II SA/Rz 1585/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 tys. zł z tytułu urządzania gier na automacie do gier poza kasynem gry, tj. w barze "[...]" przy ul. W. [...] w D. W treści skargi reprezentujący skarżącą Spółkę pełnomocnik (adwokat) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. W uzasadnieniu powołał się m.in. na brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniach oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego, w tym brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Zwrócono uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez inne sądy administracyjne, w których wstrzymano wykonanie zaskarżonych decyzji, a w wyniku uznania zasadności wniesionych skarg, uchylono je wraz z poprzedzającymi decyzjami organów I instancji. Nadto wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż na dzień 13 kwietnia 2015 r. Spółka zapłaciła już kary pieniężne w łącznej wysokości 5 079 683 zł, a toczą się wobec niej kolejne postępowania w tym przedmiocie. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji grozi utratą płynności finansowej, a to z kolei skutkowałoby zagrożeniem upadłością, czego nie da się odwrócić nawet w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanego świadczenia. Aktualnie, w wyniku zatrzymania automatów do gier przez Urzędy Celne, Spółka nie osiąga planowanych zysków, a wręcz ponosi duże straty finansowe. Uiszczenie kary w sytuacji, gdy dokonanie czynu z art. 107 K.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, pogorszy jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Chodzi przy tym nie tylko o szkodę grożącą samej Spółce, ale także Skarbowi Państwa w związku z wypłatą w razie przegranej pobranych kar. Na potwierdzenie zawartej we wniosku argumentacji załączono oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki z 8 października 2015 r. o wysokości zapłaconych w latach 2012 – 2015 kar z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry (5 079 683 zł), potwierdzającą płatności listę zapisów kasowych/bankowych za okres od 20 stycznia 2012 r. do 3 kwietnia 2015 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. (wykazujący stratę w wysokości 4 029 316 zł) wraz z porównaniem do analogicznego okresu roku 2012 (strata w wysokości 8 743 995 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (w kwestii wstrzymania, mimo zgłoszonego przez Spółkę stosownie do art. 61 § 2 P.p.s.a. żądania, nie rozstrzygał Dyrektor Izby Celnej). Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi. W kontekście powyższego, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. jednoznacznie wynika, że ciężar uprawdopodobnienia spełnienia wymienionych w nim przesłanek spoczywa na skarżącym. Spółka (jej pełnomocnik) poza ogólnymi twierdzeniami wskazującymi na wysokość zapłaconych już kar i brak osiągania planowanych zysków, w żaden sposób nie wykazała ryzyka wystąpienia ewentualnych niekorzystnych następstw wykonania decyzji, tj. że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla niej z rzeczywistym zagrożeniem utratą płynności finansowej czy wręcz upadłością. Na potwierdzenie obecnej kondycji finansowej Spółki nie przedłożono żadnych dokumentów poświadczających wysokość osiąganych dochodów (ponoszonych strat) czy w inny sposób świadczących o aktualnej rentowności prowadzonej działalności. W tym zakresie za miarodajny nie może być uznany rachunek zysków i strat odnoszący się bez mała do okresu prawie 2 lata wcześniejszego, zwłaszcza że wykazana nim strata za 2013 r. była ponad 2 razy mniejsza niż w roku 2012, a we wniosku nie odniesiono się już chociażby do zamkniętego rachunkowo roku 2014 czy okresu bezpośrednio poprzedzającego wniesienie skargi (poprzez przedłożenie deklaracji rozliczeniowych podatku od towarów i usług, wyciągów z rachunków bankowych Spółki itp.). Znamienne przy tym jest, że mimo akcentowanej we wniosku straty za rok 2013, doszło w nim np. do znaczącego wzrostu wydatków na wynagrodzenia (305 tys. zł względem 141 tys. zł w także "stratnym" roku 2012), czy wzrostu odpisów amortyzacyjnych (1 198 tys. zł względem 14 tys. zł w roku 2012), co raczej świadczy o poprawie kondycji finansowej Spółki, skoro jednocześnie od stycznia 2012 r. – nie zaprzestając działalności – była w stanie uiścić ponad 5 mln zł kar. Nie wyjaśniono również, czy i jaki majątek Spółka posiada oraz z jakich źródeł pokrywa koszty bieżącej działalności. Czyni to niemożliwą ocenę, czy uiszczenie kwoty 12 tys. zł mogłoby wiązać się dla niej z następstwami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostają twierdzenia kwestionujące prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego czy wskazujące na "podobieństwo" sprawy do innych już rozstrzygniętych przez sądy administracyjne, gdyż wkraczałoby to w merytoryczną ocenę decyzji organów administracji, co na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. Zamierzonego przez stronę skarżącą skutku nie może również odnieść argument wskazujący na brak prawomocnego orzeczenia zapadłego w postępowaniu karnoskarbowym czy odnoszący się do potencjalnej odpowiedzialności Skarbu Państwa wynikającej z ewentualnego uwzględnienia skargi, gdyż zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki odnoszą się stricte do strony skarżącej, wnioskującej o wstrzymanie. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.