VII P 1312/14
Судді
Правова підстава
Резюме
Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt III APa 28/12 (LEX) za wiek emerytalny w rozumieniu art. 39 k.p. uważa się tzw. powszechny wiek emerytalny oraz wiek uprawniający do przejścia na emeryturę w obniżonym wieku emerytalnym, który dla określonych kategorii pracowników jest normalnym ustawowym wiekiem emerytalnym (górnicy, pracownicy kolejowi, pracownicy zatrudnieni w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, o których mowa w ustępach 2 i 3 art. 32 u.e.r.f.u.s.). Przedmiotowej ochronie, o której mowa w art. 39 k.p., nie podlega również emeryt, który dorabia w trakcie emerytury. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z 11 czerwca 1991 r. (I PZP 19/91) zakaz wypowiedzenia umowy o pracę nie dotyczy pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, którzy jednocześnie pobierają emeryturę. Art. 39 k.p. obejmuje bowiem ochroną tylko takie osoby, które będąc w zaawansowanym wieku, nie mają jeszcze prawa do emerytury, a w przypadku wypowiedzenia mogłyby mieć trudności w uzyskaniu innej pracy. W przypadku osób już korzystających z emerytury (pobierających emeryturę) nie ma mowy o uzyskaniu prawa do tego świadczenia z osiągnięciem wieku emerytalnego, bo takie prawo już zostało uzyskane i jest realizowane (wykorzystywane). Pracownik pobierający emeryturę nie jest pracownikiem oczekującym na nabycie prawa do tego świadczenia, ale emerytem, który dodatkowo zarobkuje. Dlatego nie może korzystać z dobrodziejstwa unormowań przeznaczonych dla pracowników oczekujących na przejście na emeryturę (wyrok SN z 16 lutego 2017 r., II PK 375/15).