I ACa 1417/18

<p>Sygn. akt I ACa 1417/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 listopada 2019 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: Sędzia Anna Miastkowska</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: Anna Cesarz</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Joanna Walentkiewicz – Witkowska</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Nowak</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. w Łodzi na rozprawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block">L. O.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko Skarbowi Państwa-Dyrektorowi Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">P.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zadośćuczynienie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji powoda</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt I C 1516/17</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od powoda <span class="anon-block">L. O.</span> na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 4.050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. </strong> </p> <p>Sygn. akt I ACa 1417/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z 30 sierpnia 2018 roku, wydanym w sprawie z powództwa <span class="anon-block">L. O.</span> przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">P.</span> o zadośćuczynienie z tytułu naruszenia dóbr osobistych, Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim oddalił powództwo.</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny podzielił i przyjął za własne:</p> <p>Powód <span class="anon-block">L. O.</span> odbywał karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">P.</span>. W dniu 3 października 2017 roku złożył do Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim skargę na zachowanie funkcjonariusza Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">P.</span>, który w dniu 24 września 2017r. będąc dowódcą zmiany, podczas porannego apelu zwrócił się do niego słowami wulgarnymi słowami. Sędzia penitencjarny zarządził przekazanie skargi Dyrektorowi Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">P.</span> jako właściwemu do załatwienia. Dyrektor Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">P.</span> przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a w jego toku ustalił, że w dniu 24 września 2017 roku apel poranny prowadzili sierż. <span class="anon-block">R. S.</span>, sierż. <span class="anon-block">M. G.</span> oraz dowódca zmiany ppor. <span class="anon-block">A. B.</span>. Dowódca zmiany ppor. <span class="anon-block">A. B.</span> zaprzeczył, aby ubliżał powodowi zaznaczając, iż stosunku do osób pozbawionych wolności postępuje praworządnie, humanitarnie i z poszanowaniem ich godności osobistej. Pismem z dnia 30 października 2017 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">P.</span> zawiadomił powoda o uznaniu skargi za bezzasadną oraz pouczył o prawie wniesienia skargi do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w <span class="anon-block">Ł.</span>.</p> <p>W tak ustalonych okolicznościach Sąd I instancji uznał powództwo za nieuzasadnione, gdyż to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia, że pozwany naruszył jego dobra osobiste. Powód nie sprostał temu obowiązkowi . Nie zaoferował bowiem dowodów, potwierdzających, że w dniu 24 września 2017r. funkcjonariusz Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">P.</span> naruszył jego godność osobistą. Powód złożył dwa wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodów z dokumentów tj. zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa złożonego w dniu 8 października 2017r. do Prokuratury Krajowej w <span class="anon-block">W.</span> oraz skargi złożonej w dniu 8 października 2017r. do Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim. Oba dokumenty mają charakter prywatny i zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> stanowią wyłącznie dowód tego, że powód złożył oświadczenia zawarte w ich treści. Nie stanowią natomiast dowodu potwierdzającego zaistnienie faktów zawartych w tych oświadczeniach, tym bardziej, że postępowanie wyjaśniające wszczęte na skutek skargi powoda złożonej do Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim nie potwierdziło jej zasadności.</p> <p>O kosztach procesu Sąd I instancji orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a>, ponieważ powód wystąpił z roszczeniem nieudowodnionym, a tym samym od początku powinien liczyć się z ryzykiem przegrania procesu.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając go w całości z wniósł o zmianę wyroku na jego korzyść. W apelacji powód powtórzył zgłaszane w postępowaniu u przed Sądem I instancji zarzuty oraz wskazał, że Sąd Okręgowy odmówił przeprowadzenia zgłoszonych przez niego dowodów.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja nie była zasadna i podlegała oddaleniu.</p> <p>Intencją powoda było podważenie procesu gromadzenia i oceny materiału dowodowego, lecz skarżący nie sprostał obowiązującym w tym zakresie wymogom. W judykaturze utrwaliło się przekonanie, że zakwestionowanie dokonanej przez sąd oceny dowodów wiąże się z koniecznością wykazania w przeprowadzonym rozumowaniu nieprawidłowości z punktu widzenia reguł logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów, bądź pominięcia przez sąd istotnych dla rozstrzygnięcia sporu elementów materiału dowodowego. Za niewystarczające uznaje się natomiast przeciwstawienie tej ocenie subiektywnej wersji i znaczenia zdarzeń <em> <!-- -->(wyrok SN z 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05; wyrok SN z 18 czerwca 2004 r., CK 369/03; wyrok SN z 5 sierpnia 1999 r., II UKN 76/99)</em>, a do tego właściwie ograniczyły się uwagi skarżącego, który mimo odmiennych wyników dotychczasowego postępowania dowodowego pozostał przy swoich twierdzeniach o naruszeniu jego dóbr osobistych. To naruszenie powód upatrywał w użyciu w stosunku do jego osoby słów powszechnie uważanych za obelżywe w czasie apelu wieczornego w dniu 24 września 2017 przez funkcjonariusza służby więziennej. Powinien zatem wykazać, że zdarzenie tego rodzaju miało miejsce.</p> <p>Apelujący wprawdzie podniósł, że Sąd I instancji nie przeprowadził dowodów przez niego zgłoszonych, ale uczynił to jedynie ogólnikowo, nie podważając żadnego ustalenia faktycznego poczynionego przez Sąd I instancji. Dla uzasadnienia analizowanego zarzutu skarżący podniósł jedynie, że z uwagi na przebywanie w izolatce nie mógł przedstawić dowodów potwierdzających nieprawidłowości w działaniach funkcjonariuszy strony pozwanej. Okoliczność ta nie zwalniała go z powinności wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, nakładającego ciężar dowodu na stronę która z danego faktu wywodzi skutki prawne. Potwierdzeniem stawianych przez powoda zarzutów nie mogły być składane przez niego zawiadomienia do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa, tym bardziej, że nie zostały rozstrzygnięte pozytywnie. Skoro zatem apelujący nie zaprezentował żadnych argumentów jurydycznych, logicznych, czy wynikających z doświadczenia życiowego, w wyniku których możliwe byłoby podważenie kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych to apelacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku i prowadzić do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia w kierunku przez niego postulowanym. Fakt, iż skarżący złożył zawiadomienie mówiące o niewłaściwym zachowaniu funkcjonariusza, a nadto składał inne skargi dotyczące służby więziennej nie przesądzał o zasadności powództwa.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a> oddalił apelację jako bezzasadną.</p> <p>O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> zasady odpowiedzialności za wynik sporu w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108 k.p.c.</a>, w związku z art. 32 ust 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 2261) oraz § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 roku poz. 1800). zasądzając od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej, kwoty po 4050 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. W ocenie Sądu Apelacyjnego, nie zachodziły w sprawie jakiekolwiek podstawy do zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> Wobec argumentacji Sądu Okręgowego przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia powód winien liczyć się z możliwością przegrania sporu.</p> </div>