III SA/Gd 559/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE W kwietniu 2011 r. do Starosty W. wpłynął wniosek A. F. o zarejestrowanie samochodu osobowego Audi A4 Cabrio rok produkcji 2007 r. o nr identyfikacyjnym nadwozia (VIN): [...]. Do wniosku dołączono m.in.: umowę kupna-sprzedaży, która miała być zawarta pomiędzy A. F. a zamieszkałym w Walencji Q. O. D. oraz hiszpański dowód rejestracyjny dotyczący pojazdu Audi o numerze VIN [...] wraz z tłumaczeniem. Na podstawie przedłożonych przez wnioskodawczynię dokumentów Starosta W. decyzją z dnia 28 kwietnia 2011 r. (nr [...]) zarejestrował pojazd, wydając nowy dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne o nr [...]. W czerwcu 2011 r. A. F. sprzedała ww. samochód Audi A4 o nr rej. [...] D. K., prowadzącemu w N. działalność gospodarczą pod firmą [...] m.in. w zakresie kupna i sprzedaży samochodów. Na wniosek D. K. Starostwo Powiatowe w N. w dniu 1 lipca 2011 wydało decyzję (nr [...]) o zarejestrowaniu na niego pojazdu marki Audi A4 Cabrio o nr identyfikacyjnym VIN [...] i wydało dla pojazdu tablice rejestracyjne o nr [...]. Pojazd został następnie w 2011 r. sprzedany przez D. K. – K. B., który następnie w lipcu 2012 r. sprzedał przedmiotowy samochód K. D. i A. S., którzy wystąpili o rejestrację pojazdu w Starostwie Powiatowym w P. Pojazd został zarejestrowany przez Starostwo Powiatowe w P. i otrzymał tablice rejestracyjne [...]. Postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. ([...], [...]) Prokurator Prokuratury Okręgowej w R. w sprawie 6 pojazdów pochodzących z czynów zabronionych, w tym pojazdu marki Audi A4 o nr rej. [...] - umorzył śledztwo o czyn z art. 291 §1 Kodeksu karnego (pasterstwo umyślne) z powodu śmierci podejrzanego o wskazany czyn D. K., który jak ustalano zmarł w dniu 2 września 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano m.in., że D. K., prowadząc działalność gospodarczą zajmującą się m.in. kupnem i sprzedażą samochodów, dokonał zakupu od nieustalonych osób wyżej wymienionych pojazdów pochodzących z czynów zabronionych, a następnie dokonywał ich odsprzedaży. W zakresie dotyczącym samochodu Audi nr rej. [...] wskazano, że pojazd został zalegalizowany w Polsce poprzez jego rejestrację w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. w dniu 11 kwietnia 2011 r. na osobę A. F. na podstawie podrobionej hiszpańskiej umowy kupna-sprzedaży z dnia 24 marca 2011 r. Przeprowadzona ekspertyza mechanoskopijna wykazała, że numer identyfikacyjny nadwozia (VIN): [...] nie został wykonany fabrycznie. W wyniku badań odtworzono oryginalny (pierwotny) numer identyfikacyjny o treści [...]. Tabliczka znamionowa umieszczona w pojeździe z numerem nadwozia [...] jest wykonana niefabrycznie. Jak ustalono samochód marki Audi A4 o numerze nadwozia [...] został utracony w wyniku kradzieży w okresie: 5 stycznia 2011 r. godz. 23.00 – 12 stycznia 2011 r. godz. 12.00 w H. A. [...] (parking) z numerem rejestracyjnym [...] na szkodę D. M. W czerwcu 2018 r. do Starostwa Powiatowego w W. została przesłana - wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - powoływanej dalej w skrócie jako: "k.p.a.") - decyzja Starosty N. z dnia 28 maja 2018 r. (nr [...]) orzekająca o uchyleniu własnej decyzji w sprawie rejestracji pojazdu marki Audi A4 Cabrio nr VIN [...] o tablicach rejestracyjnych nr [...] oraz o odmowie rejestracji wskazanego pojazdu. W konsekwencji Starosta W. postanowieniem z dnia 26 czerwca 2018 r. wznowił postępowanie w sprawie rejestracji samochodu marki Audi A4 o nr VIN [...] i tablicach rejestracyjnych nr [...]. W toku postępowania wznowieniowego, w celu uzyskania kopii opinii mechanoskopijnej Starosta W. wystąpił kolejno do Starostwa Powiatowego w N. (pismo z dnia 28 czerwca 2018 r.), Starostwa Powiatowego w P., które - jak ustalił organ - również uchyliło własną decyzję o rejestracji pojazdu marki Audi A4 o nr VIN [...] (pismo z dnia 16 lipca 2018 r.), a także Centralnego Biura Śledczego Zarządu w R. Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej (pismo z dnia 5 września 2018 r.), Sądu Okręgowego w R. II Wydział Karny (pismo z dnia 11 września 2018 r.) oraz Prokuratury Okręgowej w R. (pismo z dnia 1 października 2018 r.). Kopia opinii mechanoskopijnej nr [...] z dnia 3 czerwca 2016 r. dotycząca pojazdu marki Audi A4 o nr VIN [...] została ostatecznie przesłana Starostwu Powiatowemu w W. przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w R. w załączeniu do pisma z dnia 31 października 2018 r. W konsekwencji decyzją z dnia 6 grudnia 2018 r. (nr [...]) Starosta W. - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - stwierdził, że ostateczna decyzja z dnia 28 kwietnia 2011 r. o rejestracji pojazdu marki Audi o nr rej. [...] nr nadwozia [...] rok produkcji 2007, z wniosku A. F., została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, że podany w dowodzie rejestracyjnym numer identyfikacyjny powinien być umieszczony w sposób trwały na nadwoziu przez producenta pojazdu. Nieoryginalność, a więc sfałszowanie numeru nadwozia, powoduje bowiem, że dokumenty w oparciu, o które pojazd był uprzednio zarejestrowany, nie stanowiły podstawy do przeniesienia własności pojazdu. Z tego względu w ocenie organu w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W chwili wydania decyzji o rejestracji istniały bowiem istotne okoliczności będące podstawą odmowy rejestracji ww. samochodu, jednakże nie były wówczas znane organowi rejestrującemu. Ponieważ jednak od wydania przez Starostę W. decyzji o rejestracji pojazdu minęło powyżej 5 lat, okoliczność ta - stosowanie do art. 146 § 1 k.p.a. - uniemożliwiła uchylenie tej decyzji przez organ. Odwołanie od wskazanej decyzji wniósł Prokurator Prokuratury Okręgowej w R., podnosząc, że organ I instancji oparł decyzję o błędną podstawę wznowieniową, bowiem w sytuacji, gdy dowody na podstawie których ustalono istotne w sprawie okoliczności okazały się fałszywe, podstawą wydania decyzji powinien być art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. a nie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzją z dnia 20 marca 2019 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – na podstawie art. 138 § 2 w zw. z 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 146 § 1, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - uchyliło ww. decyzję Starosty W. z dnia 6 grudnia 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, ponieważ nie ustalono w sposób wyczerpujący istnienia podstaw wznowieniowych z art 145 § 1 k.p.a., a w szczególności wskazanych w punkcie 1. i punkcie 5. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że uwzględniając zapisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dowód rejestracyjny jest jednym z dokumentów, na podstawie których dokonuje się rejestracji samochodu. Dowód rejestracyjny, w którym zamieszczono nieprawdziwe dane co do rodzaju pojazdu nie ma charakteru dowodu, o jakim mowa w art. 72 ust. 1 pkt 5 wskazanej ustawy. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym opinii mechanoskopijnej organ I instancji stwierdził nieoryginalność, a więc sfałszowanie numeru nadwozia, co powoduje, że dokumenty, w oparciu o które pojazd został uprzednio zarejestrowany, nie stanowiły podstawy do przeniesienia własności pojazdu, za to były podstawą do odmowy rejestracji pojazdu. Do odmowy tej jednak nie doszło, gdyż organ rejestracyjny nie miał jeszcze wiedzy o wskazanych okolicznościach. Organ I instancji zakwalifikował wskazane zdarzenie jako podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do stanowiska Prokuratora, który wskazał, że zaistniała w sprawie sytuacja odpowiada przesłance wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że wystąpienie wskazanej podstawy następuje po łącznym ziszczeniu się trzech warunków: 1/ w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ w toku instancji wystąpił fałszywy dowód; 2/ sfałszowanie dowodu zostało stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu; 3/ sfałszowany dowód stał się podstawą ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Z kolei w art. 145 § 2 i 3 k.p.a. ustawodawca wskazał przesłanki dopuszczające wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. pomimo braku wskazanego wyżej orzeczenia sądu lub innego organu. Artykuł 145 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie w sytuacji zaistnienia łącznie obu wskazanych w nim przesłanek, tj. sfałszowanie dowodu jest oczywiste a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Z kolei art. 145 § 3 k.p.a. umożliwia zastosowanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sytuacjach, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Zwracając uwagę, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty tj.: opinia mechanoskopijna (w której w związku z posiadaniem przez pojazd niefabrycznych oznaczeń identyfikacyjnych stwierdzono, że dokumenty przedłożone do rejestracji okazały się nieprawdziwe) oraz dokumentny zawierające informacje dotyczące postępowań prowadzonych przez Centralne Biuro Śledcze Policji nadzorowane przez Prokuraturę Okręgową w R. stwierdzono, że organ I instancji nie dokonał ustaleń, co do postanowień o przedstawieniu zarzutów oskarżonym, opinii mechanoskopijnej – jej włączenia w materiał dowodowy, wydania wyroków przez sąd, oparcia się na opinii w ewentualnie podjętych rozstrzygnięciach. W związku z powyższym w ocenie odwoławczego organ I instancji zaniechał wykazania, czy sfałszowanie dowodu zostało stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. W konsekwencji nie podjął również zbadania możliwości ewentualnego zastosowania w sprawie wyjątków przewidzianych w art.145 § 2 i § 3 k.p.a. Mając to na uwadze Kolegium zobowiązało organ I instancji, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełnił zebrany w sprawie materiał dowodowy w celu rozważenia ewentualnego wystąpienia w sprawie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzją z dnia 30 września 2019 r. (nr [...]) Starosta W. orzekł o: 1/ uchyleniu własnej decyzji z dnia 28 kwietnia 2011 r. (nr [...]) o zarejestrowaniu na wniosek A. F. samochodu osobowego Audi nr VIN:[...]; 2/ odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Organ wskazał, że po uzupełnieniu materiału dowodowego stwierdził wystąpienie w sprawie podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którą postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który ją wydał. Organ ustalił bowiem, że sprawa o sygn. [...] ([...], [...]) znajduje się w toku, a wyrok nie zapadł; nie otrzymano też informacji czy opinia mechanoskopijna nr [...] z dnia 3 czerwca 2016 r. dotycząca pojazdu marki Audi A4 o nr VIN [...] była w tej sprawie przedmiotem oceny sądu. Ponadto Prokuratura Okręgowa w R. poinformowała organ, że opinia mechanoskopijna nr [...] była jedyną opinią dotyczącą przedmiotowego samochodu. Z uzasadnienia postanowienia o umorzeniu śledztwa [...] z dnia 15 marca 2018 r. wynika zaś, że pojazd ten został zalegalizowany w Polsce na podstawie podrobionej hiszpańskiej umowy kupna-sprzedaży oraz zgłoszonego jako skradziony hiszpańskiego dowodu rejestracyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prokurator Prokuratury Okręgowej w R., który ponownie wskazał, że wbrew stanowisku Starosty W. w sprawie nie zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., lecz z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzją z dnia 30 marca 2020 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]– na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 2 i art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 146 § 1 k.p.a. – orzekło o: 1/ uchyleniu decyzji Starosty W. z dnia 30 września 2019 r. w całości oraz 2/ stwierdzeniu, że decyzja Starosty W. z dnia 28 kwietnia 2011 r. (nr [...]) została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zrelacjonowano przebieg postępowania w sprawie, w tym treść poszczególnych włączonych do materiału dowodowego dokumentów. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego Kolegium doszło do przekonania, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące zarówno w dniu wydania decyzji o czasowej rejestracji pojazdu, jak i decyzji o jego rejestracji stałej, które nie były znane organowi I instancji. Okazało się bowiem, że po uzyskaniu przez decyzję rejestracyjną z dnia 28 września 2011 r. przymiotu ostateczności wyszło na jaw, że numery identyfikacyjne nadwozia pojazdu nie zostały wykonane fabrycznie, a naniesiono je po uprzednim zeszlifowaniu właściwego oznaczenia. W związku z tym przedmiotem w chwili rejestracji był pojazd o innych numerach znamionowych, aniżeli te które zostały wykazane w decyzji o rejestracji pojazdu Audi A4 Cabrio dokonanej na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę o rejestrację, w tym umowy kupna-sprzedaży, dowodu rejestracyjnego, zawierających m.in. dane nadwozia. Wiarygodnym dowodem na wskazaną okoliczność stanowiła zaś opinia mechanoskopijna wykonana na zlecenie Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej Zarządu w R. Centralnego Biura Śledczego Policji w dniu 3 czerwca 2016 r. przez biegłego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Społecznej Policji, z której wynika, że numer nadwozia VIN nie jest oznaczaniem pierwotnym (oryginalnym). Zatem w ocenie Kolegium zasadnym było uznanie, że stwierdzone okoliczności faktyczne – fakt zeszlifowania fabrycznego oznaczenia i wbicie w jego miejsce oznaczenia niefabrycznego - są okolicznościami nowymi, istniejącymi w dniu wydania decyzji a nieznanymi organowi, który ja wydał. Okoliczności te powodowały, że dokumenty załączone przez wnioskodawcę nie odzwierciedlały rzeczywistych cech pojazdu. Zatem samochód w chwili jego rejestracji nie spełniał warunku określonego w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym pojazd powinien mieć nadany przez producenta numer VIN. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium przytoczyło w całości dokonaną uprzednio w decyzji z dnia 20 marca 2019 r. (nr [...]) wykładnię art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., podkreślając że warunkiem zastosowania wskazanego przepisu jest uprzednie stwierdzenie fałszywości dowodu prze sąd lub inny organ. Tymczasem w przedmiotowej sprawie jedynym dokumentem stwierdzającym okoliczności, że oznaczenie identyfikacyjne pojazdu jest przerobione jest opinia kryminalistyczna. W związku z tym należy ją uznać za dowód w sprawie, natomiast nie stanowi ona orzeczenia stwierdzającego fakt sfałszowania dowodu. Nie przysługuje jej też walor prawomocności. Fałszerstwo dowodu musi być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, a takiego orzeczenia w sprawie nie przedstawiono. Za takie orzeczenie nie może w szczególności być uznane postanowienie Zarządu w R. Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia 15 maca 2018 r. (sygn. akt [...] ([...]) o umorzeniu śledztwa. W zakresie punktu 2. tego postanowienia - w sprawie sprzedaży samochodów pochodzących z czynów zabronionych w tym m.in. przedmiotowego samochodu Audi A4 Cabrio umorzono bowiem śledztwo z powodu śmierci osoby podejrzanej. Kolegium wskazało, że postanowienie to wskazuje jedynie na przesłankowe ustalenie podrobienia dokumentu celem rejestracji pojazdu, które – jak stwierdzono w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego – jest sporządzeniem dokumentu z zachowaniem pozorów, jak gdyby pochodził od rzeczywistego wystawcy, lecz w końcowym rezultacie nie doprowadza do skazania, w związku z czym nie posiada waloru przesądzającego ani o winie ani o popełnieniu tego czynu. Poza tym odnosi się do osoby podejrzanego z okresu po wydaniu już przez organ I instancji ostatecznej decyzji o rejestracji pojazdu z dnia 28 kwietnia 2011 r. na A. F., a zatem dotyczy okoliczności działania z okresu dalszego. W toku postępowania nie zostały przedstawione natomiast żadne prawomocne orzeczenia skazujące; ewentualnie orzeczenia prokuratury stwierdzające popełnienie przestępstwa w przedmiocie sfałszowania dokumentu, zaś całość dokumentacji dotyczącej pojazdu to akta umorzonego postępowania o sygn. akt [...], które znajdują się w Prokuratura Okręgowej w R. Postępowanie natomiast przeciwko innym podejrzanym pozostaje w toku, a wyrok nie zapadł. W końcowej części uzasadnienia Kolegium wskazało, że pomimo zastosowania właściwej podstawy wznowieniowej organ I instancji nie mógł wyeliminować decyzji o rejestracji pojazdu z dnia 28 kwietnia 2011 r. z powodu upływu terminu przedawnienia. Jak wynika bowiem z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może nastąpić jedynie przez 5 lat od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Decyzja z dnia 28 kwietnia 2011 r. została doręczona A. F. w dniu jej wydania. W związku z powyższym w wyniku wznowienia postępowania organ I instancji nie mógł uchylić decyzji o rejestracji, lecz jedynie stwierdzić, że została wydana z naruszeniem prawa, co odpowiada wymogom z art. 151 § 2 k.p.a. Prokurator Prokuratury Okręgowej w R. zaskarżył ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia 30 września 2019 r., podnosząc zarzuty naruszenia prawa obejmujące: 1. zarzut rażącego naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. polegający na tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wbrew treści tego przepisu w rozstrzygnięciu decyzji ograniczyło się jedynie do stwierdzenia, że decyzja ostateczna z dnia 28 kwietnia 2011 r. o rejestracji pojazdu marki Audi A4 Cabrio została wydana z naruszeniem prawa bez wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji; 2. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 oraz art. 145 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe oparcie decyzji na przesłance wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 w miejsce przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., podczas gdy dowody, na podstawie których oparto istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, a sfałszowanie tych dowodów zostało stwierdzone postanowieniem prokuratora, będącym orzeczeniem innego organu w rozumieniu art. 145 § 2 k.p.a. W ocenie skarżącego Prokuratora przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest przesłanką szczególną w stosunku do przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czego przejawem jest m.in. dłuższy okres przedawnienia wzruszalności. Skoro z opinii mechanoskopijnej w sposób bezsprzeczny wynikało, że nr nadwozia zarejestrowanego pojazdu nie był oznaczeniem pierwotnym, to oznacza to w sposób równie niewątpliwy, że dokumenty stanowiące podstawę rejestracji pojazdu nie odpowiadały prawdziwemu stanowi rzeczy, a zatem faktycznemu oznaczeniu pojazdu, co odpowiada hipotezie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Dokumenty te muszą być nie tylko prawdziwe w znaczeniu formalnym, tj. wystawione przez uprawnione organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Wydane przez Prokuraturę postanowienie o umorzeniu śledztw wobec osoby podejrzanej (a dotyczącego sprzedaży pochodzącego z kradzieży pojazdu Audi A4 Cabrio) ma - w ocenie strony skarżącej - walor orzeczenia stwierdzającego popełnienie przestępstwa lub sfałszowanie dowodu. Trudno też oczekiwać, aby w tej sprawie zostało wydane orzeczenie sądu, skoro zachodziła ujemna przesłanka procesowa, jaką jest śmierć osoby podejrzanej (art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.). Z kolei akt oskarżenia skierowany na drogę sądową w dniu 30 marca 2018 r. w sprawie o sygn. akt [...] dotyczył innych zdarzeń i pojazdów, wobec czego w sprawie niniejszej to postępowanie sądowe nie ma znaczenia. W ocenie Prokuratora pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie fałszywych dowodów, stanowiłoby poważną szkodę dla interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 marca 2020 r., które – w ramach postępowania prowadzonego w trybie wznowienia postępowania – w punkcie 1. rozstrzygnięcia uchyliło w całości decyzję Starosty W. z dnia 30 września 2019 r. orzekającą: o uchyleniu własnej ostatecznej decyzji z dnia 28 kwietnia 2011 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Audi A4 Cabrio rok produkcji 2007 r. o nr identyfikacyjnym nadwozia (VIN): [...] oraz o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu, natomiast w punkcie 2. rozstrzygnięcia stwierdziło, że decyzja Starosty W. z dnia 28 kwietnia 2011 r. została wydana z naruszeniem prawa. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia organ uczynił art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 146 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."). Przepis art. 151 § 2 k.p.a. stanowi, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Stosownie zaś do treści art. 146 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1); nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2). Przywołany art. 146 k.p.a. wprowadza zatem negatywną przesłankę uchylenia ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania z uwagi na upływ czasu, jaki nastąpił od dnia doręczenia lub ogłoszenia weryfikowanej decyzji, różnicując jednocześnie ten okres w zależności od podstawy wznowieniowej zaistniałej w danej sprawie (§ 1) bądź także z uwagi na możliwość wydania w sprawie tożsamego rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem podjętym w weryfikowanej decyzji (§ 2). W rozpoznawanej sprawie kwestia sporna pomiędzy stronami koncentrowała się wokół oceny, czy w świetle zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, a ściślej mówiąc zawartości zgromadzonego materiału dowodowego, z którego bezsprzecznie wynika, że zarejestrowany w dniu 28 kwietnia 2011 r. przez Starostę W. samochód osobowy marki Audi A4 Cabrio rok produkcji 2007 r. pochodził z kradzieży, istnieją podstawy do dokonania weryfikacji decyzji rejestracyjnej tego pojazdu w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 czy w pkt 5 k.p.a. Stosownie do art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) lub wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). W rozpoznawanej sprawie organy stwierdziły spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uznając, że w dniu rejestracji pojazdu marki Audi A4 Cabrio organowi rejestrującemu nie była znana okoliczność braku posiadania pierwotnego, nadanego przez producenta (oryginalnego) oznaczenia numeru nadwozia VIN przedmiotowego pojazdu. Z przeprowadzonych badań mechanoskopijnych pojazdu wynikało bowiem, że numery identyfikacyjne nadwozia pojazdu nie zostały wykonane fabrycznie, a naniesiono je po uprzednim zeszlifowaniu właściwego oznaczenia. W związku z tym przedmiotem w chwili rejestracji był pojazd o innych numerach znamionowych, aniżeli te które zostały wykazane w decyzji o rejestracji pojazdu Audi A4 Cabrio wydanej na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę we wniosku o rejestrację, w tym umowy kupna-sprzedaży, dowodu rejestracyjnego (zawierających m.in. dane nadwozia), co z kolei oznaczało, że dokumenty załączone przez wnioskodawcę do rejestracji nie odzwierciedlały rzeczywistych cech pojazdu, który w chwili jego rejestracji nie spełniał warunku określonego w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Przyjęcie istnienia w sprawie weryfikowanej ostatecznej decyzji rejestracyjnej doręczonej stronie w dniu 28 kwietnia 2011 r. podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wykluczało z kolei – stosownie do dyspozycji art. 146 § 1 k.p.a. - możliwość zastosowania w sprawie art. 151 § 1 k.p.a. i w konsekwencji wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji. Z kolei w ocenie Prokuratora, za podstawę wznowieniową w sprawie zakończonej ostateczną decyzją rejestracyjną Starosty W. z dnia 28 kwietnia 2011 r., winna zostać przyjęta podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż dowody, na podstawie których oparto istotne dla sprawy okoliczności okazały się w istocie fałszywe, a sfałszowanie tych dowodów zostało stwierdzone postanowieniem prokuratora o umorzeniu - z powodu śmierci - śledztw wobec osoby podejrzanej (m.in. śledztwa dotyczącego sprzedaży pochodzącego z kradzieży pojazdu Audi A4 Cabrio), które posiada walor orzeczenia stwierdzającego popełnienie przestępstwa lub sfałszowania dowodu. Ponadto skoro z opinii mechanoskopijnej w sposób bezsprzeczny wynikało, że nr nadwozia zarejestrowanego pojazdu nie był oznaczeniem pierwotnym, to tym samym oznacza to, iż dokumenty stanowiące podstawę rejestracji przedmiotowego pojazdu nie odpowiadały prawdziwemu stanowi rzeczy, a zatem faktycznemu oznaczeniu pojazdu, co z kolei odpowiada hipotezie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Dokumenty te muszą być bowiem nie tylko prawdziwe w znaczeniu formalnym, tj. wystawione przez uprawnione organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. W ocenie Prokuratora przesłanka wznowieniowa wynikająca z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest przesłanką szczególną wobec przesłanki wskazanej w punkcie 5. tego przepisu, z uwagi na dłuższy termin przedawnienia wzruszalności ostatecznej decyzji wydanej w takiej sytuacji, bowiem pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wadliwej, wydanej w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie fałszywych dowodów, stanowi poważną szkodę dla interesu społecznego. W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy należy przyznać rację skarżącemu Prokuratorowi. W niniejszej sprawie należy zwrócić szczególną uwagę na uregulowania wskazane w § 2 i § 3 art. 145 k.p.a., określające szczególne warunki umożliwiające wznowienie postępowania m.in. z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Z przyczyn bowiem określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.), natomiast – stosownie do art. 145 § 3 k.p.a. - z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Zasadą jest zatem, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu, a odstąpienie od wymagania wcześniejszego stwierdzenia fałszerstwa dowodów orzeczeniem sądu lub innego organu jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia się warunków określonych w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a., a więc m.in., gdy postępowanie przed sądem lub innym organem w tych sprawach nie może zostać wszczęte z uwagi na upływ terminu przedawnienia lub z powodu innych prawnych przeszkód. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem Centralnego Biura Śledczego Zarządu w R. z dnia 15 marca 2018 r. (nr [...]) – zatwierdzonym następnie w trybie art. 305 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 30 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.k.") przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w R. (nr [...]) – umorzone zostało śledztwo w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw w zakresie kradzieży z włamaniem samochodów i ich legalizacji we właściwych Wydziałach Komunikacji na podstawie zgłoszonych jako skradzione hiszpańskich dowodów rejestracyjnych oraz sprzedaży pojazdów pochodzących z czynów zabronionych przez D. K., prowadzącego własną działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w N., w tym w odniesieniu do m.in. pojazdu marki Audi A4 o nr VIN – [...], z uwagi na to, że D. K., właściciel firmy [...] zmarł w dniu 2 września 2011 r. W uzasadnieniu niniejszego postanowienia w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu marki Audi A4 wskazano m.in., że "przeprowadzona ekspertyza mechanoskopijna wykazała, że numer identyfikacyjny nadwozia (VIN): [...] nie został wykonany fabrycznie. W wyniku badań odtworzono oryginalny (pierwotny) numer identyfikacyjny o treści: [...]. Tabliczka znamionowa umieszczona w pojeździe z numerem nadwozia: [...] jest wykonana niefabrycznie. Jak ustalono, samochód marki Audi A4 o numerze nadwozia [...] został utracony w wyniku kradzieży w okresie 05.01.2011 r. godz. 23.00 – 12.01.2011 r. godz. 12.00 w H., A. [...] (parking) z numerem rej. [...] na szkodę D. M. Utrata pojazdu została zgłoszona przez D. M. w jednostce policji H. (...). Pojazd został zatrzymany od A. S. w dniu 17.05.2016 r. – 4-go z kolei właściciela. Ustalono ponadto, iż przedmiotowy pojazd został zalegalizowany w Polsce poprzez jego rejestrację w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w W. w dniu 11 kwietnia 2011 r. na osobę A. F. na podstawie podrobionej hiszpańskiej umowy kupna-sprzedaży z dnia 24.03.2011 r.". Abstrahując od kwestii rozbieżności orzecznictwa w kwestii uznania postanowienia prokuratora umarzającego postępowanie przygotowawcze z uwagi na określone przeszkody natury faktycznej za orzeczenie, o którym mowa w art. 145 § 2 k.p.a. (por. w tym zakresie orzeczenia dające takiemu postanowieniu moc orzeczenia stwierdzającego fałsz dowodu, pozwalającego na wznowienie i prowadzenie postępowania administracyjnego w oparciu o podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 912/13 oraz wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 418/06; a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 550/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1109/10; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 733/19 oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Op 331/19), to w okolicznościach niniejszej sprawy wydanie ww. postanowienia z dnia 15 marca 2018 r. (nr [...], [...]) o umorzeniu śledztw wobec osoby podejrzanej o sprzedaż m.in. pochodzącego z kradzieży przedmiotowego pojazdu Audi A4 z powodu śmierci tej osoby, należy uznać za okoliczność, o której mowa w art. 145 § 3 k.p.a., umożliwiającą wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodzić się bowiem należy ze skarżącym Prokuratorem, że nie można oczekiwać, aby w tej sprawie zostało wydane orzeczenie sądu, skoro zaszła ujemna przesłanka procesowa, jaką jest śmierć osoby podejrzanej (art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.), natomiast akt oskarżenia skierowany na drogę sądową w dniu 30 marca 2018 r. w sprawie o sygn. akt [...] dotyczy innych zdarzeń i pojazdów, wobec czego w sprawie niniejszej to postępowanie sądowe nie może mieć znaczenia. Ponadto, skoro – co nie ulegało jakiejkolwiek wątpliwości – numer identyfikacyjny nadwozia rejestrowanego pojazdu nie był oznaczeniem pierwotnym (fabrycznym, oryginalnym), to dowody, na podstawie których pojazd ten (tak oznaczony) był rejestrowany, a w szczególności przedstawiona do rejestracji hiszpańska umowa kupna-sprzedaży identyfikująca przedmiot transakcji niefabrycznym numerem identyfikacyjnym była w oczywisty sposób dokumentem podrobionym (sfałszowanym). Z dokumentem fałszywym mamy bowiem do czynienia w sytuacji, gdy nie posiada co najmniej jednej z następujących cech: 1/ wystawiony został rzeczywiście przez osobę lub instytucję, która powinna była go wystawić; 2/ treść dokumentu odpowiada rzeczywistości; 3/ dokument posiada niezmienioną treść, tj. tę, która nadał mu wystawca. Rozróżnia się przy tym fałsz materialny, który polega na przerobieniu lub podrobieniu dokumentu z zachowaniem pozorów, że pochodzi on od wystawcy oraz fałsz intelektualny, który sprowadza się do poświadczenia nieprawdy w jej części istotnej, chociaż sam dokument co do formy jest autentyczny (zob. LEX/el – pkt 2.1 komentarza do art. 145 k.p.a. [w:] W. Chróścielewski (red.), Z. Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2019). Niewątpliwie przedłożona do rejestracji umowa sprzedaży przedmiotowego pojazdu z dnia 24 marca 2011 r. nie odpowiadała prawdziwemu stanowi rzeczy, tj. oryginalnemu (fabrycznemu) oznaczeniu pojazdu; jak wynika z uzasadnienia ww. postanowienia umowa ta stanowiła dokument podrobiony. W okolicznościach sprawy podzielić należy także stanowisko skarżącego Prokuratora dotyczące pozostawienia w obrocie prawnym decyzji, stanowiącej w istocie poważną szkodę dla interesu społecznego. Podkreślenia wymaga, że organy Rzeczypospolitej Polskiej tworzą system rejestracji pojazdów i współpracują z organami innych państw - w tym Unii Europejskiej - by zapobiec wprowadzaniu do obrotu pojazdów kradzionych bądź z innych względów nie dopuszczonych do obrotu. Wszelkie działania naruszające wymogi prawne w tej materii, a zwłaszcza rejestrowanie pojazdów na podstawie fałszywych dokumentów, wywołują poważną szkodę dla interesu społecznego (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2992/12). Zarejestrowanie pojazdu, wbrew jednoznacznym dowodom stwierdzającym nieautentyczność jego cech identyfikacyjnych (sfałszowany numer nadwozia), stoi w sprzeczności z poczuciem sprawiedliwości społecznej i pewności prawa. Decyzja o rejestracji takiego pojazdu w praktyce sankcjonuje fałsz dowodu, nadaje także jego właścicielom pewne uprawnienia, np. prawo legalnego posługiwania się dowodem rejestracyjnym, tj. dokumentem, który w sposób niewątpliwy potwierdza nieprawdziwe dane. W następstwie tego, osoby posługujące się takim dowodem, uchodzą za prawowitych właścicieli pojazdu, co przecież nie jest prawdą. Konieczne jest w takich przypadkach, aby istniała całkowita pewność, że osoby legitymujące się takim dokumentem są rzeczywiście do tego upoważnione i są prawowitymi właścicielami pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 134/10). Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu – organ odwoławczy nie dostrzegając, w oparciu o ustalony w sprawie stan faktyczny, szczególnych okoliczności uzasadniających istnienie wskazanych w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. wyjątków od wymogu stwierdzenia sfałszowania dowodu prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, naruszył je poprzez ich niezastosowanie w sprawe, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 151 § 2 zamiast art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie Sąd pragnie wskazać, że pomimo przyjęcia przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji z dnia 30 września 2019 r. błędnej podstawy wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), to podjęte przez Starostę W. rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., co odpowiada prawu. Błędnie powołana podstawa prawna i uzasadnienie tej decyzji nie stanowi w tym przypadku o naruszeniu przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że sprawa wraca do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy, który ponownie rozstrzygając ją winien dokonać konwalidacji wskazanych wadliwości pierwszoinstancyjnej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ - uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 30 marca 2020 r. W tym miejscu Sąd, w odniesieniu do żądania skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], pragnie wyjaśnić, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja ta została obarczona jakąkolwiek wadliwością wskazaną w art. 156 k.p.a.; w szczególności nie można podzielić w tym zakresie stanowiska skarżącego, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem Kolegium wbrew treści art. 151 § 2 k.p.a. w rozstrzygnięciu ograniczyło się jedynie do stwierdzenia, że decyzja ostateczna z dnia 28 kwietnia 2011 r. o rejestracji pojazdu marki Audi A4 Cabrio została wydana z naruszeniem prawa bez wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylono tej decyzji. Motywy wydania takiego rozstrzygnięcia – abstrahując od jego prawidłowości w zaistniałych okolicznościach sprawy, co zostało powyżej już wyjaśnione – zostały przez organ odwoławczy szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji, co w żadnym wypadku nie może stanowić o rażącym naruszeniu art. 151 § 2 k.p.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że w niniejszej sprawie wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zd. 2 p.p.s.a., zgodnie z którym wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi, a także na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) w związku z § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia nr 49/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).