - 462,4 m2 (52,07%). Wysokość zabudowy to 8,17 m, przy czym poziom posadzki parteru zaprojektowano na wysokości 0,17 m od poziomu terenu przy wejściu. Zaprojektowane budynki posiadają dwuspadowe dachy kryte dachówką z okapami wysuniętymi 60 cm poza lico ściany, a kąt nachylenia połaci wynosi 37°. Budynki zostały usytuowane na działce z zachowaniem obowiązującej linii zabudowy. Na działce przewidziano również cztery miejsca postojowe dla samochodów osobowych. Analiza rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji z 2 października 2017 r. doprowadziła Wojewodę do wniosku, że są one zgodne z ustaleniami wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tutejszy organ nie podziela zarzutu skarżącego, iż realizacja dwóch budynków jednorodzinnych na działce o powierzchni 888 m2 narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć należy, iż wskazany akt prawa miejscowego, określając minimalną powierzchnię działki inwestycyjnej nie ogranicza ilości budynków, które na takiej nieruchomości mogą powstać. Tym samym, wobec spełnienia pozostałych ustaleń planu, w szczególności określających dopuszczalną powierzchnię zabudowy oraz minimalną powierzchnię biologicznie czynną, brak jest podstaw, aby uznać, że planowane zamierzenie jest sprzeczne z postanowieniami tego aktu. Podnoszona przez skarżącego możliwość późniejszego ewentualnego podziału działki na dwie mniejsze, o powierzchni poniżej 700 m2 każda, stanowi wydarzenie przyszłe i niepewne, obarczone dużą dozą prawdopodobieństwa, stąd również nie może stanowić podstawy do stwierdzenia niezgodności projektu z planem. Rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania działki są zgodne z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności spełnione zostały zawarte w tym akcie wymogi dot. usytuowania budynków na działkach, przesłaniania, oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia, zapewnienia dojścia i dojazdu do działek i budynków, odprowadzenia wód deszczowych, zapewnienia dostępu do sieci oraz wymogi związane z bezpieczeństwem pożarowym. Ustosunkowując się w tym miejscu do zarzutu skarżącego, iż miejsca postojowe na działce nr [...] usytuowane zostały z naruszeniem § 19 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia stwierdzić należy, iż nie jest on zasadny. Wskazany przepis w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie stanowi, iż odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, w przypadku do 4 stanowisk włącznie, nie może być mniejsza niż 7 m. Jak wynika z projektu budowlanego, usytuowane w południowo-zachodniej ścianie projektowanych budynków okna znajdują się w odległości około 1 m od miejsc postojowych. Są to jednak okna kuchni (na parterze) oraz garderoby (na poddaszu). W tym miejscu na marginesie warto jednak dodatkowo wspomnieć, iż z dniem 1 stycznia 2018 r. treść przepisu § 19 uległa zmianie. Stosownie zatem do § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a cyt. rozporządzenia w obecnie obowiązującym brzmieniu, odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, nie może być mniejsza niż 7 m. Jednak w myśl § 19 ust. 5 zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Odnosząc się dodatkowo do zarzutu uniemożliwienia, na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji, korzystania z drogi dojazdowej jej dotychczasowym użytkownikom stwierdzić należy, iż z projektu budowlanego nie wynika, aby zamierzenie to mogło doprowadzić do takiego stanu. Natomiast podnoszona przez skarżącego kwestia zniszczenia drogi przez używany podczas realizacji inwestycji ciężki sprzęt nie stanowi dodatkowej przesłanki do uznania za stronę postępowania. Okoliczność ta może co najwyżej być przesłanką do dochodzenia ewentualnych roszczeń przez współwłaścicieli działek nr [...] i [..] od inwestora na drodze procesu cywilnego. Złożony projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania i sprawdzenia zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opracowanie jest kompletne i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor złożył również na przepisowych drukach prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec powyższego, mając na uwadze treść przytoczonego już wyżej art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji zobligowany był do zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, w razie złożenia przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy jednoczesnym spełnieniu ustawowych wymagań w zakresie kompletności projektu, jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz opracowania go przez uprawnione osoby (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w myśl art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jeżeli organ administracji publicznej ustali, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną dotknięte jest wadą określoną wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to w dalszej kolejności powinien sprawdzić, czy w sprawie występują negatywne przesłanki wznowienia, w tym ustanowiony w art. 146 § 2 k.p.a. zakaz uchylenia decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zastosowanie rozwiązania przewidzianego wart. 146 § 2 k.p.a. wchodzi w grę jedynie wtedy, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1766/11). Sytuacja taka, jak już wyżej wykazano, ma miejsce w niniejszej sprawie, co skutkowało koniecznością uchylenia skarżonej decyzji i rozstrzygnięcia w sposób wskazany w sentencji niniejszego orzeczenia. Z analizy akt sprawy nie wynika bowiem, aby stwierdzone uchybienia mogły mieć wpływ na wydanie orzeczenia o innej treści niż ta, która widnieje w sentencji decyzji Starosty z 2 października 2017 r. Skargę na powyższą decyzję wywiódł T. F. zarzucając • błędną wykładnię, a w rezultacie niezastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane z uwagi na wydanie pozwolenia na budowę na działce nr [..] o powierzchni 887 m2 dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych pomimo określenia minimalnej powierzchni działki dla zabudowy jednorodzinnej tj. 700 m2, co w rezultacie stanowi obejście prawa w zakresie wielkości działki, bowiem zgodnie z treścią art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) w przypadku nieruchomości zabudowanej dwoma budynkami możliwy jest podział nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego. naruszenie prawa procesowego tj. art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania swoją treścią odpowiadałaby decyzji Starosty z 2 października 2017 roku, podczas gdy wydana decyzja nie odpowiadała przepisom prawa budowlanego. naruszenie prawa procesowego tj. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady pewności prawa i orzeczeniu wbrew utrwalonemu stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2017 roku o sygn. akt II SA/Po 357/17, zgodnie z którym możliwość podzielenia działki w przyszłości na mniejsze niż określone planem zagospodarowania przestrzennego, narusza dyspozycję art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem daje możliwość podziału nieruchomości na mniejsze w przyszłości. Skarżący wniósł o uchylenie Wojewody z 26 marca 2019 r. w części dotyczącej nie uchylenia decyzji Starosty (pkt 3 decyzji) i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w wyniku postępowania wznowieniowego, uznano iż skarżący winien być stroną postępowania przed Starostą zakończonym ostateczną decyzją z 2 października 2017 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Nie uwzględniono jednak argumentacji skarżącego, który wskazywał na nieprawidłowości w treści decyzji, polegające przede wszystkim na niezgodności wydanego pozwolenia na budowę z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku Wojewody wybudowanie dwóch budynków mieszkalnych na działce o powierzchni 888 m2 jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazano jako minimalną powierzchnię działki do zabudowy jednorodzinnej obszar 700 m2. Dlatego też wybudowanie dwóch budynków mieszkalnych na działce [...] jest niezgodne w ocenie skarżącego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Możliwosć późniejszego podziału działki ze względu na przeniesienia własności budynków mieszkalnych doprowadzi do powstania działek mniejszych niż założone w miejscowym planie. Powoduje to, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana niezgodnie z prawem. Nie zgadza się skarżący z twierdzeniem organu, w zakresie tego iż na legalność wydanej decyzji nie ma wpływu, co inwestor planuje zrobić w przyszłości ze swoją własnością. Organ winien analizować wszelkie przesłanki przed wydaniem decyzji w taki sposób, aby zapobiec sytuacji w której inwestor w przyszłości będzie miał możliwość obejścia obowiązującego prawa. Nadto przy wydawaniu decyzji naruszono zasadę pewności prawa, poprzez orzeczenie niezgodnie z dotychczasową linią orzeczniczą - art. 8 § 2 k.p.a. Wojewoda wydając decyzję w niniejszej sprawie niezgodnie z dotychczasową linią orzeczniczą przyjął, iż po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta winien wydać decyzję o pozwoleniu na budowę o tej samej treści co dotychczas. W ocenie skarżącego taki wniosek jest nieuprawniony, bowiem celem uregulowań zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tym określenia minimalnej wielkości działki jest uniknięcie w przyszłości sytuacji, w której dojdzie do powstania działek o powierzchni mniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. W przeciwnym wypadku, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., skargę należy oddalić. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że decyzja Wojewody z 26 marca 2019 r. zaskarżona została w zakresie rozstrzygnięcia pkt 3 jej sentencji, gdzie odmówiono uchylenia decyzji Starosty nr [...] z 2 października 2017 r. z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jak wskazano wyżej Sąd nie jest związany granicami zaskarżenia, jednak nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie legalności rozstrzygnięć zawartych w punkcie 1 i 2 skarżonej decyzji, stąd wniesiona skarga została rozpoznana w zakresie sformułowanych w niej zarzutów. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów i w granicach zaskarżenia sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przechodząc do meritum sprawy zaakcentować należy, że sporne jest w niej czy dopuszczalne było zastosowanie dyspozycji art. 146 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a., czyli odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, tj. decyzji Starosty z 2 października 2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego, w następstwie stwierdzenia przez organ, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Pozostaje poza sporem, że w pojęciu "odpowiadania w swej istocie" dawnej decyzji (art. 146 § 2 k.p.a.) przez tę, która może zapaść w sprawie po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, nie mieści się czysto mechaniczne porównanie dwóch rozstrzygnięć, lecz ocena ich istoty, czyli treści praw lub obowiązków. Jeżeli takie właśnie całościowe porównanie dwóch rozstrzygnięć zawierające ocenę treści istotnych dla rozstrzygnięcia prawa i obowiązków zostanie w sprawie przeprowadzone, to dopuszczalne jest wydanie w takiej sprawie decyzji na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu taka właśnie całościowa ocena przesłanek warunkujących możliwość zatwierdzenia przedstawionego w sprawie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sprawie nastąpiła. I zaznaczenia wymaga, że samo uczestnictwo strony w postępowaniu wznowieniowym nie gwarantuje wydania decyzji o treści odmiennej niż ta, która zapadłaby bez jej udziału. Nawet argumentacja podnoszona w tymże postępowaniu nie zawsze przemawia za wydaniem innej decyzji. Rozstrzygnięcie sprawy zależy bowiem od tego, czy podnoszone argumenty są słuszne i czy mają istotny wpływ na wydawane rozstrzygnięcie. Przenosząc te spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że obowiązkiem organu było ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, a nie tylko co do przesłanek wznowieniowych, a organ administracji powinien brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania. Zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy. Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z powyższych regulacji wynika, że w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę organ zobligowany jest nie tylko do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego), ale i wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również weryfikacja kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Dokonana w taki sposób weryfikacja przedłożonego projektu budowlanego została zakończona wynikiem pozytywnym. Sąd przychyla się do stanowiska organu w tym zakresie. Dokonując oceny zarzutów podnoszonych w toku postępowania administracyjnego i w skardze do Sądu to podstawowym jest, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a niezgodności tej skarżący upatruje w posadowieniu dwóch budynków mieszkalnych wolnostojących na działce o pow. 888 m2 w sytuacji, gdy obowiązujący plan miejscowy wymaga, aby minimalna powierzchnia działki budowlanej pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną wolnostojącą wynosiła 700 m2. Nie ma racji skarżący, gdyż brak jest w przedmiotowym planie wskazania, że na działce o minimum pow. 700 m2 można posadowić jeden budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący. Takiego zapisu nie ma, a do takiej interpretacji planu prowadzi twierdzenie skarżącego. Zaakcentowania wymaga, że ograniczeniu intensywności zabudowy na działkach służy zazwyczaj wskaźnik dotyczący powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Jednak te wskaźniki ustalone w planie odpowiednio na poziomie maksymalna powierzchnia zabudowy do 30% powierzchni działki i minimalna powierzchnia ekologicznie czynna co najmniej 50% przedmiotowa inwestycja spełnia. Czyni powyższe niezasadnym zarzut skargi, że w wyniku ponownego rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z dwoma lokalami mieszkalnymi oraz czterech zbiorników na ścieki sanitarne na terenie działki nr [..] w B., gm. Ż. nie zapadłaby decyzja o treści rozstrzygnięcia tożsamej z tą w decyzji z 2 października 2017 r. Przywoływany przez skarżącego wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 357/17, jednak oceniany w nim stan faktyczny jest zdecydowanie odmienny od istniejącego w niniejszej sprawie, gdyż w tamtej sprawie załącznik graficzny uchwały przestrzennej przypisywał do każdej działki tylko jeden obiekt budowlany, zlokalizowany dodatkowo przy obowiązującej linii zabudowy. Z tego względu Sąd w tamtej sprawie przyjął, że w świetle przepisów rozważanego planu miejscowego wykluczone jest lokalizowanie kilku budynków mieszkalnych jednorodzinnych na jednej posesji. W omawianym wyroku faktycznie wskazane zostało, że wybudowanie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na jednej działce o minimalnej dopuszczonej planem powierzchni w przyszłości umożliwi dokonanie podziału nieruchomości w oparciu o przepis art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm., dalej: "u.g.n."), tj. niezależnie od ustaleń planu miejscowego i umożliwi podział pierwotnej nieruchomości na działki o powierzchni mniejszej niż wynika to z § 4 ust. 4 rozważanego planu miejscowego. Uznał WSA w Poznaniu, że przedmiotowe przedsięwzięcie – lokalizujące trzy budynki mieszkalne na jednej działce - narusza wymieniony przepis. Jednak skład orzekający w niniejszej sprawie takiego stanowiska nie podziela, gdyż podział nieruchomości związany m.in. ze zniesieniem współwłasności następuje niezależnie od ustaleń miejscowego planu miejscowego. Oznacza to, że skoro sam ustawodawca postanowił o możliwości podzielenia nieruchomości niezależnie od postanowień planów miejscowych w określonych wymienionych enumeratywnie sytuacjach, to brak jest podstaw do kwestionowania takiej możliwości. Nie może tym samym stać się uzasadnionym zarzut ewentualnego późniejszego podziału działki po wybudowaniu dwóch budynków celem zniesienia współwłasności. Zwłaszcza, że przepis prawa w tym zakresie jest precyzyjny. A nadużyciem byłoby na etapie zatwierdzania projektu budowlanego kwestionować prawo do zbycia każdego z dwóch wybudowanych budynków innej osobie i wnioskowanie o podzielenie działki celem sprzedaży tylko jej części przynależnej do budynku. Wadliwie podniósł skarżący zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie przez Wojewodę, a wcześniej Starostę stanowiska zawartego w przywołanym wyroku sygn. akt II SA/Po 357/17, gdyż przepis art. 8 § 2, zawierający zakaz odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym nie znajduje zastosowania w ocenianej sprawie. Reguła ta pozwala przyjmować, że jednostka – na podstawie wcześniejszych działań lub zapewnień administracji – może w racjonalny sposób przewidywać, że rezultat działania administracji przyjmie lub zachowa określoną treść. Pewne subiektywne przekonanie wynikające ze zobiektywizowanych okoliczności. Te subiektywne przekonania mogą wynikać z: dotychczasowego stosowania norm prawa administracyjnego, dotychczasowego zwyczaju i praktyki administracyjnej, informacji pochodzących od administracji w toku postępowania (zapowiedź pewnego działania lub pewnej polityki), wytycznych sądu administracyjnego w danej sprawie (art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie).Tymczasem w żaden sposób na podstawie linii orzeczniczej Starosty czy też Wojewody nie mógł skarżący oczekiwać, że organy te wyinterpretują z planu miejscowego obowiązującego dla działki nr [..] w B., gm. Ż., że dopuszczalne tam będzie wybudowanie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podniesienie zarzutu naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. tak sformułowanego świadczy całkowitym braku zrozumienia istoty zasady statuowanej w tym przepisie. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja Wojewody odpowiada bowiem prawu. W konsekwencji skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.