IV Ka 738/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. IV Ka 738/19 </strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wniesione w sprawie apelacje – przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> i prokuratora w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">J. S.</span>, nie zasługiwały na uwzględnienie.</p> <p>Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> podkreślenia wymaga, iż sąd pierwszej instancji w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe, a zgromadzony materiał dowodowy poddał rzetelnej ocenie, wyprowadzając z niego trafne wnioski końcowe. Tok rozumowania i sposób wnioskowania sądu rejonowego przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest prawidłowy pod względem logicznym i zgodny ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd odwoławczy nie doszukał się podstaw do odmiennej oceny dowodów, ani też do zakwestionowania trafności poczynionych ustaleń faktycznych.</p> <p>Sąd rejonowy dochodząc do ostatecznych wniosków co do sprawstwa i winy <span class="anon-block">M. K.</span> w zakresie zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> nie przekroczył bowiem ram swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Sąd ten słusznie uznał, że oskarżony w dniu 15 kwietnia 2018 roku w miejscowości <span class="anon-block">S.</span> kierując pojazdem, przed dokonaną względem niego kontrolą drogową, znajdował się w stanie pod wpływem środka odurzającego, a więc w stanie, który wywołuje takie same skutki jak spożycie alkoholu powodujące stan nietrzeźwości. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyniku badania krwi pobranej od oskarżonego ( k. 73) oraz opinii biegłego z Katedry Medycyny Sądowej <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> - <span class="anon-block">M. T.</span>. Badanie krwi wykazało w organizmie oskarżonego obecność związku chemicznego <span class="anon-block">(...)</span> jaki zawiera marihuana, w stężeniu 2,7 ng/ml (na moment pobrania krwi ). Biegły z kolei stanowczo podkreślił, że wykryta w organizmie oskarżonego ilość środka odurzającego realnie wpływała na jego sprawność psychomotoryczną w czasie zdarzenia i upośledzała ją w takim stopniu jak alkohol w stężeniu powyżej 0,5 ‰.</p> <p>Wobec powyższego dokonana przez sąd merytoryczny ocena stanu oskarżonego podczas kierowania przez niego pojazdem mechanicznym w dniu 15 kwietnia 2018 roku, uwzględniająca jego możliwości psychomotoryczne, jest ze wszech miar prawidłowa.</p> <p>Sąd okręgowy nie podzielił wywodu obrony o konieczności dopuszczenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z Zakładu Medycyny Sądowej <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> na okoliczność ustalenia czy bierne wdychanie dymu z marihuany przez oskarżonego, podczas jego przebywania w towarzystwie osób palących tenże środek mogłoby wpłynąć na uzyskany u niego wynik badania krwi. Biorąc pod uwagę, że stwierdzona u oskarżonego po trzech godzinach od jego zatrzymania, zawartość substancji odurzającej utrzymywała się na wysokim poziomie - 2,7 ng/ml, odpowiadającym stanowi nietrzeźwości w stopniu przekraczającym 0,5 promila, oskarżony nie mógł - jak deklarował w wyjaśnieniach, których trafnie nie zaakceptował sąd merytoryczny, wprowadzić się w stan odurzenia poprzez bierne wdychanie marihuany. W przypadku zażycia marihuany w okolicznościach opisanych przez oskarżonego, poziom narkotyku we krwi obniżyłby się do wartości dużo niższej aniżeli 2,7 ng/ml, o ile nie zostałby już całkowicie zmetabolizowany. Zważyć wszak należy, iż przy biernym wdychaniu marihuany, zażycie substancji psychotropowej jest śladowe niżeli podczas jej palenia, co przekłada się w związku z tym na szybszy - w pierwszym przypadku - proces metabolizowania się tej substancji. W tym ujęciu lansowana przez oskarżonego możliwość odurzenia się poprzez bierne wdychanie marihuany jawi się jako niemożliwa i nieprawdopodobna w żadnym stopniu.</p> <p>Prawidłowe jest rozstrzygnięcie sądu rejonowego w zakresie orzeczenia wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> kary 6 miesięcy pozbawienia wolności. Nie dał on posłuchu normie nakazującej kierującemu zachowanie trzeźwości umysłu w ruchu drogowym. Zamiast przestrzegać kardynalnej reguły rządzącej ruchem drogowym zdecydował się na jazdę samochodem pod wpływem środka odurzającego na poziomie upośledzającym jego sprawność psychomotoryczną, jak alkohol w stężeniu powyżej 0,5 ‰, co mogło skutkować utratą kontroli nad pojazdem, a w konsekwencji narażeniem nie tylko jego i jadących z nim kolegów, lecz także innych uczestników ruchu na negatywne konsekwencje takiego zachowania. Taka postawa ww. w tak młodym wieku, przy uwzględnieniu jego wielokrotnej karalności, świadczy o lekceważeniu przez niego norm prawnych i wymaga zdecydowanej reakcji ze strony wymiaru sprawiedliwości – jaką jest właśnie orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy. Tak ukształtowana kara uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowość sprawcy. Zastosowanie łagodniejszej sankcji karnej mogłoby wzbudzać w jego osobie nieuzasadnione przekonanie o niskiej tolerancji dla tego rodzaju zachowań, a tym samym nie wywrzeć należytego skutku wychowawczego, który jest o tyle ważny, że oskarżony jest jeszcze osobą bardzo młodą, ponieważ ukończył dopiero 22 rok życia.</p> <p> <strong> <!-- -->Przechodząc do apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">J. S.</span> wskazać należy, iż również nie zasługiwała na uwzględnienie. </strong> </p> <p>Sąd okręgowy, uwzględniając regulację <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 kk</a>, przychylił się do konkluzji sądu rejonowego o znikomym stopniu szkodliwości społecznej zarzucanego temuż oskarżonemu czynu. Za słusznością takiej oceny przemawia przede wszystkim rodzaj i waga nielegalnie posiadanego środka odurzającego oraz towarzysząca temu motywacja sprawcy.</p> <p>Czyn przypisany temu ostatniemu jest drobną postacią przestępstwa posiadania substancji psychotropowych, ponieważ dotyczy środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, czyli marihuany zaliczanej do tzw. narkotyków miękkich (mniej szkodliwych dla zdrowia), w ilości odpowiadającej około jednej porcji konsumpcyjnej - 0,58 grama.</p> <p>Poza tym ta niewielka ilość marihuany, posiadana przez oskarżonego, przeznaczona była na własne jego potrzeby, co od samego początku wskazywał wymieniony, informując przy tym, że pochodziła ona z krzaka, który kiedyś znalazł w lesie i znaczną jej część ( po zmieleniu - do czego posłużył mu młynek ujawniony w miejscu jego zamieszkania ) zdążył już zażyć. Ustalenie takie – wbrew wywodom skarżącego - jest w pełni uzasadnione z tego względu, iż w sprawie brak jest dowodów, które mogłyby sugerować, iż oskarżony znalezioną w jego miejscu zamieszkania marihuanę, posiadał w celu dalszej odsprzedaży lub nieodpłatnego udzielenia (że był dealerem) oraz informacji, że miał już jakikolwiek kontakt z narkotykami, oprócz tego wskazanego w zarzucie. W tym ujęciu należy zauważyć, iż towarzysząca oskarżonemu motywacja nie była o tak znacząco pejoratywnej wymowie, jak zdaje się ją widzieć skarżący.</p> <p>Warte podkreślenia jest również to, że o ile oczywiście zachowanie oskarżonego polegające na posiadaniu marihuany było naganne, to jednak przy uwzględnieniu niewielkiej ilości niedozwolonego środka ( i jego rodzaju), przeznaczonego w dodatku na jego własny użytek, nie stwarzało wyraźnego zagrożenia dla dóbr prawnych osób trzecich.</p> <p>Tym samym ocena powyższych okoliczności – zdaniem sądu odwoławczego – zaprzecza stanowisku prokuratora, jakoby czyn który popełnił oskarżony <span class="anon-block">J. S.</span> cechował się wyższym niż znikomym stopniem społecznej szkodliwości.</p> <p>Sąd okręgowy oczywiście dostrzega, że zachowania polegające na posiadaniu środków odurzających są wysoce szkodliwe społecznie, niemniej jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że znacząco odmienna jest społeczna szkodliwość czynu polegającego na posiadaniu marihuany w ilości 0,58 grama odniesionej do potrzeb jednej osoby, od czynu polegającego na posiadaniu tego środka w ilości odniesionej do jednorazowego odurzenia się najmniej kilkudziesięciu osób czy też wprowadzeniu tych środków do obrotu lub uczestniczenia w takim obrocie.</p> <p>Stąd też, uwzględniając powyższe i dochodząc jednocześnie do wniosku, że sąd rejonowy nie dopuścił się uchybień, które nakazywałyby uchylić kwestionowane rozstrzygnięcie, sąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.</p> <p>Koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu <span class="anon-block">M. K.</span> z urzędu w postępowaniu odwoławczym zostały naliczone w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 4, § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata w urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).</p> <p>Wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym w części dotyczącej oskarżonego <span class="anon-block">J. S.</span> sąd okręgowy obciążył Skarb Państwa na zasadzie określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>.</p> <p>O zwolnieniu oskarżonego <span class="anon-block">M. K.</span> od obowiązku poniesienia kosztów postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>, co uzasadnia jego pobyt w zakładzie karnym oraz sytuacja materialna.</p> </div>