II GZ 313/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 266/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 266/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, orzekając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę M.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżący odebrał powyższą decyzję GITD 18 lutego 2019 r., zatem 30-dniowy termin do wniesienie skargi do sądu upływał 20 marca 2019 r. Sąd zaznaczył, że skarżący przesłał skargę do organu drogą elektroniczną, opatrując ją bezpiecznym podpisem elektronicznym w dniu 20 marca 2019 r. o godzinie 22.31. Na skardze, pod adnotacją "e-Kancelaria", znajduje się podpis pracownika organu i pieczęć datownika "25 MAR.2019". Taka data widnieje też w dolnej części pisma, zaś datę wpływu określono za pomocą pieczęci prezentaty na "27.03.2019". Sąd stwierdził, że skarga została pobrana z korespondencji organu i wydrukowana przez jego pracownika po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, organ nie miał możliwości dokonania wydruku skargi w terminie zważywszy na fakt, że skarga jest opatrzona podpisem elektronicznym z ostatniego dnia terminu z godz. 22:31. Tym samym skarga wniesiona 27 marca 2019 r., a podpisana przez skarżącego na wezwanie Sądu, podlegała odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu. W zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu. Wnoszący zażalenie argumentował, że w demokratycznym państwie prawnym nie można uzależniać dotrzymania terminu do wniesienia skargi od woli wydrukowania jej przez pracownika organu. Jak wskazał skarżący, jego skarga została skutecznie wniesiona drogą elektroniczną w terminie, tj. 20 marca 2019 r. i w tym samym dniu skarga została podpisana bezpiecznym podpisem elektronicznym. Skarżący uznał, że interpretacja przyjęta przez Sąd narusza prawo do sądu określone w Konstytucji RP, zaś zgodnie z art. 8 Konstytucji, jej przepisy stosuje się bezpośrednio. GITD nie udzielił odpowiedzi na zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazania wymaga, że podobnie jak ma to miejsce w odniesieniu do skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami zażalenia i rozpoznaje je w granicach zarzutów postawionych przez składającego zażalenie, poza które sąd kasacyjny z urzędu wykroczyć nie może (art. 197 § 2 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a.). Charakterystyczne, że w rozpoznawanym zażaleniu skarżący powołał tylko jeden przepis prawa – art. 8 Konstytucji RP i nie odwołał się ani nie wskazał wprost innych przepisów prawa krajowego lub unijnego, które mogłyby stanowić przedmiot rozważań sądu kasacyjnego na tle niniejszej sprawy w stopniu istotnym dla jej wyniku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący M.K. uchybił terminowi do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., ponieważ skoro zaskarżoną decyzję GITD doręczono mu skutecznie 18 lutego 2019 r., to termin 30 dni do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie 20 marca 2019 r., a skarga została wniesiona 27 marca 2019 r., zatem z uchybieniem terminu. Zauważyć należy, że w dacie wniesienia skargi przez M.K. nie obowiązywał jeszcze artykuł 54 § 1a p.p.s.a., z którego wynika, że skargę do sądu w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Wskazane rozwiązania obowiązują od 31 maja 2019 r. W związku z powyższym zgodzić należy się z Sądem I instancji, że za datę wniesienia skargi w tej sprawie trzeba było uznać 27 marca 2019 r., a więc ten dzień, w którym pracownik organu wydrukował wniesioną elektronicznie skargę i opatrzył ją prezentatą z adnotacją "wpłynęło". Takie stanowisko było aprobowane w orzecznictwie sądowym, prawidłowo przez Sąd przytoczonym w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia i nie podważa go argumentacja zażalenia, w której skarżący zbędnie odwołuje się do Konstytucji RP. Jeszcze raz podkreślić bowiem należy, że skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi drogą elektroniczną, podpisanej bezpiecznym podpisem elektronicznym nie było możliwe przed dniem 31 maja 2019 r. Prawidłowo zatem Sąd zastosował art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w tej sprawie, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.