I C 190/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 190/1 9</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 29 października 2019 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny </strong>w składzie następującym:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSR Janusz Supiński</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: Katarzyna Kucharska</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15.10.2019 r. w Giżycku</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">M. S.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">T. B.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>powództwo oddala.</p> <p>Sygn. akt. I C 190/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">M. S.</span> domagała się zasądzenia na jej rzecz od <span class="anon-block">T. B.</span> kwoty 3.788 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 02.04.2018r. oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu podniosła, iż udzieliła pozwanemu 15 (piętnaście) pożyczek w łącznej wysokości 747 EURO i 590 zł, zaś pozwany pieniędzy tych nie zwrócił.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">T. B.</span> nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie w całości. W uzasadnieniu wskazał, że nigdy nie zawierał z powódką umowy pożyczki.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>Strony – <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">T. B.</span> – pozostawały od marca 2016r. do czerwca 2017r. w konkubinacie. W tym okresie strony przebywała na terenie Holandii, gdzie pracowały. W trakcie wspólnego pobytu stron w Holandii pozwany został obciążony obowiązkiem alimentacyjnym na rzecz byłej żony, w związku z czym powódka dwu lub trzykrotnie przekazała pozwanemu środki pieniężne w nieustalonej wysokości na pokrycie zobowiązań pozwanego. Przekazując te środki powódka nie uprzedzała pozwanego, że traktuje je jako pożyczka z obowiązkiem zwrotu.</p> <p>W czerwcu 2017r. pozwany wrócił do Polski, po czym poinformowała powódkę telefonicznie o zakończeniu konkubinatu i decyzji o pozostaniu na stałe w kraju.</p> <p>We wrześniu 2017r. powódka zażądała po raz pierwszy od pozwanego zwrotu przekazanych mu kwot, informując jednoczenie, że owo przekazanie traktuje jako udzielenie pożyczki.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: zeznania powódki k 51</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania pozwanego k 24, 51</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">G. B.</span> k 51</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">G. T. (1)</span> k 51</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">R. B.</span> k 51</em> </p> <p> <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">A. K.</span> k 51</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Roszczenie powódki nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Przedstawiony stan faktyczny ustalono wyłącznie na podstawie zeznań stron i zeznań świadków <span class="anon-block">G. B.</span>, <span class="anon-block">G. T. (1)</span>, <span class="anon-block">R. B.</span> i <span class="anon-block">A. K.</span>. Strona powodowa bowiem nie przedstawiła żadnych dowodów bezosobowych, w szczególności wyciągów z rachunków bankowych czy potwierdzeń przelewu, co w niniejszej sprawie było o tyle istotne, że powódka powoływała się na przekazywanie pozwanemu środków pieniężnych właśnie drogą przelewów bankowych. Tymczasem analiza zeznań samych stron i – tym bardziej zeznań w/w świadków – prowadzi do wniosku, że żadna z przesłuchanych osób nie potrafiła wskazać, nawet w przybliżeniu, ilości i wysokości kwot, przekazanych przez powódkę na rzecz pozwanego. Co ważniejsze – sama powódka, będąc przesłuchiwana w charakterze strony, nie umiała wskazać konkretnej kwoty, jaką miała przekazać pozwanemu, ograniczając się do stwierdzenia, że kwota podana w pozwie została obliczona na podstawie rachunków z konta. Niestety brak dowodów bezosobowych uniemożliwił jakąkolwiek weryfikację tychże obliczeń z pozwu. Już sama ta okoliczność powoduje, że roszczenie powódki, jako nieudowodnione co do wysokości przy postawie pozwanego kwestionującego ową wysokość, nie zasługiwało na uwzględnienie. Jedynie dla przypomnienia warto wskazać na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> i dostrzec, że to powódka, reprezentowana zresztą przez pełnomocnika profesjonalnego, powinna wykazać nie tylko istnienie wierzytelności ale też i wysokość.</p> <p>Na uwzględnienie roszczenia pozwu nie pozwoliła także druga ze wskazanych powyżej kwestii, którą powódka powinna była wykazać, a mianowicie samo istnienie wierzytelności. W tym kontekście należało dostrzec, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 kc</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Oznacza to, że „<em> <!-- -->Pożyczka jest umową konsensualną, polegającą na zgodnym oświadczeniu woli stron, dającego i biorącego pożyczkę, przez którą dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę, określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości” </em>[tak <em> <!-- --> <span class="anon-block">E. G.</span>, <span class="anon-block">P. M.</span> </em> (red.), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeks cywilny</a>. Komentarz. Wyd. 9, <span class="anon-block">W.</span> 2019]<em> <!-- -->. </em>Oczywistym przy tym jest, że owe oświadczenia zobowiązujące obu stron umowy pożyczki muszą zostać złożone przed przekazaniem przedmiotu pożyczki lub w drodze następczych uzgodnień stron. W realiach niniejszej sprawy zaś powódka sformułowała po raz pierwszy swoje stanowisko w zakresie potraktowania kwot przekazanych pozwanemu dopiero we wrześniu 2017 roku, daleko później niźli miała przekazywać sporne środki pieniężna, a pozwany nigdy nie łożył oświadczenia, w którym zobowiązałby się do zwrotu uzyskanych kwot. Przeczy to idei umowy pożyczki i pozbawia zasadności roszczenia powódki.</p> <p>Jedynie z archiwistycznego obowiązku warto wspomnieć, że ta sama powódka udzielała pożyczki świadkowi <span class="anon-block">G. T. (1)</span> w trakcie ich pobytu na terenie Holandii i wówczas od samego początku obie strony umowy (powódki i świadek <span class="anon-block">G. T.</span>) jednoznacznie definiowały całą operację udzielania środków pieniężnych świadkowi jako pożyczka z obowiązkiem jej zwrotu. Takiej zaś definicji powódka i pozwany nie formułowali odnośnie kwot przekazywanych przez <span class="anon-block">M. S.</span> na rzecz <span class="anon-block">T. B.</span>, choć przedmiotowe operacje finansowe miały odbywać się w tym samym okresie.</p> <p>Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 kc</a>, orzekł jak w sentencji.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a> mając wszakże na uwadze brak wniosku pozwanego w zakresie zasądzeni na jego rzecz zwrotu poniesionych kosztów.</p> </div>