II FZ 730/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia V. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 576/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi V. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 19 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 20 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt I SA/Gd 576/18) odrzucił skargę V. P. – nazywanej dalej "Skarżącą", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 19 lutego 2018 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. W motywach postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 19 czerwca 2018 r. wezwano R. P. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z 10 lipca 2018 r. R. P. podał wartość przedmiotu zaskarżenia. Natomiast w odniesieniu do kwestii pełnomocnictwa wskazał, że znajduje się ono w aktach sprawy i obejmuje zarówno działanie pełnomocnika za mocodawcę przed organami administracyjnymi, jak również sądami administracyjnymi. W świetle powyższego, wskazując na art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona nie uzupełniła w przewidzianym terminie braku formalnego skargi. Tym samym, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wskazała na uchybienie art. 37 § 1, art. 40 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu pisma strona zajęła stanowisko, zgodnie z którym pojęcie "przedtem", którym posłużono się w art. 46 § 3 P.p.s.a. dotyczy również postępowania podatkowego. Tym samym domaganie się przez Sąd ponownego złożenia tego samego pełnomocnictwa jest przejawem nadmiernego formalizmu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu. Artykuł 37 § 1 P.p.s.a. nakłada obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy, oznacza to obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy sądowoadministracyjnej, prowadzonej przez sąd administracyjny, a nie do akt administracyjnych, prowadzonych przez organ administracji. Od obowiązku tego nie zwalnia wcześniejsze złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym, a fakt złożenia takiego pełnomocnictwa może mieć tylko takie znaczenie, że pełnomocnik może wywiązać się z omawianego obowiązku przez sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych i złożenie tego odpisu do akt sądowoadministracyjnych (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 września 2008 r., I FSK 536/08 i z 9 lipca 2009 r., II FSK 1466/08). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano nieskuteczność pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu administracyjnym w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dla przykładu w postanowienie z 15 maja 2018 r. (I FSK 1379/16) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym". Z kolei w postanowieniu z 29 stycznia 2015 r. (II FSK 3627/14) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ,,nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 P.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi. Wspomniana w art. 37 § 1 P.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 P.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa". W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że pełnomocnik Skarżącej, pomimo wezwania, nie złożył do akt sądowych ani pełnomocnictwa procesowego, ani uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa z akt administracyjnych. Z przyczyn wskazanych na wstępie nie ma żadnego znaczenia to, że pełnomocnik Skarżącej złożył dokument pełnomocnictwa w aktach administracyjnych. Skoro zatem, dokument pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie został złożony przy pierwszym piśmie wnoszonym do sądu (skardze), Przewodniczący Wydziału zasadnie wezwał stronę do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Termin przewidziany na uzupełnienie wskazanego braku wynosił 7 dni od dnia doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie. Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie braku tego nie uzupełniono. Obligowało to Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie