II OSK 2843/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. G.-T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 404/16 w sprawie ze skargi C. G.-T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 404/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Białymstoku oddalił skargę C. G.-T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PWINB) w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak ustalono to w powyższym wyroku, w związku z interwencją radnej Rady Miejskiej w [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] o dokonanie czynności kontrolnych, działając z urzędu organ ten wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego na ww. działce przy ul. [...] w [...] stanowiącej własność C. G.-T. W wyniku kontroli stwierdzono, że na działce nr geod. [...] w [...] przy ul. [...] istnieje budynek mieszkalny, stanowiący własność skarżącej o wymiarach 9,60 m x 5.95 m, parterowy z poddaszem nieużytkowym, o konstrukcji drewnianej, na fundamencie betonowym, z dachem dwuspadowym, krytym blachodachówką. Od strony wschodniej do przedmiotowego budynku dobudowana została przybudówka o wymiarach 4,70 m x 4,0 m z pustaków cementowo-wapiennych, z dachem jednospadowym. W przybudówce znajduje się kotłownia. Przy przybudówce wykonano fundament o wymiarach 3,0 m x 4,0 m. C. G.-T. stwierdziła, że nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto oświadczyła, że budynek mieszkalny wybudowała jako gospodarczy w latach 1991-1992, a następnie z upływem czasu przystosowała go do zamieszkania, przybudówka została dobudowana przez nią w 1994 r. Ustalono również, że strona nie występowała o pozwolenie na budowę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], PINB w [...] nakazał C. G.-T. rozbiórkę samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych na działce nr geod. [...] w [...], przy ul. [...], tj.: (1) budynku mieszkalnego o konstrukcji drewnianej o wymiarach 9,60 x 5,95 m; (2) przybudówki do ww. budynku mieszkalnego z pustaków cementowo-wapiennych o wymiarach 4,70 x 4,0 m; (3) fundamentu z bloczków betonowych o wymiarach 3,00 x 4,00 m. W wyroku wskazano, że PWINB w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...] w wyniku rozpatrzeniu odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy zalecił organowi I instancji, aby ponownie rozpatrując sprawę ustalił jaka była pierwotnie zabudowa działki oraz w przypadku fundamentu, jaki obiekt zaczęto budować lub pozostałością jakiego obiektu jest przedmiotowy fundament. Ponadto nakazano organowi ustalenie, kiedy powstały poszczególne obiekty budowlane, jakie roboty budowlane były przy nich wykonywane oraz kto i kiedy je wykonywał. W decyzji kasacyjnej zalecono również, aby organ I instancji rozważył konieczność przesłuchania w charakterze świadka H. K. - ojca C. G.-T., wskazywanego jako inwestora budynku gospodarczego, użytkowanego obecnie jako budynek mieszkalny. Jak wynika z dalszych ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], PINB w [...] nakazał C. G.-T. rozbiórkę samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych na działce nr [...] w [...], tj. (1) budynku o funkcji mieszkalnej o konstrukcji drewnianej o wymiarach 9,60 x 5,95 m; (2) przybudówki do ww. budynku mieszkalnego z pustaków cementowo-wapiennych o wymiarach 4,70 m x 4 m; (3) fundamentu z bloczków betonowych o wymiarach 3 m x 4 m. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji, biorąc po uwagę zeznania H. K., a także stron postępowania – H. B., A. S. i J. A., a także wyrys z kopii mapy zasadniczej z 1994 r. stwierdził, że zarówno przebudowa budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, jak i budowa przybudówki oraz fundamentu betonowego, nastąpiła przed dniem 1 stycznia 1995 r., a zatem decyzja administracyjna w niniejszej sprawie została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229, uPb z 1974). Organ nie dał wiary zeznaniom osoby inicjującej postępowanie, która przesłuchana w charakterze świadka oświadczyła, że przedmiotowy budynek został wybudowany około 2000 r. Uznając z kolei, że zabudowa nieruchomości powstała niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na dzień budowy oraz z obecnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], nakazano jej rozbiórkę, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 uPb z 1974. PWINB w [...] powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania C. G.-T. od nakazu rozbiórki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, K.p.a.) oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 uPb z 1974, a także art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, uPb), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że nakaz rozbiórki nie narusza przepisów prawa. W jego ocenie roboty budowlane rozpoczął poprzednik prawny strony na początku lat 90-tych XX w. a zakończyła je odwołująca się przed dniem 1 stycznia 1995 r. W wyniku tych robót budynek gospodarczy został przebudowany na budynek mieszkalny, wykonano fundament i przybudówkę - kotłownię przy przedmiotowym budynku. PWINB w [...] stwierdził, że o tym, iż roboty budowlane zostały rozpoczęte i zakończone pod rządami uPb z 1974 świadczą liczne oświadczenia stron i świadków. W dacie prowadzenia robót budowlanych obowiązywał plan zatwierdzony uchwałą z dnia [...] marca 1986 r., nr [...], Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...], zmieniony uchwałą z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...], Rady Miejskiej w [...], zgodnie z którym działka nr geod. [...] przy ul. [...] w [...] była oznaczona symbolem [...] - przeznaczonym pod tereny zieleni nadrzecznej nieurządzonej. W chwili obecnej obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w granicach administracyjnych i części obszaru gminy [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 129, poz. 1229). Plan ten stanowi, że ww. działka jest oznaczona symbolem 2R, tj. teren rolny z przewagą użytków zielonych, którego podstawowym przeznaczeniem są uprawy polowe, łąki i pastwiska, zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 1 ww. planu. Na terenie tym, stosownie z § 15 ust. 2 pkt 2a ww. planu, dopuszcza się realizacje stawów rybnych, zbiorników wodnych małej retencji i innych zbiorników wodnych oraz urządzeń melioracji i przeciwpowodziowych. Zatem w ocenie organu odwoławczego teren inwestycji w ogóle nie był przeznaczony pod budowę, zarówno w trakcie prowadzenia robót budowlanych, jak i obecnie. Powołując treść art. 37 ust. 1 pkt 1 uPb z 1974 stwierdzono, że niezgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym powoduje, iż organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do nakazania rozbiórki stwierdzonej samowoli budowlanej, a w konsekwencji brak było podstaw prawnych do uchylenia decyzji nakazowej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem C. G.-T. złożyła na decyzję organu II instancji skargę do WSA w Białymstoku, podnosząc zarzut nierzetelności postępowania i braku staranności w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz interpretację dowodów na niekorzyść strony. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 i 8 K.p.a. Uzupełniając skargę zarzucono również naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. ze względu na fakt, że nie poczyniono ustaleń odnośnie funkcjonowania gospodarstwa rolnego. Skarżąca podniosła, że jest właścicielką gruntów rolnych w gminie [...] oraz prowadzi gospodarstwo rolne. Wskazała, że w miejscowym planie miasta [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2006 r.) nie ma jednoznacznego zakazu, czy zabudowa zagrodowa może być realizowana na gruntach przeznaczonych na cele rolnicze. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 13 września 2016 r. WSA w Białymstoku oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sądu pierwszej instancji stwierdził, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że zarówno plan miejscowy zatwierdzony uchwałą z dnia [...] marca 1986 r. nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...], zmieniony uchwałą z dnia [...] grudnia 1992 r. nr [...] Rady Miejskiej w [...], jak i obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2006 r., nie dopuszczały w analizowanym obszarze zabudowy o funkcji mieszkaniowej. Skargą kasacyjną działający w imieniu C. G.-T. profesjonalny pełnomocnik zaskarżył ww. wyrok w całości i na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – Ppsa) wnosi o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, 2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca kasacyjnie zarzuca, na zasadzie art. 174 "§ 2" Ppsa, obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 145 § 1 "ust. 1" lit. c Ppsa w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy ujawnione uchybienia organów administracyjnych w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, w tym liczne zaniechania w tym zakresie jednoznacznie wskazywały na istnienie podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia okoliczności dotyczących realizacji inwestycji przez poprzednika prawnego skarżącej H. K.; b) art. 106 § 3 Ppsa poprzez niezwrócenie się z urzędu przez sąd pierwszej instancji do właściwych organów Gminy [...] o przedłożenie na potrzeby rozpoznawanej sprawy dokumentacji, z której to by jednoznacznie wynikało, czy w roku 1975 r. nieruchomość, wobec której toczyło się postępowanie była objęta planem miejscowym, co w konsekwencji spowodowało niezasadne przyjęcie przez ten sąd, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podnosi, że sąd pierwszej instancji pobieżnie zapoznać się miał z aktami sprawy nie dostrzegając, że postępowanie administracyjne naruszało przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Przywołując stanowiska doktrynalne oraz judykatury, skarżąca kasacyjnie naprowadza, iż uchybienie tym przepisom miało istotne znaczenie dla wyniku postępowania. Zlekceważono treść zeznań H. K., sąd wojewódzki pominął całkowicie okoliczność, że organy administracyjne nie ustaliły, kiedy dokładnie został wybudowany budynek gospodarczy, który nabył w 1975 r. H. K. oraz czy w dacie budowy budynku obowiązywał plan miejscowy i czy legitymował się decyzją o warunkach zabudowy. Uchybienie przepisowi art. 106 § 3 Ppsa polegać ma na tym, że sąd pierwszej instancji nie zwrócił się do właściwych organów Gminy [...] o przedłożenie dokumentacji, z której wynikałoby, czy w roku 1975 nieruchomość objęta postępowaniem była objęta planem miejscowym. Zdaniem skarżącej miałoby to znaczenie z punktu widzenia prawa do zabudowy osoby prowadzącej gospodarstwo rolne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Z uwagi na sposób sformułowania podstaw wniesionej kasacji, koniecznym jest podkreślenie, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba, zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez ten sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego winien był wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należało wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd pierwszej instancji, przedstawić, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Skargę kasacyjną oparto na podstawie określonej w art. 174 "§ 2" Ppsa, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Błędnie w skardze kasacyjnej wskazano jednostkę redakcyjną art. 174 Ppsa, bowiem artykuł ten nie dzieli się na paragrafy, tylko na dwa punkty, przy czym każdy z punktów wymienia inną podstawę kasacyjną. Przyjdzie uznać przeto, że skarga kasacyjna jest oparta o art. 174 pkt 2 Ppsa. Ten błąd formalny autora skargi kasacyjnej nie jest jednak przeszkodą do nadania jej prawidłowego biegu. Zarzuty sprowadziły się w istocie do dwóch kwestii – po pierwsze, uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom art. 145 § 1 "ust. 1" lit. c Ppsa w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie wniesionej skargi, podczas gdy podnoszone uchybienia organów administracyjnych w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, w tym liczne zaniechania w tym zakresie, jednoznacznie wskazywać mają na istnienie podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia okoliczności dotyczących realizacji inwestycji przez poprzednika prawnego skarżącej H. K., a po drugie – uchybienia art. 106 § 3 Ppsa poprzez niezwrócenie się z urzędu przez sąd pierwszej instancji do właściwych organów Gminy [...] o przedłożenie na potrzeby rozpoznawanej sprawy dokumentacji, z której to by jednoznacznie wynikało, czy w roku 1975 r. nieruchomość, wobec której toczyło się postępowanie była objęta planem miejscowym, względnie poprzednik prawny skarżącej dysponował decyzją o warunkach zabudowy. Obie te podstawy kasacyjne nie są usprawiedliwione. B. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 "ust. 1" lit. c Ppsa w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. jest chybiony. Zwrócić w tym miejscu w pierwszej kolejności należy uwagę, że § 1 art. 145 Ppsa dzieli się na punkty, a nie na ustępy jak to formułuje strona skarżąca kasacyjnie w złożonym środku zaskarżenia. W istocie przyjąć należy, że skarżącej kasacyjnie chodzi o naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Zgodzić należy się ze stwierdzeniem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że w niniejszej sprawie został zebrany obszerny materiał dowodowy odnośnie samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych na działce o nr geod. [...] w [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego materiał dowodowy w sprawie został zebrany w wystarczającym stopniu, by wynikać z niego miało, że zabudowa nieruchomości skarżącej powstała niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na dzień budowy oraz z obecnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], stąd zgodnie z prawem nakazano jej rozbiórkę, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 uPb z 1974. W przedmiotowej sprawie organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że zarówno plan miejscowy zatwierdzony uchwałą z dnia [...] marca 1986 r. nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...], zmieniony uchwałą z dnia [...] grudnia 1992 r. nr [...] Rady Miejskiej w [...], jak i obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2006 r., nie dopuszczały zabudowy o funkcji mieszkaniowej. Według postanowień planu z 1986 r. działka o numerze geodezyjnym [...] była położona na terenie oznaczonym w tym planie symbolem [...] – z przeznaczeniem pod tereny zieleni nadrzecznej nieurządzonej. Według postanowień obecnie obowiązującego planu wspomniana działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 2R, tj. terenie rolnym z przewagą użytków zielonych, którego podstawowym przeznaczeniem są uprawy polowe, łąki i pastwiska (§ 15 ust. 1 pkt 2 planu). Na terenie tym, według § 15 ust. 2 pkt 2a planu z 2006 r. dopuszcza się realizację stawów rybnych, zbiorników wodnych małej retencji i innych zbiorników wodnych oraz urządzeń melioracji i przeciwpowodziowych. Zatem jako odpowiadające prawu należało uznać stanowisko organów oraz aprobujące to stanowisko WSA w Białymstoku o niezgodności istniejącej zabudowy tak z postanowieniami poprzednio, jak i obecnie obowiązującego planu miejscowego. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały właściwej kwalifikacji budynku mieszkalnego, przybudówki i fundamentu jako obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, a zebrany przez organy materiał dowodowy mógł stanowić podstawę kontroli decyzji PWINB w [...]. Organy nadzoru budowlanego przytoczyły treść przepisów prawa i wyjaśniły dlaczego w sprawie podjęto decyzję o nakazie rozbiórki obiektów budowlanych, a sąd pierwszej instancji trafnie to zaaprobował. Zdaniem Sądu Naczelnego, sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów skargi oraz ocenił zaskarżoną decyzję zgodnie z wymogami art. 134 § 1 Ppsa. Sąd wojewódzki przedstawił swoje stanowisko w zasadniczych kwestiach decydujących o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszeń postępowania przez orzekające w sprawie organy, a stanowisko tegoż sądu w tej kwestii jest trafne. Uznać należy, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało prawidłowo, a zaskarżona decyzja PWINB w [...] została uzasadniona zwięźle i rzeczowo, z odniesieniem się do okoliczności faktycznych, stanu prawnego i zarzutów skarżącej. Analiza dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych nie potwierdza stanowiska skarżącej kasacyjnie o tym, że sąd pierwszej instancji nie dostrzegł istotnych braków w postępowaniu przeprowadzonym przez organy. Zauważyć wypadnie, że w toku postępowania zapadła uprzednio decyzja kasacyjna PWINB w [...], w jej efekcie uzupełniono materiał dowodowy, uzyskując dowody odnośnie okoliczności realizacji na działce skarżącej kasacyjnie robót budowlanych. Zdaniem NSA nie było również potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia okoliczności realizacji inwestycji przez poprzednika prawnego skarżącej – jej ojca H. K. Wskazać bowiem należy, co wynika z akt sprawy, że H. K. przesłał do PINB w [...] oświadczenie złożone pod odpowiedzialnością karną wynikającą z art. 233 § 1 Kodeksu karnego, w którym stwierdził, że ww. nieruchomość nabył w 1975 r. jako łąkę z szopą (budynek gospodarczy), która była w złym stanie technicznym. Remont budynku wykonał przed 1994 r. Jednocześnie oświadczył, że przybudówkę wybudowała jego córka p. C. G.-T. w 1994 r. jako kotłownię, a następnie odnowiła budynek. Organ I instancji wziął zatem pod uwagę powyższe zeznania złożone pod odpowiedzialnością karną H. K. oraz pozostałych stron postępowania, tj. H. B., A. S. i J. A., a także wyrys z kopii mapy zasadniczej z 1994 r. i na ich podstawie zasadnie przyjął, że budynek mieszkalny, przybudówka oraz fundament betonowy zostały wybudowane przed 1 stycznia 1995 r., co skutkowało podjęciem decyzji w oparciu o zapisy ustawy uPb z 1974. C. Pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 3 Ppsa poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Cyt. przepis stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o jakim mowa w art. 106 § 3 Ppsa, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Z art. 106 § 3 Ppsa wynika ponadto, że skorzystanie z przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu jest prawem, a nie obowiązkiem sądu. Jak wynika ze złożonej skargi oraz pisma stanowiącego "uzupełnienie skargi do sądu administracyjnego", a także z protokołu rozprawy przed WSA w Białymstoku (k. 56 akt sądowych) strona skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu. Sąd nie przeprowadził także takiego dowodu z urzędu. Tym niemniej odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy stronie skarżącej kasacyjnie, że kwestia ustalenia (np. poprzez przedłożenie stosownej dokumentacji przez organ gminy) czy w roku 1975 r. nieruchomość (wówczas będąca budynkiem gospodarczym), wobec której aktualnie toczy się postępowanie była objęta planem miejscowym i tak nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Istotą sprawy jest bowiem przekształcenie budynku gospodarczego na mieszkalny i to kiedy były prowadzone takie roboty budowlane oraz czy zostało to dokonane zgodnie z prawem. Jak wynika z akt sprawy roboty budowlane rozpoczął poprzednik prawny skarżącej na początku lat 90-tych XX w. a zakończyła je skarżąca przed dniem 1 stycznia 1995 r. W wyniku tychże robót istniejący drewniany budynek gospodarczy został przebudowany na budynek mieszkalny, wykonano fundament i przybudówkę - kotłownię przy przedmiotowym budynku. Stwierdzić należy, że o tym, iż roboty budowlane zostały rozpoczęte i zakończone pod rządami uPb z 1974 świadczą liczne oświadczenia stron (w tym samej skarżącej oraz jej poprzednika prawnego, czyli jej ojca) i świadków. Ponadto warunkiem legalizacji wykonanych robót jest zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, a przede wszystkim z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro, co już wyżej ustalono, zarówno plan miejscowy z 1986 r., jak i obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 31 marca 2006 r., nie dopuszczały zabudowy o funkcji mieszkaniowej owa legalizacja nie była możliwa. D. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.